Alle inzendingen over Lakens had je niet

je bent pas ontwaakt onder zilveren lakens en in jouw gezicht weerspiegelt de herinnering van een koele droom in een ruimte vol ochtendglorie en koffiegeur.…

Als ik aan hem denk eet ik appelperen stroop volkoren met zweet en metalen feromonen vermeng het met de geur van bitterkruid verkoolde appeltjes van opgewonden zijn winkel alsmaar blikken uit de supermarkt terwijl ik slaap tussen kleverige lakens…

Maar wees geen bloesem die opstijgt en nooit meer terugkeert naar haar witte lakens.…

Iedereen wil de lakens uitdelen, maar niemand wil ze wassen.…

kunnen we het niet voor een keer eens zijn met zijn allen waarempel woorden lijken wel omgekeerd neem de doorzakker de feestfiguur met 't ochtendgloren ziet hij lakens als hij lakens ziet gevraagd waarom antwoordt hij in triomf ik pluk de dag mijn diepste wezen carpe diem bevlindert dagen de keurige rijtjesmevrouw half twaalf…

Hij beeft, hij hangt aan aarde die zijn handen, grijpmachientjes, vogelklauwtjes, kneden uit de takken van de lakens. ----------------------------- uit: 'Hier is de tijd', 1998.…

Wakker worden, in dode lakens, Rozen zonder doornen, kreukelvorm vrouwmens Je bent als pijn, vervlogen over zee, Zonder me te wekken, ging ik met je mee…

Slechte stof, schold zij, mijn moeder en zocht wat lakens bij elkaar, mijn vader zou de spijkers slaan. Maar voor die schermen vielen (zonde van die goeie lakens nog) werden haakjes ontroest, en de binnenluiken uitgevouwen. De rouwstoet trok voorbij.…

Zijn er niet altijd de bewegingen gekreukte lakens volkorenbrood sterke koffie is als dood gezoet wel geroerde liefde. Verte verdwijnt niet als je rent, ja, wellicht verslijten je schoenen eerder dan katoenen lakens nachten hebben oren van satijn.…

Vederlicht en tot kussens toe, schaterlachend in lakens gehuld hebben wij het bed gedekt. Verstrengeld waren we in lichaamsdelen, de nacht glooide zacht.…

Door de lakens in het donker sluipen schaduwen in het rond een kluwenspel raad je waar ik ben zie je niet maar weet wel waar je bent je ligt op het puntje van mijn tong…

Als ik mijn ouders iets kwalijk neem, dan is het wel dat ze niet in de eerste plaats vijfhonderd boeken voor mij kochten, voordat ze zich lakens, theedoeken, paraplu's en juskommen aanschaften.…

Ik heb van je gedroomd Rustig en lief, onder lakens die jou overdekken droom ook jij misschien. Woorden zijn niet nodig een droom die je overstelpt en mijn gedicht ben jij.…

je wikkelde maar lakens om het krijsen heen droeg me naar buiten tot onder de linde die zijn weidse armen zakken liet hij raakte de hemel plukte sterren voor boven jouw ogen maar jij zag ze niet stamelde alleen gebroken woorden…

zijn het de woorden die het vertellen of de gebaren wie zal het zeggen het luistert niet of nauw verborgen achter lakens als gordijnen nog niet ontdekt in duister verscholen wordt het licht of nooit wie zal het zeggen wie zal ze zeggen de woorden…

Ze schreeuwden van de daken, het klonk ons veel te rauw, nu zijn ze in witte lakens in een spierwit gebouw. We konden er niet meer tegen, we wisten het zelf al wel, we zitten hier niet verlegen om boodschappers uit de hel.…

Zoals jouw hoofd het kussen raakt jouw voeten speels de lakens plooien mijn hart het bonzen even staakt zul jij mijn kilte snel ontdooien.…

Dikke lakens losgewoeld om nooit meer te herstellen nu met verlangens overspoeld mag ik weer mooi vertellen.…

Schreeuw in het donker Vuile handen onder lakens Hoop om te verlossen en toch wilen sterven Zelfbeeld graaft zich dieper in Mensen, zo meelevend maar niets kunnen begrijpen Kinderen, zij zullen nooit winnen van smerige handen…

De lakens zweefden en ik werd gewekt door een rode ibis.…

uit dromen weer tussen de lakens vallen en nog slaapdronken merken het is niets en toch die onrust in mijn hand op zoek naar schrammen letsels tere plekken er is niets de sprong dan in een scharreldag kip zonder kop - niet meer weten wat ik dringend moet vergeten niets…

in de lakens nog de bekende plooien gestempeld in mijn hoofd, dwalend en bang omdat ik probeer te vergeten een handvol gekruiste vingers, als stof licht en doorschijnend zwak verliet vandaag en in een zucht en niemand sprak wat gisteren nog was gedacht…

Ik leg de lakens toe Ik doe het licht aan Ik ben er nog niet Wel haar geur Maar dat geloof ik zelf niet ---------------------------------------------- Uit: Gedichten 1948-1993.…

terwijl haar lichaam zich verwijdert van mijn geest en haar hand met tijdloze gebaren uitgetrokken kleren leest streel ik zachtjes warme lakens van het bed dat zij verliet en verlang intens naar haar verschijnen als de maan weer sterren ziet…

Uit chaos van lakens en voorgevoel opgestaan; gordijnen open, de radio aan, was plotseling Scarlatti heel helder te verstaan. Nu alles is zoals het is geworden, Nu alles is zoals het is, komt het, hoewel, misschien hoewel, tenslotte nog in orde. --------------------------- uit: 'Doen en laten' 2001.…

De witte lakens zijn bevlekt met maagdelijke tranen van nieuw verdriet over oude zaken die niet willen verjaren Oude kou bevriest van binnen resten levensvreugd van toen vertekent ook het beeld van nu tot een simplistisch afgietsel van gedane zaken zonder keer…

donder maakt me wakker regen vertelt me hoe ik me vandaag voel mikkend op het ene voorval fantaseerend over vroeger sollende gedachten overspoelen me lakens vallen van me af sidderend als een slang begeef ik me naar jou maar... donder maakt me wakker…

Je vingers ik leg ze als lakens opzij. Ik rek me rijkelijk uit, zo veilig en warm omvatten ze mij.…

ik kijk niet op, doe alsof maar weet precies wie er nieuwe lakens heeft een teken aan de wand schijnt vandaag koopzondag tijd voor weer iets nieuws in weerspiegeling zie ik haar niet mijn vriendin, de zijne vandaag krijgt zij haar trekken thuis arme Violaine…

Ik zweefmolen mij op een vreugdebries, schuil tussen de vleugels van mijn lente en schudt de lakens in mijn paradijs.…