Alle inzendingen over Nachtbrakende schrij

Bovendien hebben de nachtbrakende schrijvers een voorkeur voor spannende plekken, waar alles wordt gedaan wat je niet voor mogelijk houdt. Extreme uitspattingen stimuleren immers de vernieuwende creativiteit. En 's nachts gaan de meeste mensen flink los, dus is het daar te halen.…

Of moet ik in c schrij(v)en?…

Verloren zijn de woorden die niet willen schrijen gekrast en in stukjes gescheurd duizend tegelijk ze vliegen mee op de koude winterwind steeds verder weg en iedere dag sterf ik een beetje meer…

Het neer strijken van de raven Een leven voorbij Geleefd naar de maatstaven Letters geslagen in klei Verlost en vrij Het tellen van de dagen Over gebleven vragen Zie de gedachten waarin ik voorbij schrij Achtergelaten Achtervolgd Stemmig als verlaten straten Door gevogelte gevolgd, samen met de dood begraven…

Sylvia Schrijen, 14/04/'03…

een stil rumoer binnenin mij alsof je niet weet dat meer dan handen kunnen slaan de ochtend van de blauwe plekken zal wel zakken of ik laat ze wel knagen onder mijn lange jas die is nog wat zwarter dan het dreunen van je stem of de blinddoek die ik letterloos moet dragen om de kleurloze stenen te stapelen tussen het nachtbraken…

in tederheid slaapwandelend de dauphin in zijn dode hand een bloedzuivere sering de sleutel voor een nieuwe troonsbestijging betoverend een maanziek winterkoninkje de duivel een nachtbrakende kwartel een vervalst barokklokje onder zijn mantel de schildwacht op heterdaad betrapt op een divanbed uitend zijn misnoegen over bedorven bruidssluiers…

Ik breek de nacht die op me wacht en naar me lacht ongeacht dit tijdstip...…

niets is zo donker als de doorwaakte nacht waarin kolkende gedachten beuken tegen de starre onverbiddelijkheid van de ontgoocheling niets is zo stil als de vraag zonder repliek niets is zo diep als de valkuil van beschaamd vertrouwen maar als aan de einder het licht ontwaakt verbleekt de wanhoop van de nacht een nieuwe dag een…

dat tijd de de grootste wonden dichtgiet Toon de moed om het leven te verkiezen, al rot het de benen onder je lijf vandaan Al zou het in de zomer zelfs nog vriezen, al is de toekomst volledig van de baan Durf te leven, niet troosteloos te kniezen Pak de zonden bij de strot en draai het af, draai niet door, ontneem angst zijn willen Schrij…

Stemmen in zijn hoofd schrijen stil, verstomd chaos door wedloop geschapen heengang futiel, ondoordringbaar vermomd Reizend schrijvend stiltecentrum ijverig die ene klank verzoekend vangt hij essentie in een woord Ergens weerklinkt de finale versie romantisch en lyrisch vertaald stervensver weg op een hemelse wolk Vakkundigheid?…

De schemering is de nacht aan het rijpen als ik ontwaak door een vleug gordijnen tocht waarna het afscheid nemen van een voldane mug zich uit in een verwoed krabben over de rug van mijn hand waarmee ik je adem heb verzocht het ritme van mijn strelingen aan te grijpen Een licht ontsnapt van de overloop nestelt zich in de kartelrand gevlochten…

Hij wist de waarheid uit; de onrust die zijn geweten drukt hij, de verlater van zijn geest terwijl de zoveelste metafoor z’n bloed laat kolken traant de schrijver in het vuur van zijn onbegrepen verlangen. Niet meer, de woorden die bij elke zucht een grijze haar of andermaal een slapeloze nacht en de rots in zijn keel neemt ademoverhand…

Als ik een dag heb geschreven, it’s a living, ben ik binnenhoofdig. Dat is iets anders dan in gedachten. Als je in gedachten bent, denk je gewoon na. Je let weliswaar niet goed op, maar je kunt elk moment ‘uit gedachten’ komen en meedoen met wat er om je heen gebeurt. Binnenhoofdig is meer een roes. Je bent niet meer in staat snel te reageren. Je…

Ik vind dat niemand zijn autobiografie zou moeten schrijven voordat hij dood is.…

