Alle inzendingen over Gedicht voor Ulrike

Gedicht voor Ulrike Meinhof Sommigen kunnen het niet meer hebben. Sommigen schilderen een spiegel op de muur met het gelaat van een vrouw erin vervat. Sommigen luisteren naar een bandje met de stem van een vrouw, die nauwelijks verstaanbaar fluistert. Sommigen voeden hun verbeelding met herinneringen aan avonturen, die ze nooit hebben beleefd.…

Ulrike en Harm schrikken zich de blubber en nadat Ulrike zich snel heeft aangekleed, besluit ze naar haar eigen huis terug te gaan. Harm besluit haar te escorteren. Op de Hoofdweg klinkt er ineens een absurde oerkreet en wordt Harm door een zwaar verwilderde Haiko met een kei doodgeslagen.…

Staat in de bijbel ook geschreven dat je het volk met de angst voor de zonde moet afpersen? Dat je hun aflaten moet verkopen zodat ze vrijelijk kunnen zondigen, alleen opdat de paus kerken kan laten bouwen? Staat er geschreven dat priesters en bisschoppen mogen hoereren maar niet mogen trouwen? Hoeveel bastaards van bisschoppen zitten op vette beneficiën…

Sinds wanneer weet U dat ze een heks is? Of besefte u het pas toen u haar in herberg De Beer hardop van hekserij betichtte? Uw stem klinkt mij nog in de oren: "Sibylla Schenckh is een heks" - dat waren uw woorden!…

Na nog een bezoek aan Ulrike ging je op je zevenentwintigste weer werken in Berlijn.…

Eind 2005 werd Eva door Ulrike Goldmann vervangen. Ulrike zingt o.a. zeer schoon op 'Lucifer', een rechtstreekse aanklacht tegen het roomse kerkinstituut. De song is inclusief een prachtig theaterspel. In 2007 verscheen 'Labyrint', met 'Singing Dead Men', 'Shame' en 'Engelsblut'.…

Gedichtendag zegt jaarlijks: dag gedichten! Penseelt met veel plezier gedachten dicht Van iedereen die na dat wachten zwicht; Een dag vol bloemlees en ontzag-gezichten Morgen wacht de sleur van alledag Maar deze site blijft daag'lijks vers aan slag…

In 2008 verscheen 'Wann wird das Leiden ein Ende haben' bij Carl Hansen Verlag, een verzameling van jouw brieven en gedichten, uitgezocht door de historica Ulrike Migdal. Op 22 mei 2008 was er in Berlijn een cultureel programma ter herdenking van jouw schrijfwerk, waar Hanusch ook bij was.…

Door de aanraking met liefde wordt iedereen een dichter.…

Deze liefde creëert eindeloos gedichten, die jou continu over mijn gevoelens blijven berichten.…

Daar stonden we dan, op een afstand, maar toch, een man en zijn gedichten en ik, een jongen nog, of net niet meer. Ik kende zijn gezicht maar ieder woord van hem was vreemd.…

Zo ontstaat een schilderij een wonderschoon gedicht niet helemaal vrij van fouten, door mijn gedachtekronkelbrij.…

schrijf je gedichten op de blinde muren van mijn bebloede hart zie de gezichten uit verloren uren van mijn verdrongen smart hoor de verwijten in stiekem gefluister achter vele handen voel het verslijten van mijn ziel in 't duister dicht de dunne wanden…

Veel gedichten worden afgewezen niet alles komt erdoor. Dat vind ik allemaal prima daar is een redactie voor. Maar zolang ik ooit nog iemand bereik al is het er maar één. Ga ik door met inzenden van gedichten voor mezelf en voor iedereen.…

Daarom zijn mijn gedachten altijd bezig met wat er in een ander om kan gaan door mij in hen te verplaatsen heb ik hier nu vele gedichten staan.…

