Alle inzendingen over Herinneringen.

Wat weet je van je vijand als je niet de Mens in hem hebt gezien? Wat weet je van de krachten die hem tot je hebben geleid? Je kunt ervan op aan, dat iemand die een vijand ziet in een ander, zijn eigen gedeformeerde beeld aanschouwt in een spiegel, hij voedt zich met zijn wrok en veroordeelt zichzelf tot een leven temidden van schaduwen. Er bestaat…

Hemingway grijnsde scheef en ging op een stoel aan het tafeltje ernaast zitten. Hij zag er beter uit dan op zijn foto's, maar zijn ogen waren eigenaardig klein, sluw en terughoudend, als die van een politicus, en hij had een snor die duidelijk diende om de aandacht af te leiden van zijn vlezige ronde kaken, al lukte dat niet. Ik vond hem bijna even…

'Misschien bedient u zich van een populaire of geaccepteerde woordkeus, meneer. Toen ik het als geel-groen aanduidde, maakte ik gebruik van het subjectieve spectrum van Mallarmé of mogelijkerwijs Rimbaud. In die acceptatie verschil ik van mening, al zijn dergelijke impressies altijd differentieel en een onderwerp van discussie.' 'Je bent literair…

Op de overloop voor haar deur bleef ik even staan, slapjes van mismoedige eenzaamheid. Ik drukte op de liftknop en wachtte een poosje tot ik zag dat op de smeedijzeren deur een klein poseleinen bordje was bevestigd met: ALLEEN NAAR BOVEN. Terwijl ik de trappen afliep overdacht ik de symboliek: zo passend, zo banaal, zo literair, vol voorgevoelens van…

Tragikomisch was de anekdote over Uffelie die geen benen had. In de oorlog werd hem gevraagd: “Mag ik je schoenenbon?”…

Tijdens een gesprek noemde hij (A. Roland Holst) Goethe eens 'een Apollo van gips'. Ik (Gerben Hellinga) lachte me slap om die vergelijking ook al had ik nog nooit een woord van de grote Duitser gelezen. Een jaar of tien later zat ik in Wenen op de Toneelschool. In een discussie met een Herr Professor citeerde ik oom Jani en noemde Goethe 'dieser…

Arrogantie en verering kunnen heel goed samengaan in de ziel van een en dezelfde persoon. Majakovski is daar een goed voorbeeld van. In zijn gedichten spuwde hij zowel op Parijs als op Amerika. Maar hij kocht zijn hemden wel bij voorkeur in Parijs. En voor een Amerikaanse vulpen was hij bereid onder de tafel te kruipen.…

Slauerhoff heeft iederéén gepest, ook Roland Holst, die hem liet logeren in zijn huisje aan de Nesdijk. Het is een wonder dat het niet is afgebrand. Hij is daar weggegaan en heeft, echt iets voor hem, de warmwaterkoker in het stopcontact laten staan. De houten bank waarop het ding stond is doorgebrand tot op de grond. Gelukkig kwam Jany op tijd thuis…

Ja, één keer nog je leven overdoen, En dan op 't toekomst-richtend oogenblik Nalaten dat gebaar, dat woord, die blik, Die reis, die brief, die daad, die vraag, die zoen, Zóó, dat een niet begrepen vizioen Je zou weerhouden door plots'linge schrik, Doordat in 't Nu van 't eigenmachtig Ik Waarschuwend school 't praeëxistente Toen: Dan…

De waarheid is, wat ik ervan maak.…

Je denkt: Er was een tijd, niet lang geleden, waarin Ik botten had die zacht waren als zijde. De meiden Giechelden, ze wogen me en schommelden mijn wieg. Er was een tijd dat ik mocht denken: Kijk, ik ben Van marsepein. En als dat niet beviel, dan dacht ik: Kijk, zilverpapier. Of een kaars, dan kon ik branden. Jongen en meisje tegelijk; ik zoende…

Wat veel huwelijken samenhoudt is de gemeenschappelijke herinnering aan de tijd toen het nog een huwelijk was.…

Van mijn ervaring met een buurmeisje - we waren nog geen 4 jaar - herinner ik me de schaamte toen we bloot ontdekt werden achter de wastobbe. Op nummer 9 woonden Hennie en Keesje: knaapjes met tere slurfjes waaruit ze brutaal hun warme vocht lieten stromen. Ze verhuisden voor ik al hun geheimen kende.…

En lichte dingen, herinneringen lispelen zij, vertrouwelingen, zouden wel willen, willen – dan dood staan zij in de lucht, de bomen bloot. De lucht, die leeg is en zonder ziel, waar uitgetuimeld de wind uitviel.…

