Alle inzendingen over Icke

Ist niet tijdt dat zy eens seyt: Nu ben ick tot trou bereyt? Maer sint velten magh haer halen, Laet sy my noch echter dralen, Ick meen zy sou wel beter coop Gheven*, tooch ick opter loop*. Mijn dunckt, ick wil haer begheven*, Die my dus hout opter tuyl*. Soud’ ick soo mijn jonghe leven Gaen verslyten, arme uyl?…

Traditionele versie: Wilhelmus van Nassouwe Ben ick van Duytschen bloet, Den Vaderlant getrouwe Blyf ick tot in den doot: Een Prince van Oraengien Ben ick vrij onverveert, Den Coninck van Hispaengien Heb ick altijt gheeert.…

As icke meuge sterfe Ick sieje aol werumme Ende sie freugt ende piene In haort ende lieve geprieme So mien jung, moei kieke Ungelieke ende so rieke T'is recht unne gaeve Hunne siele te laeven Al dieje mense, o so tere Gelieke vao ende mien mude Maoke mien so mere Icke sou so gere die lefe kere As icke meuge sterfe Ende alle werumme…

meuge sterfe Ick sieje aol werumme Ende sie freugt ende piene In haort en lieve geprieme Icke denke me smarte Miene lieve von haorte Sie gaf mie surrig en de werme Icke danke dich so gerne So mien jung, moei kieke Ungelieke en so rieke T”is recht unne gaeve Hunne siele te laeven Miene friende, o so tere…

bent, o Heer, ick bent die u dit heb gedaen, Ick ben den zwaren boom die u had overlaen, Ick ben de taaye streng daermee ghy ginct gebonden, De nagel, en de speer, de geessel die u sloech, De bloet-bedropen croon die uwen schedel droech: Want dit is al geschiet, eylaas!…

op gelieke hogte sie icke um mie hinne is da wa icke sogte dun grotste ende diepste sinne skonner ende errug himmels gemaeckt nee, geschaepe mien hande rieke naer oe, maer jie kiek allene naor folmaeckte knaepe och icke kenne mieselfe in toekomede maete ende ontdeckte immer mere kaese gaete…

Stemme: Daer ick lach en sliep in een prieel, etc.…

Ick droom dan al lezende weg, ver van huis. ‘K ben dan in mijn nachte den vervaghenden ster.…

Dat is pas andere koek, dan plaagkaboutertje Icke in een poel met krokodillen te willen gooien.…

Teghen u treken gheldt noch oude wyvenraedt, Noch yverighe wacht: dan goude Minne laet Het, bid ick, blyven niet, by deze kleine gunsiens: Maer dat ghy my int slaep jont, jont my op den dagh, Dat ick ghenaken eens 's Liefs ware lippen mach, Ghy kunt wanneer ghy wilt, schud uyt u sack met kunsjens.…

Dies vreesd' ick niet, al moest ick daer beneden Int doncker dal van sdoodes schaedwe treden: Want du by my bist altoos Heer genadich. Dyn raed end staf vertroosten mij gestadich 5. Du salst voir my de tafelreede houwen. Vast onder d'oog, van dien die my benouwen.…

'Kweet niet hoe 't andere verstaen, Ick proev'er niet Most*-aerdighs aen. * most= (nog niet volledig gegist) druivensap…

Ik denk overigens dat de oorspronkelijk tekst heeft geluid: “Ick mael so goet ick kan”, maar nu even terug naar dat woord: Allerhande. Mijn vader bakte verschillende soorten koekjes: Weesper moppen, Arnhemse meisjes, bitterkoekjes, kletskoppen, bokke(n)pootjes, krakelingen, soesjes, etc.…

overal geschreven aan de mooiste limerick dichters dichtten hij slim slimmer ick gerijmd Bourtangse stangen prangen op d' gange 't dorp werd 't zat die Bourtangse rijmdwanghe dicht uit blik nieuwe kans als blend van Pickwick…

Ist dan vreemdt, dat ick verslinger Op uw speelen, Op uw queelen, En loop achter aen uw keelen? Ick, die ben van 't selve volck? En was hij* der goden tolck, Ghij syt speelnoots* van godinnen.…

Kritiek door collega's en vooral door de natuur zelf, is een welkom en zelfs gekoesterd aspect van de wetenschap. Kritiek is normaal, gezond, heeft ons gebracht waar we nu zijn, en zal ons nog verder brengen. Voorspellen is je nek uitsteken en wie niet durft te voorspellen heeft in het onderzoek niets te zoeken.…

INTERBELLUM -- paragraaf 1 hedde nog sin um mie tu gaone uut gaone me mie te suuke naor us binne op unne daach toe beginne ut sol us bringe verre in siele en haort enne die haort gaon singe me lieve gepaort so icke ghie segge lope mie die weghe ghie vertrouwe mie doch icke siene dien hogh gelieke die sonne umhoch te gaone ghie…

