Alle inzendingen over Soms missen we

Ondanks de dagelijkse vakkundige en gedegen presentatie van het RTL4-weer door haar ex-collegae, mis ik nog steeds dat vleugje charme van Helga van Leur. Ze leek zelfs stormverwachtingen van code rood met haar glimlach als een mogelijk zacht briesje te kunnen voorspellen.…

En nou weet ik best wel dat we allemaal gaan, maar tjonge wat ga ik je missen buurmeisje, wat zal ik onze gesprekjes, die soms ergens - maar vaak nergens - over gingen missen! Rust zacht buurmeisje en we zien elkaar geheid weer! Liefs van mij…

Soms concludeer je, dat je tot conclusies komt die je niet wilt concluderen.…

Soms zeer onverwacht helemaal niet kan reageren, of verkeerd reageren. Jullie zien niet dat de aansturing van de spieren soms totaal in de war is en ze haast niet kan lopen. Soms kan ze doen alsof ze alleen maar last van haar knie heeft, die ooit gebroken is door botontkalking. Soms denken jullie: “Kan ze niet beter uit haar ogen kijken”?…

Soms ben ik een dichter en soms ben ik dichterbij de hel, soms mag je me niet en soms wel.…

Soms ben ik tot niets in staat...…

Maar liefde soms nog meer! Twijfels slaan toe, lust slaat toe, al die verloren jaren wil je inhalen maar je kijkt alleen naar die verloren jaren en niet vooruit. We staan stil, stil in de tijd, in de kamer waar we ons bevinden, stil in elkaars ogen, in elkaars woorden. Wie weet vinden we elkaar opnieuw in die stilte.…

We missen Gerri nu al!…

Note: ik was niet boos maar reageerde op haar door te zeggen dat: ik soms ook wel iets wilde maar dat niet kon omdat er geen vervoer was en ik dacht daarbij aan een begrafenis, zij dacht aan een musical die ze dus al meermaals gezien had ook nog!…

Helemaal terecht dat Wijers moest opstappen, daar valt weinig op af te dingen. Alleen blijft de vraag hangen: wie profiteert hier eigenlijk van? D66 zeker niet. En de VVD-kiezer ook niet. Die heeft immers gestemd voor economisch gezond verstand, niet voor een formatie die in de berm eindigt door een gênant appje. Wijers was in feite de rechts-liberale…

Mensen die om wat voor reden niet meer in je leven zijn, missen doe ik ze allemaal. De vraag blijft dan ook, word ik ook gemist? nu, later, ooit of pas als ik dood ben? Missen...…

Zul je me missen, zoals ik jou wanneer de zon probeert de nevels in een prille ochtend te verdrijven en de natuur zich opmaakt voor een nieuwe dag? Je weet toch wel hoe graag we op zo’n dag gaan wandelen en foto’s maken van al het moois dat we samen zien. Samen…het woord leeft nu in klanken van emotie.…

De Tour de France is een hot item als het gaat om naar te kijken, je hebt mensen die af en toe een shot zien ( nee, niet nemen dus) en je hebt mensen als mijn eega, die geen pedaaltrap willen missen. Ik weet dat vanzelf. Je moet van goeie huize komen om hem van de Tour af te krijgen, dat lukt geen hond (hebben we ook niet meer).…

Alsof we ooit vrienden waren geweest. Zij wist net als ik dat wij geen vrienden waren. We waren potentiële partners, seksvrienden wellicht, maar zeker geen gewone vrienden. Daarvoor waren we enerzijds te close en anderzijds niet close genoeg. Vrienden kun je immers alles toevertrouwen. Met partners moet je soms iets selectiever zijn.…

Als gedachten drijven konden zouden de mijne nooit verdrinken. Verdrinken in de alledaagsheid van alledaagse ellende. Nachten en dagen van piekeren zinloze gedachten opleverend. Met de spectaculaire momenten van een briljante gedachte. Maar die momenten dat een spectaculaire gedachte tevoorschijn komt zijn zo zeldzaam. In jouw armen voelde ik mij…

