Alle inzendingen over Reag(Ruurd)er

En die reag(Ruurd)er… als hij een dochter heeft, dan moet hij onmiddellijk uit de ouderlijke macht worden ontzet!…

Watze E. vecht een vete uit met reaguurder Ruurd vd W. die niet gediend is van de stijlwapens die de columnist inzet tegen de aankomend landsleiders Rita V. en Geert W.…

Het kan nooit lang duren voordat het grote publiek op nieuwe, in de media gepubliceerde wetenschappelijke doorbraken reageert zoals op een spits/weeralarm, namelijk niet.…

volgens ene Ruurd van der Weij geen misdadigers mogen noemen? Ik zie een eventuele aanklacht met vertrouwen tegemoet, ik heb alvast uit voorzorg zo´n bedenkelijke letselschadeadvocaat in de arm genomen.…

Aalzen die uiteindelijk z’n vader als boer opvolgde, net als Ruurd. Wobbe, een echte kunstliefhebber en de broer van Ruurd werd een verdienstelijk schrijver en dichter vooral in het Friese taalgebied. Johan die niet goed terecht kwam en grijpgrage handjes bleek te hebben. Serieuze Koos werd bankdirecteur.…

Hij heeft vooral het belang van de grote bedrijven behartigd en toont zich daarmee een waardig erfgenaam van Ronald Reagen. Tot nu toe heeft hij van links tot rechts de partijen in zijn plannen meegekregen en nu de VVD de grootste is, zal dat wel weer lukken. Want Kaag beet niet door toen het kon. En, naar ik denk, ook verstandig.…

Als Wilde Watze iets schrijft wat Redelijke Ruurd niet bevalt, dan zal Dazende Dagschrijver – ja, wij allittereren ons een slag in de rondte – die vrijdag-columnist wel even tot de orde roepen, desnoods tot in het Bijbelse derde en vierde geslacht. Excuses wil zij/hij horen, want Wilde Watze zou zeer rechtschapen(?)…

Waar Watze’s mannen aan de Moezel bezig waren met Ruurd en Tessa, brachten deze heren een bezoek aan ‘de poort van Bretagne’. In een aardig kustplaatje in de buurt van St. Malo waren de toeristen opvallend afwezig. Het dorpje had duidelijk betere tijden gekend.…

Je illustreerde o.a. de werken van Charles Baudelaire, William Shakespeare, Edgar Allan Poe en Pauline Réage, wat betreft haar erotische roman 'Histoire d'O' uit 1954. Je bent op 18 januari 1996 overleden; je werd 88 jaar.…

Want een vrouw komt nooit, als zij bij voorbaat niet genas, de wond te boven ener tederheid, die op toekomstig leven is gericht.…

Wat uiteindelijk overblijft is de stilte. De wind brengt fluisterend eerst het zilte zinderen van de golfjes aan de dijk, doet geluiden smelten, laat sporen in het slijk. Dwarrelende vogels kwetteren schel het uit, boven de rimpelende vlakte verstomd hun geluid. Onder de hemelboog, in wattenkleuren gevangen, wil 't zeegeruis niet in het oor…

Een rots was je, in de branding niet te breken, mijn kinderlijke vertrouwen lag veilig in jouw hand, die, hoewel krachteloos onder de ziekenhuisdeken, mij stevig vast bleef houden in de vaderlijke band. Jouw dood lijkt nu al weer zo lang geleden, de tijd heelt alle wonden zoals het heet, jij geloofde niet in de hemel, maar hier beneden, ouwe…

In het lange en vooral rechte, kalme kanaal, rimpelt het water rustig voor de scherpe boeg uit, soepel snijdt honderd meter zwart/wit geverfd staal het water in de lengte doormidden, zonder geluid. De golfjes knabbelen aan de houtbeschoeide dijken in een loze poging het lage bouw- en weideland aan beide zijden van het hoge waterlint te bereiken…

Het onverbiddelijke geloof heelhuids ontsprongen Leven met een lichte toets van goddelijk besef; Nooit meer een zwart en bitter einde opgedrongen, Maar zonder wrok, blijmoedig, zonder ophef. Het onderdrukkende juk met z'n noodlottige ban Van je afgeworpen, geen zonde meer, geen eerste steen, Je werd er geen lichtvoetig danstype van, Maar het…

Heel vroeg werd ik wakker, de morgen was nog stil en blank, toen er ineens een vogeltje neerstreek op mijn vensterbank. Uit zijn keeltje trilde een liedje, zo lieflijk dat toen het begon ik al mijn zorgen voelde smelten als sneeuw voor de zon. Het zong van verre stranden, vol van vrolijkheid en dans; het was of enkel het…

De klok tikt de wijzers rond, maar de tijd houdt stil, Geen nieuwe dageraad, slechts grijze schemering, De uren tel ik niet omdat ik alleen aan jou denken wil, Onomkeerbaar, onafwendbaar ben jij nu herinnering. Mijn liefste kleine schat - al hoorde je dat niet graag - Een grote jongen immers, papa al bijna geëvenaard; Negen jaar was je, tien…

Ik kijk door het raam naar buiten en zie de wereld grijs en vaag, getemperd licht valt door de ruiten, bedekt met een vuile stadse laag. Het grauwe uitzicht deert mij niet, een zonnig beeld vind ik overdreven. Dat ik juist in deze stemming geniet, is die glazenwasser daar om het even. Met een zwaai brengt hij weer licht tot in alle hoeken…

