Alle inzendingen over Het gerucht wil

Op geruchten? Op 19 maart 2008 neemt Hugo Claus afscheid van het leven. Hij leed aan de ziekte van Alzheimer? Zijn het die geruchten van toen al, die bewaarheid werden? De geruchten over banken in moeilijkheden zijn dit nog geruchten of is het nu een en al miserie bij de destijds “talrijke geïnteresseerden”.…

De tijd is vreemd, de kleuren uit, geluidenritsel en gerucht. Vertrouwd is dan het lieve lijf dat naast je schuilt en heeft bemind. De tijd is goed, de kleuren aan. Geluiden en geruchten? Ach...…

In schier onmogelijke taal gaat het gerucht dat wat verbroken of gebroken is zijn eigen schoonheid heeft en niet verloren is. Dat staat vast, onomstotelijk, zegt het gerucht.…

Vage, zweverige en ondefinieerbare geruchten, zoals geruchten zijn en vagelijk, gebrekkig en onvolledig drong het tot ons door dat bepaalde uitzonderlijke en wellicht "excentriek" te noemen personen die leden aan zeer angstwekkende en huiveringwekkende ziekten die geheel buiten ons bevattingsvermogen lagen, overgebracht werden, dan wel zich reeds…

In tere schaduw zilverblauw sloegen witte wieken en een gerucht voer om; er werd een grote zucht gewekt, een wensen, dat ver weg wou.…

donkere vormen, zonder gerucht, en ik zucht... Paarden-getrappel en wagen-gedraaf, paarden en wagen draven gestaag, paarden en wagen draven gestaag met getrappel op straat... Waar ik roerloos gestrekt lig, zonder gerucht, in de nacht, in de nacht.…

flirt van haar gezond ogend teer op zoek naar heer nu nog blauw/paars/groen/geel mocht er twijfel zijn gerezen ze maakte meteen een antithese scharrel lonkt heel naar veel men ziet heren als paddestoelen rijzen bij avond met hete smoelen geraakt door haar zinlijk vertier net ter been meteen aan de versier rond zingt steeds vilein gerucht…

't Gerucht wordt echter niet door hem bestreden, dat hij d'r met gemeenschapsgeld betaalt. Hij zegt: 'Bij fraude ben ik niet betrokken; het is normaal, dat wij met met euro's dokken.'…

Toen roodde de zon even door sneeuwen voorhangen, Gespannen windezeil streek langs ons wangen, Een jong gerucht stond naast ons, zei een woord Zacht in ons oren en ging toen voort.…

geducht doet het gerucht de ronde onbevrucht slaakt de diepe zucht, reuzezonde niet van de lucht, deze zaak het smucht, ik kom het tegen, te vaak kun je het nog een keer herhalen, zei de blonde…

Het gerucht dat zij maakt bij het opstaan naar het raam gaan, verandert het licht dat binnenvalt laat het bewegen omgeeft haar schaduw met stof dat zichtbaar zweeft in de lucht neen, dansen doet het niet…

Veel mensen waren ernstig verontrust Door de geruchten die de ronde deden Dat tussen hen een breuk was opgetreden, Maar toen heeft Judas Jezus dus gekust. En in het Dagblad van Jerusalem Stond daags daarna: Ik houd nog steeds van hem.…

Het is misschien alleen maar een gerucht, Maar Lubbers knijpt, ook als ze het niet willen, De vrouwen zegt men zo maar in de billen En die slaan daarna gillend op de vlucht. En zo maakt Ruud zich ook persoonlijk sterk Voor nog meer nobel vluchtelingenwerk. Driek van Wissen…

Heel even gonsde heftig dat gerucht Wat later leek het weer gebakken lucht Maar ooit komt dit vanzelf weer aan de orde Want ach, de wereld wordt toch metterdaad Eén overkoepelend conglomeraat…

En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt. Een vrucht. - En waar ik sta, ten zatte levens-zome, vol als de nacht, maar even stil; blind als de lucht hoe rijk ook aan ‘t verholen licht van mijne dromen, voel ‘k - lomer dan in ‘t loof der luideloze bomen een vrucht die valt, - mijn hart, gelijk een vrucht die valt...…