Nu door de dagen en de nachten Martelt herinnering.…

Het huis herademt mij, eindelijk. Het legt zijn moederlijke muren op de mijne. Behaagziek laat het deuren in sloten vallen, slaat luiken open, klapt ze weer dicht. Het diept vergeten licht op uit zijn kelders, haalt op zolder bestofte dromen uit het rag tussen de balken vandaan. Vleermuizen of dode tantes worden wakker, fladderen op…

Graven in mijn herinneringen soms met een traan of een lach dankbaar dat ik nog herinneren kan en al deze dingen weer zag.…

Graven in mijn herinneringen soms met een traan of een lach dankbaar dat ik nog herinneren kan en al deze dingen weer zag.…

In Dublin schoot je in de tijdmachine van '88 naar 88: Noormannentijd. Maar hier in Rotterdam, niet Oslo, in de vijfde minuut kreeg Bergkamp een kans en faalde. Captain David Platt, drieëndertig keer balbezit, neergehaald aan zijn arm, zei 'Zestig seconden'. Windkracht 8, ongeluk kan dan razen, en 1-0 viel bij de paal. Rook boven de tribunes…

laat haar niet verschuilen achter glas waar de scherpte van herinnering in haar ogen te lezen was laat haar vrij de rug weer keren naar dat stukje lach dat je ooit in haar ogen las…

Op stille paadjes in het groen zie ik stil, gekerfd in't hout, een zoen. Een oude boom staat daar vergeten, tedere woorden, zo versleten. Een oude bank, Ik zet mij neer, mijn gedachten wiegen heen en weer. Een glimlach van weleer.…

schoenendozen vol herinneringen lieve woorden in vergeeld karton foto’s van jonge hartsvriendinnen lachend in de Scheveningse zon poëziealbums vol geplakte plaatjes hanenpoten op gekleurd papier namen van lang vergeten vriendjes elke woensdagmiddag was plezier schoolagenda’s vol met popidolen dezelfde als op posters aan haar muur koffers…

Tegen half september werd het na een legendarisch lange zomer opnieuw snikheet. In een stenen kamertje waar ze aan een zuurstof-apparaat geklonken lag daalde toepasselijk de schemering. Terwijl zeven verdiepingen lager voor de deur van het ziekenhuis een jongen en een meisje hoorbaar afspraken de volgende dag te gaan zeilen, kwam haar adem…

zijn stoel was leeg het was nog zo pas dat hij daar in zeeg in zijn wereld met het zijden kussen; tot op de draad toe versleten en aftands met zijn zetel nog slechts verbonden door twee lussen zacht met verloren glans ik voel, hij is niet weg ruik de geur van zijn huid zijn ongewassen haren deel het verdriet van zijn verloren bruid…

laatste wat nog rest van jou Maar de mooie herinneringen die jij me ooit hebt gegeven zitten dieper in het binnenste van mijn ziel dan de eenzaamheid ooit zal raken…

De avond in de boomgaard groen de plons van ratten in de grachten en wat wij mateloos verwachtten was woordeloos en somber tussen ons. De netels geurden bitter in de grachten en droegen zachte bloemen wekenlang en men lag slapeloos men lag beschaamd te wachten hoe schuw wij waren en hoe kwetsbaar toen. Wij lagen eenzaam en de paarden liepen…

grote god van de liefde alsof hij brak toen onze handen loslieten we hebben hem niet gezocht maar daar ligt een verdwaald stuk van zijn gezicht alsof we misschien toch om ons heen is alles hetzelfde gebleven de wind het waaiende helmgras het witte zand nog is het een zomer aan zee alsof hij nu pas brak zo levend waren nog onze herinneringen…

Ik vraag me af na zoveel jaar hoeveel jij nu nog van mij weet, nog voor mij voelt, weet hoe het in mij voelt. Het kan toch niet zo zijn dat jij van mij inmiddels alles bent vergeten? Ik zal veranderd zijn, vanzelf, maar wil zo graag nog één keer horen uit jouw mond wat je nog ziet, herkent, desnoods in haar of in een ander. Als…

Diep van binnen goed verborgen is een kleine kamer in mijn hart Ik heb de sleutel En soms heel even zet ik de deur voorzichtig op een kier Want daar woon jij nog steeds Ik zie je ogen en hoor je stem Ik roep je niet maar kijk alleen En glimlach even bij de herinnering Tijd om te gaan De deur gaat dicht Ik hoor de klik van…

in zichzelf gekeerd zoekt hij op broze dagen naar cantharellen schuilend in tere dromen loop ik aan mijn vaders hand…