Alle inzendingen over Geluiden

ondergrondse taal verrijst met diepe klank versplintert de bodem in woordbedank geeft zijn uiting vol vermaak zet zijn minnen kansloos schaak blaast de stof van ’t oud geluid eist de aandacht voor zich uit verschreeuwt de fluister weg van hier maakt plaats voor orenstrelend sier…

Hij had die zomer een digitaal opnameapparaatje gekocht en hij kon op die manier de geluiden van de cassette omtoveren in een opname in mp3format. En hij kon deze opname weer opnieuw opnemen met recentere indianengeluiden die tot hem waren gekomen na een bezoek aan het Tropenmuseum.…

Omgeven door een muur van geluid zoek ik vergeefs de stilte dwalend door de nacht verzonken in gepeins schrik ik op van elk geluid dat luid klinkt in het donker ik zie niet wat ik hoor een bay huilt een kat miauwt terug in mijn bed sluit ik mijn oren de stilte is oorverdovend…

Het is rustig op de stoep De straten stromen stil Al het papieren geluid Wordt verscheurd, de wind Snippert langs mijn oren Ik wil alleen jouw gouden stem Smeltend over dat wat hoort De ramen roeien regels Die ik hoop niet te verstaan Het is rustig op het plein De geruisloze grachten En al het papieren geluid…

Maak ieder dag een nieuw geluid!…

luchtblauw van de zomer en dromen voortbracht in jonglerende schemerwijzers niets kon verloren gaan zelfs niet in waterdichte winters waar elke omhelzing de lente bracht in mijn donkerglanzend haar ik zou uit bed moeten maar laat de zon neer als een vergeten vriend waarnaar geen mens meer vraagt het is al dag geen enkel geluid…

ontbreken van lawaai is niet genoeg herrie irriteert me mateloos, begint ook veel te vroeg een paar uur rust is mij gegund na het sluiten van de kroeg ik houd het niet meer vol, decibellen draaien me al dol vlieg naar lagen die steeds moeilijker de tonen kunnen dragen vlucht naar een tekort aan lucht, hier sterft het geluid…

een fluist’rende ode zo zacht en gesluierd uit verzen verlaten vervlogen vervulling die ik niet kon verklaren hoe ik hier lag -en bovenal- wat mijn zoektocht verried terwijl de reiger een eeuwigheid zonder beklag minutieus, roerloos, gericht stond te staren zijn visprooi doorspiesde en de chaos verliet En al die tijd was er maar één geluid…

zonder geluiden van buitenaf leeft hij met een onuitsprekelijke innerlijke strijd. helaas voor hem de wetenschap heeft het wondermiddel nog niet voor handen.…

terwijl er grote vlokken vallen in eindeloze stilte beweegt het in mijn oor de stemmen van een broos gesprek met spatten glasgerinkel en kletterend servies in kleren wil ik ze wel hullen de vreemde schelpen aan mijn hoofd beschermend koesteren tegen de golven die ongevraagd en onverwacht soms zacht soms ongenadig mij willen overspoelen…

De stilte is het laatste geluid In mijn oor Er is niets wat ik daaraan kan doen Dat is alles wat ik hoor En meer valt er niet te zeggen Niks voor jou Niks voor mij Niks om nog wegen mee aan te leggen Alleen de echo van wat jij ooit zei.....…

in de avondschemering het zijn deze geluiden die mij laten huilen, huilen van verlangen en verdriet om jou mijn kind…

Het schijnt zo te zijn dat als je mensen een op dat moment onbegrijpelijk geluid laat horen, ze daar ook niets mee kunnen. Logisch. Maar als je in dat geluid enkele woorden suggereert, raken ze die nooit meer kwijt. Dan nu een voorbeeld. Luister eens naar het geroep van duiven.…

Het scherpe geluid van hout op hout was het vertrouwde geluid dat m'n mams wakker was. In de wetenschap dat zij daar in alle rust waarschijnlijk puzzelend aan tafel zat, af en toe even opstaand om een kopje koffie te pakken, kon ik me nog even omdraaien in bed wetend dat daar straks beneden onvoorwaardelijke moederliefde op me zat te wachten.…