Ik hou van hem Met heel mijn hart Krijg kriebels van zijn stem Hij is gewoon apart Als ik hem mis Een leegte in me ziel Het is zeker dat hij de ware is En dat ik op hem viel Bij hem voel ik me veilig Voel zijn warmte om me heen Voor mij is hij heilig Met hem ben ik niet alleen Hij is voor mij volmaakt Ik hou van hem mijn hele leven…

zing mijn dicht met rollende lippen als een golvende stroom langs milde oevers met sprietend gras voer mee met de waterige letters in noten gevangen en vind de melodie in een draaiende kolk daar vormen zij benedenwaarts gericht een spiraal van klanken waar de echo luistert haast onhoorbaar naar prille woorden zo vindt mijn dicht…

onbeschreven blad met woorden, spiegel je verhaal, kaats de keien vol akkoorden hypermuzikaal over de sprekende watervlakken en vergeet vooral de voze vissen niet te pakken in de diepte van mijn dal onbeschenen land van lichten, schilder je portret, kleef de klieders van gedichten ongenadig vet tegen de stralende wolkenranden en…

Cijfer nooit gedicht Ego verplicht, zwaargewicht Voor applaus gezwicht…

U bent er niet, al leest u mijn gedichten.…

ben toch gezwicht: heb net gedicht 't is licht ontwricht maar 't ligt op zicht als netgedicht nu hoop ik maar dat mij hierin wat dicht-inzicht wordt toegedicht…

Stel U heeft slechts één vel En ieder woord dat u opschrijft Blijft voor altijd staan Heeft u dan het lef Om op dit ene vel Dit mooie, schone, schrijfpapier Een gedicht te schrijven? Heeft u het lef Om te beginnen Zonder het einde te hebben bedacht Zonder dat u zich door de leegte remmen laat? Ik wel Zie hier het resultaat…

weer nat Nog nooit zoveel verdriet gehad De letters verwateren, worden één Het sentiment smelt tot een blauwe vlek Het papier wordt zacht, een gat, een lek Het laatste woord verdwijnt, verdween Het zielige einde van dit rijmsel Is geblust, gesust, verdund, verdwenen Er is weer een keuze, een nieuw vervolg Er is weer zicht, op een nieuw gedicht…

Ik heb het net gedicht De fuik sluit De deur op slot Ik heb het net gedicht Het luik voor mijn ruit Een steen voor mijn grot Mijn handen voor mijn gezicht Het net gedicht De boel op slot Terug getrokken in mijn grot Mijn handen voor mijn gezicht Dicht Op slot…

dit, nu nog klein van stuk, dit vers groeit woord voor woord tot iets moois totdat het aanzwelt tot een afdalend zinnentrapje een afgang van wel tien treden; nu zijn we toch echt wel beneden…

Ik hoor je denken aan die jongen met het roetzwarte haar zijn praatjes zijn gladder dan de mijne zeker, niets is minder waar. Ik zie je dromen over die kerel met die mooie jas zijn kleren zijn mooier dan de mijne och, ik wou dat ik het was. Ik hoor je praten wat heeft die ander toch een knap gezicht zijn verschijning zegt meer…

De waardering voor het gedicht “Misbruik” van 5 juni op het tabblad "Gedichten" van de zustersite doet vermoeden dat de meeste bezoekers van die site een heel andere mening hebben over wat een goed gedicht is dan de jury van de Nationale Gedichtenwedstrijd.…

Ik heb echt mijn best gedaan, maar kan maar niet ontdekken van er nou zo goed is aan dat gedicht. Ik bedoel, zo goed dat het plaatsing verdient op een literair weblog. Dus nu hoop ik dat enige bezoekers van deze site zich geroepen zullen voelen het gedicht te lezen en hun mening in wat voor vorm dan ook op deze site zullen deponeren.…

Ik schrijf dit gedicht ver van jou vandaan omdat ik nog altijd van je hou. Na duizend tranen is het klaar. Ik vouw het papiertje tot je de woorden niet meer ziet. Het verdwijnt in de prullenbak ...want Ik weet je adres niet...…

In een gedicht is geen woord te veel Neem er iets af en het is niet meer heel…