Niets is heerlijker dan dat ene vermaak, noch mooier: het hoogtepunt van de dag. Het duurt maar een kwartiertje vaak, soms twintig minuten als het kan en mag. Hier wordt volop en uitbundig genoten, hoewel het er ook stiller aan toe kan gaan. Het is ons met de paplepel ingegoten en niemand, nee niemand ontkomt eraan. Dat ene verrukkelijke,…

In een grillig verloop, via hoogst ongewisse wegen, ontrolt het leven zich, in vele actes en iets minder delen als een toneelstuk waarin je wel een rol moet spelen, ongeacht het talent dat je van huis hebt meegekregen. Even is er applaus, dan slaat het noodlot toe, een vreselijke wending en door angsten geplaagd, meedogenloos de bühne, voort…

Klokslag 7, dan wandel ik met m'n hondje. Altijd in hetzelfde park en hetzelfde rondje. Maar voor de nodige variatie in het vertier begin ik soms daar en dan eindigen we hier. U weet niet waar het park is; geeft ook niets. Ons rondje doe je in zo'n 10 minuten op de fiets en ik, die het parcours grondig heb verkend heb het ooit in bijna 20…

Stamtafel (postuum eerbetoon aan de Groningse dichter Jaap Pijper) Steeds nog aan dezelfde tafel bijeen, een ieder in zijn eigen ritueel gevangen, maar stilzwijgend vertelt hier elk een dat jouw gezelschap niet is te vervangen. Om deze vertrouwde ronde tafel heen zitten mensen die nog steeds om je geven. Zeer beslist wordt hier door iedereen…

Een man in een uniform en met pet, achter een bureau, hij kijkt in de lens, de fotograaf heeft hem in die pose gezet, de glimlach duidelijk niet z'n eigen wens. Die man daar in dat kleine kantoor is mijn opa, maar niet die ik heb gekend; vier was ik slechts toen ik hem verloor: hij was veel ouder dan de man op de prent. Het lijstje was…

't Bleef die dag somber zei de weerman op tv, de mist zo dicht, 't was bijna regen. Ik schreed met het doorweekte volk mee, geen woord teveel, er werd vooral gezwegen. Op 't kerkhof begraaft men niet overdekt, Bij regen houden de dames de parapluies omhoog, met het vocht dat uit de herenhoeden lekt blijft op een begrafenis niet veel droog…

Fortuin en liefde ten kwade gekeerd 't zwervend bestaan nimmer begeerd huis en haard verloren; in't park wacht de bank met kranten en de koude nacht. Vraag ik u om verlichting van mijn last staat uw oordeel bij voorbaat al vast: eigen schuld dat je bent zoals je bent ga maar werken, van mij geen rooie cent. U heeft ongetwijfeld reden tot…

Gistermiddag deed ik het nog, maar ik had onmiddellijk spijt, vreemd gaan die dingen toch: de gewoonte raak je niet kwijt. Ik wil het heus wel bedwingen, maar je verslapt daarbij zo snel en dan, ja zo gaan die dingen, ach, u begrijpt het zeker wel. Zult u mij betrappen op heterdaad, stoor u niet teveel aan mijn gedrag, weet dat het niet…

Daar zit ze, starend uit het raam knikt naar de zuster, hoort mijn naam en in de draai van dat moment stijgt de hoop dat ze me herkent. "Dag lieverd, daar ben ik weer", helaas blijven ook deze keer haar ogen onaangedaan afgewend: reeds 't afscheid, tijdstip onbekend. Onmogelijk haar aandacht te vangen haar blik blijft onbewogen hangen…

Ver weg de ruimte grenz'loos ontstegen, m'n blik op oneindig zwerven gericht, verkrijg ik plotseling een nieuw inzicht; heeft mijn horizon een einder gekregen. Mijn odyssee komt er tot een stille stop en eindigt waar zij ooit is begonnen. Ik heb ook m'n hoogtevrees overwonnen en vrees niet meer de klim naar de top.…

Toen de inspecteur de verdachte verhoorde leed het na vele uren geen enkele twijfel dat de man de vrouw niet had kunnen vermoorden omdat hij tijdens die daad bij zijn moeder zat. Soms is het leven heel erg onrechtvaardig: want wie wordt nu wel met de vinger nagewezen? Ik zag het op de televisie en dat is weliswaar een medium dat de waarheid…

Vroeg op de dijk en het water nog hoog Breekt de grijze lucht boven de kwelder Geduld nog, dan vallen de platen droog De zon lichtstippelt, het wordt snel helder Gaatjes van vogels in natte plekken Schapewolken boven en op de dijk De ganzen strekken hun slanke nekken Gras en water, aarde, basalt en slijk Verder en verder strekt het land zich…

De schapen hokken samen op de hei gedwee zich voegend naar het hoogste woord hopend op de beloofde groene wei waar het gras beter is dan in dit oord. Predikers verhalen van die boorden verpakken hun boodschappen wonderwel moeiteloos rijgen zich hun woorden tot een onbegrijpelijk letterspel. U bent, hoop ik, net als wij verstandig en dan…