Snel was het geluid verdwenen, het werd stil in de winkel en ik zei: weet je, ouder worden is geen ramp, maar al die gebreken, kunnen me gestolen worden, wat jij? Ze lacht en zegt, dom hè? Welnee zeg ik, vervelend wel, zeker als je het zelf niet merkt, maar het is opgelost toch? Was dat met alles maar zo: even duwen en weg probleem.…

Ik hoor ze beiden boven Strelen, hijgen, namen krijgen, zwellen groot En vochtig liggen zij te zoenen en te bijten, geluiden Die schaduwen zoal maken in bed. Ik sta erbuiten En zie ons hangen uit dat raam, gearmd en dood. ---------------------------------------------- Uit': 'Tweedracht', 1992.…

op het plafond ik proefde het gouden schijnsel dat mijn gezicht bewoog zacht als de muzieknoten die dwarrelend als een ragfijne sluier mijn huid beroerden, zich schikten naar de contouren van mijn lichaam tot ik de kleuren hoorde van jouw onverwachte komst je voetstappen, grijs en koud doorkliefden mijn ruimte ik probeerde nog geluid…

Nu eens rilt één snaar, dan d'âar, naar den aard Van elk geluid buiten, soms te gelijk Heel veel.…

Ik bewandel deze stad kijk van boven naar beneden schuif voor geluiden uit. Geen grijsgebreide muren voor groene gapers. Als ik nog eens mijn hals wil strekken komt hij me tegemoet recht in zijn ogen recht in mijn ogen. Hier blijf ik hangen, in zijn gevooisde geur. Hij kijkt volmaakt. De gevels, de straat, zij gaan voorbij.…

het is nooit stil er is altijd iets dat zich wil laten horen wil laten weten dat het geboren is zijn stilte is gemis het schraapt een gat in het spinrag van de nacht verbaast het duister met geluiden het fluistert kom erbij we willen jou omdat jij ons kunt laten weten dat we leven het spiegelt in mijn ogen paradeert voor mijn…

De verweven geest van nar en keizer gromt door het ochtendgloren de ene danst, de ander ongeschoren de keizer narrig, de nar een nachtje wijzer Ontwaak, gij bruid der bruiden hoor toch het morgenluiden ! Stof dwarrelt op van troon en kroon vult de vergulde gangen tapijten dragen hoffelijk het verlangen van licht naar luchter op een gedempte…

Het wachten is op de CD met stilte die alle ongewenste geluiden kan overstemmen.…

Een kikker die erin springt, geluid van water.…

Het leven is te hard van geluiden, De mensen doen te druk; - Om een ander wat doms te beduiden Verpraten ze hun eigen geluk!…

De stilte der natuur heeft veel geluiden.…

Flarden van gedachten weven zich rondom mij kan er niet aan ontkomen het laat mij niet meer vrij Spinnen raggen in mijn kop weven traag hun web kan er niet aan ontkomen het hoort niet bij mij heldere geluiden doen mij ontwaken weven klanken in de lucht kan er niet aan ontkomen niet meer op de vlucht…

ik schreeuw de tijden terug waarin ik leven voelde maar het geluid lijkt stuk de echo vraagt wat ik bedoelde er is geen brug die nog emoties draagt waardoor mijn woord in het ravijn vervaagt toch raakt het af en toe een bloem die groeit in kleine decibellen en bloeit in kleuren die gelukkigzijn voorspellen ik roep niet meer maar…

Al is een cavia een heel klein beest, hij maakt nochtans behoorlijk veel geluid. Van vér hoor je zijn vrolijke gefluit, al is een cavia een heel klein beest. Ik zag hem niet, en stapte achteruit, en van zijn doodskreet trof mij nog het meest: al is een cavia een heel klein beest, hij maakt nochtans behoorlijk veel geluid.…

Er is iets niet in orde met het geluid dat uit de stenen komt. Iets vreemds en onverwachts en onverwachts horen wij daarin: de stap van de vertwijfelde wandelaar of eindeloze regen op verandaruiten. Er is iets onbekends aan de hand, denken wij, een meer verfijnde weemoed als bij zieke kinderen.…

flarden muziek op de geuren van bloemen dansende golven, zij dragen geluid 'soul' zingt 't vanuit het blauwe gebied tussen hemel, water en straten, tot verder dan hier als een kleine boot meert het af aan mijn oren die gespitst zijn op een herkenning van verleden…