Ick hebbe dik* gezocht uw mede-dogendheid, Maar en verneem ze niet tot op de dag van heden. Hoe licht* kost* uw gena bekeren mijn gemoed. Uw liefd' en goedigheid mij trekken tot het goed'. Uw mede-dogendheid van 't kwade mij bevrijden. Helaas! wat zeg ik Heer!…

su sieje for uut in dencke versoncke hie in sorge gesinckt die bure in gewesend gelieke unne droncke sie komme nie frie um hiere te sijne skouder am aender doch nimmer int reine so goat die daghe so stille ende vurt icke fuule die swaore ruste gelieke er bie heurt so sie treffe mekaore met unne seeje geskeide dele die werlt…

Mozart, Verdi, Hindemith en von Weber zouden nooit geweest zijn zonder hem: de rustgeduldige muzikale anti-streber oefenend op snaren, toets en kleppen zonder stem - Dan onopvallend anoniem thuiskeert na 'n concert en weet zich nooit vernoemd te zullen zien in pers of ether, omdat hij stilvrijwillig werd de kunstenaar der oude spreuk: ick…

zo'n vrije spelling is goed voor de taalinventiviteit een spel "wel of niet gesproken" een leuke strijd als je schrijft: "ik keik wel beeter uit mijn doppen" is dit gesproken woord toch een spel om nooit te stoppen de afgestudeerde zei: "ick hep 'n tobpreztatie vericht" mensenlief, dit is toch humor, rijk en een prachtig gezicht…

Neen, Sterre, 'kben jalours van wat u eigen is, En wie wat met u deeldt maeckt dat ick 'tmijne miss, Soo soeck ick u alleen te dancken voor uw selven. Constantijn Huygens werd geboren in 1596 aan de Nobelstraat te Den Haag. Hij was de tweede zoon van Christiaan Huygens en Suzanna Hoefnagel naast vier dochters.…

dun enst raoke oew gesichte mere oawer dun least dien skouder gedraeghe un ganse lief is oe an te siene als geliecke verskole piene die werme skout sich slegts in wienig telle as diene oge glaense doch seltsame kere gelieke die klostertuune omrinkt ut oewe siele alwaere ut oe self ut is er so stille ende aldore fechte um de icke…

Wat baat mij dan mijn klagen Nu gij de dove slacht*, Ik salt geduldig dragen, Ick wens u goede nacht. Adieu Prinsesge jeughelijk Mijn Vrou van mijn gemoed: Adieu en droomt geneugelijk, En slaapt gerust en zoet: Ach tis mij zo onmeuglijk, Te rusten als gij doet.…

Ick spreek, laas! uit verzoeken*, Want ik heb ‘t zelfs verzocht*: Dus mag* ik wel vervloeken Mijn dwaasheid onbedocht. Zou men wel zotheid vinden Zo groot (helaas!) als mijn, Die min en lang beminde Die mij niet eigen kan zijn? Ik min en heb verkoren Die ’k met behagen zag En ik weet van te voren, Dat ik ze niet krijgen en mag.…

Dat overkomt je blijkbaar als je ouder wordt. Naast een steeds meer in de gaten lopende vergeetachtigheid heb je overdag of ’s nachts onverwachts flashbacks uit vroeger jaren. Neem nou het voor mij nog onverklaarbare feit dat mij, zo maar uit het niets, de laatste twee regels van een oud Middelhoogduits minnelied te binnen schoten, waarvan wij de gehele…

Charifa', in dese nacht, in desen hel vol smart Neem ick mijn toevlucht tot u beeldt, dat in mijn hart Soo groot verheven staet, en vult alleen mijn sinne. Maer uit haer claerheit, las! mij geen verlichting rijst, En sij doet meer niet dan dat sij mijn annewijst, Hulpeloose' afgodin, op u alleen, Godinne.…

En ik bedacht gelijker tijd toen ik dat zag, verdorie Poetin, Trump, Baudet net als die andere complotdenker David Icke, maar ook figuren als Mandela, Obama, moeder Theresa en majoor Bosshardt en tenslotte ook … ikzelf zijn ooit eens zo’n onschuldig, teer en kwetsbaar kindje geweest.…

Verzier van Cypris, hoe zy Cypers quam bekoren: Ick weet dat dees Godin uit zeeschuim is geboren. Joost van den Vondel werd geboren in 1587 te Keulen. Zijn ouders waren doopsgezind en in 1585 waren ze Antwerpen ontvlucht. Ze waren fel gekant tegen het dogmatisch-tirannieke calvinisme.…

Dus mijn lieve leve seyde, Mid dat mijn lippen van haer lieve lippe scheyde Geen meerder soetigheyd ter voren inne quam Dan als sy mij dat gaf, het geen ick haer ontnam Onthout die toontjes ey! ik bid uw Cupidootje Gy kleyne Sielen-vooght, gy machtigh wonder Goodtje!…