Ik heb hem bekeken en beelden vastgelegd om te overleven de ultieme branding hoe licht is de nasleep van luttele uren er gebeurde iets dat het sneeuwde lucht die haar onschuld bewees de vraag van verwonden bezweek het binnenlijf verlangde naar het blijven van onderdompelen in dichtbij vergingen beelden als verlaten schrijven…

kunnen we het niet voor een keer eens zijn met zijn allen waarempel woorden lijken wel omgekeerd neem de doorzakker de feestfiguur met 't ochtendgloren ziet hij lakens als hij lakens ziet gevraagd waarom antwoordt hij in triomf ik pluk de dag mijn diepste wezen carpe diem bevlindert dagen de keurige rijtjesmevrouw half twaalf…

we wikken woorden wegen zinnen op een gouden schaal maar de betekenis gaat weer voor ieder aan de eigen haal wat naadloos lijkt te passen geeft bij een ander soms gemene krassen een bloem die geuren moet zet bij een derde onbewust kwaad bloed toch laten we de poëziezon schijnen al verbreken eigen wolken soms haar…

In het donker schuilt de Dichter in de gloed van het vuur dat de kamer schijnt te verwarmen maar 't ijs niet smelten kan... Zijn gedachten ver heen, naar zijn diepste geheimen die hij zo goed kent maar niet vinden kan... De inkt is z'n tranen z'n woorden gesmoord En niemand zal weten wat zijn hart bekoort Zijn zinnen verbranden…

't Is beter dat schrijvers de burger op tijd schrik aanjagen, dan dat het luchtalarm het te laat doet.…

De meeste lezers zetten hun boeken in hun boekenkast en de meeste schrijvers hun boekenkast in hun boeken.…

Ik, en met mij negenennegentig percent van wie hier schrijven, beseffen maar al te goed dat we nooit het status ‘Schrijver’ zullen verwerven. Ik bedoel, we schrijven wel, plaatsen het ook nog eens op (verschillende) sites, maar daar houdt het dan ook héél vaak op! We weten het, maar het weerhoudt ons niet om te dromen dat wij ooit door een uitgever…

Mijn vrouw, mijn heidens altaar, Dat ik met vingers van licht bespeel en streel, Mijn jonge bos dat ik doorwinter, Mijn zenuwziek, onkuis en teder teken, Ik schrijf je adem en je lichaam neer Op gelijnd muziekpapier. En tegen je oor beloof ik je splinternieuwe horoscopen En maak je weer voor wereldreizen klaar En voor een oponthoud in een…

Ik wil alleen maar weten wie ik ben. Een andere reden om te schrijven heb ik niet. Maar wie ik ben gaat niemand wat aan. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Nagelaten Gedichten (1975) van Jan Arends (1925-1974)…

Van lucht kan ik niet leven Leven doe ik dan niet Geef mij toch wat te eten Wat brood in het schiet Want lucht dat eet ik niet Schrijven is mijn leven Mijn leven en bestaan Niets anders kan ik geven Ik hou van deze baan Dat zal me goed af gaan De woorden zijn zo even Geschreven door mijn pen Je moet het mij vergeven Daar ik niets anders…

Een gedicht schrijft een man. Het gedicht kijkt naar het vel. Zijn blik is somber, er valt geen woord te lezen. Littekens verzwijgen een verhaal. In de tweede strofe komen de woorden op gang: hand, die over het vel gaat, hoofd en hart. Voorzichtig krijgt de man vorm. Langzaam ontstaat poëzie. Met de pen leest het gedicht wat er niet…

Of het leven nu wel of niet zinloos is, dat kan me niks schelen. Door het schrijven wordt mijn leven zinvol.…

Als het kwartje niet blijkt te vallen voor alsnog even dit. Een schrijfsite is geen liefdadigheidsinstelling. Het is gewoon een zakelijk gebeuren met een product in diverse variaties. Is het product in "zwang" dan loopt de zaak goed komt er de klad in dan is het overstappen op een ander product. Om een product aan de man te kunnen brengen…

'Joanan, hoe gaat het nou met jou?', vroeg Gerrit Komrij mij jaren geleden en die zin zit als gebeiteld in mijn marmeren kop. Hij kwam zo even weer langs. Dat was in de nachtkroeg bij Poetry International, waar ik mij vergaapt heb aan de donkere aardestem van H.H. Ter Balkt, die ook al niet meer leeft. Ik keek laatst in een schrijverslijst achterin…

Nog enkele nachtjes slapen en dan gaat het afkicken beginnen. Cold Turkey. Verbijstering en verbittering, capitulatie en lange tijd bijkomen. Nieuwe schrijfwegen zoeken en met zeer warme gevoelens aan Nederlands.nl terug denken. Het paradepaardje onder de schrijfsites. Dag, oerlief paardje!...…