“Na al die jaren bij de voordeur zitten, steeds zonder ook maar éventjes te maffen gereed om bij het minst gerucht te blaffen, vind ik ’t welletjes, ‘k ga lekker pitten. Lang was ik waak-hond”, zei ’t vermoeide beest, “Nu word ik pit-bull, het is mooi geweest”.…

Hoe een woord trilt in zijn letter na letter uitgespeld op het ritme van een dans klanken die verder schuiven uiteenplooien in een zin hoor de slis en de plof vooral val niet over hun tongen ze krijsen zich hees in de schreeuw of zwijmelen stil in wel en in wee als zachte geruchten terwijl ik spreek.…

kansspel van de trapeze Een dwarslat als een strohalm Slingerend aan strengen Of het grofmazig vangnet Daartussen de salto mortale De berekende zweefsprong Zwierend om het middelpunt In het veld van de zwaartekracht Het lichaam dat juicht Hoont om de absurde klucht Van streven en beven Voor de worm die kronkelt Zonder het minste gerucht…

een woord smachtend zonder ademende paringsdrift heeft mij nimmer bekoord een zachte zucht slechts kreunend in een flauwe blaas blijkt een schaars gerucht met vage klanken een letterloos geraas "ja" het woord dat zich in eenvoud vermenigvuldigt schept echte vreugde "neen" is het woord dat menig mens waarlijk heeft berouwd…

Men weet niet hoe dit is, dat woorden Toekomen en zij zijn bereid Om de geruchten die zij hoorden Daad te doen zijn en werklijkheid.…

. -------------------------------------------------------- ...volgens Balkenende kloppen de geruchten in de Telegraaf niet dat de gevangenis Esserheem in Veenhuizen een lustoord is...…

Maar ik hoorde nooit enig gerucht, lawaai van bouwers. Onmerkbaar sloten ze mij van de wereld buiten af.…

Het gerucht circuleert onstuitbaar maar wel geruisloos in onze Nassaustraat.....…

Het gerucht gaat dat onder deze huizen nooit is geheid. Wind als fundament - vlagen uit een tijdstroom neergehaald, de grond in gevouwen, vast veen geworden onder vederlicht beton.…

Reikend naar de toppen van de bomen, verlang ik naar jou, als mens Ik bewonder een bos van regenbogen, dromend van een ademend woud, waar stilte zingt in elk gerucht en dauwdruppels fluisteren in de morgenlucht. Eén ontwakende, verborgen dag, in mijn hand een heel klein roosje, een wens in een heel klein bloemendoosje.…

ik adem jouw zucht die waait als een wind door bomen in het bos ze gaan hun weg als een vliedend gerucht en landen stilaan op het zachte groene mos in mijn frêle gedachten ik hou ze even vast maar laat ook weer los zo gaat het vaak met bevrijdende krachten wat rest in jou blijkt de zielestempel die bouwt na iedere zucht, minitieus…

de wind aarzelt wanneer ik woorden schrijf in de kille schaduw van de winter ik haast me door het gebladerte schraap zinnen van stugge takken voor deze zich overgeven aan het troosteloze gerucht van gewillige, grijze wolken vanuit de aarde verkondigen ze het sterven terwijl de nacht wordt meegesleept in de herberg van mijn angsten…

De naam was dus genoemd en uitgesproken en nu kon ik alleen maar hopen en vertrouwen dat de roddels zich niet als een olievlek zouden verspreiden, dat het gerucht geen bredere actieradius zou krijgen...…

Ik kots de vuiligheid uit mijn lijf, zwarte nevel nestelt zich in mijn poriën, grauwe geruchten wentelen zich in het slijk Ik kruip in mijn eigen blinde vlek, weg van alle kleur, blind voor een gebed Ik krimp en vervaag, word leeg en stil en verdwijn In de diepste geluiden van mijn ziel breekt mijn geloven, Ik kan niet meer zien…

Ik zag een wolkje wezens waaien, een spreeuwenvolkje in de vlucht complexe haltervormen draaien met opgewonden schel gerucht. Het was een levendig spektakel. Wat orkestreerde deze dans? -Een ketting zonder zwakke schakel, ineengevlochten vogelkrans. Wie was de leider -ieder leidde. Wie waren volgers -om de beurt?…