Het hoogtepunt zullen we helaas missen omdat dit zal vallen in een van de vele commercials die de uitzending zullen onderbreken.…

Het zal u zeker al wel eens opgevallen zijn; bij een meningsverschil heeft SOMS - héééél enkel - de tegenpartij ook wel eens gelijk!…

We hielden nog wel contact via brieven heen en weer, maar ik kon hun verdriet niet wegnemen. Ze zijn alle drie beschadigd en ik had zielenpijn, schuldgevoelens en verdriet over de onmacht. Gelukkig hielden we contact, jaren lang, maar tussen de regels door las ik telkens weer hun verdriet en kwaadheid. Toen nam ik een besluit.…

Soms is geluk een ietwat ongelukkig gekozen woord.…

Nou dat laatste gaan we nu betwijfelen want wat wil het geval? Ze belt me op en zegt: jemig het is best triest, ze is niet vooruit te branden!…

We missen hele treinstellen die zijn nooit in Brussel aangekomen.. Wat is daarmee gebeurd? Gewoon onderweg uit elkaar gevallen. En de passagiers? Die dwalen ergens rond in het grensgebied.. soms vinden we er een. Hoe is hun toestand? Onderkoeld dat zult u begrijpen,sommigen mompelen iets over vergaderingen en afspraken. Wat een gedoe.…

We zullen de goedlachse Roemer erg gaan missen, zeker nu hij vervangen gaat worden door de dochter van Jan Marijnissen, wiens politieke (wan)gedrag afdoende is beschreven door Sharon Gesthuizen in haar overtuigende boek over haar jaren in de fractie van de SP.…

Het is zo jammer dat ik soms een hekel aan hem heb. Soms kijk ik hem aan en dan kan ik hem niet uitstaan. Dan wou ik dat hij opsodemieterde. Maar gelukkig doet hij dat niet. Want ik heb hem nodig. Die beste vriend van me. Hij die zoveel in mijn leven verknalt. Hij die ook zoveel goeds doet.…

Wat de dood zo eng maakt, is het ongrijpbare ervan, evenals het feit dat we niet meer kunnen praten met onze dierbare en hem of haar niet meer kunnen vasthouden, waardoor we diegene missen. Iedereen die iemand verloren heeft, herkent die lege plek in zijn of haar leven. Maar is dood wel dood? ‘Nee’ zeg ik dan vanuit mijn geloof.…

We maken zo ontzettend veel mee, in alle jaren van ons leven en er zijn maar weinig mensen die zich iets kunnen herinneren van de baby- periode, de tijd erna zijn er mensen die iets terug kunnen halen van de kleutertijd, daarna komen dingen in flarden, soms wel- soms niet, soms leuk soms niet!…

En dat is zo fijn aan ons huwelijk, al weten we van elkaar waar we zijn, met wie we zijn en horen we elkaar dagelijks een paar keer aan de telefoon, we hebben elkaar nog steeds iets te vertellen, nog steeds moeten we samen lachen, nog steeds is de liefde van ons samen zo diep, zo uniek. Daarom ben ik ook zo blij dat je morgen weer thuiskomt.…

Helaas gebeurt dit niet altijd en komen mensen soms te laat. Wat je regelmatig ziet is dat dierbaren aan een sterfbed onbewust de ziel tegenhouden om over te gaan. Soms houden ze iemand ‘vast’ omdat ze hun vader, moeder of partner niet kunnen missen. Dat is heel logisch natuurlijk, maar daardoor wordt het overgaan heel moeilijk.…

In het onmetelijk grote bos van de poëzie groeide ik de langste tijd van mijn leven onopvallend als een niet bloeiend gewas op. Nog maar enkele jaren geleden werd ik plotseling waargenomen en mag ik mij sindsdien in de schaduw van anderen zonnen. Tergend langzaam vormden zich creatieve knoppen en openden zich later de eerste, onooglijke kleine, bloemen…

En toch, we hebben onze gezonde geest nodig in een samenleving die steeds meer lijkt te worden gedomineerd door sociale media en irritante politieke correctheid en waar onze eigen geest soms dreigt te worden vervangen door de kunstmatige 'intelligentie' om ons heen.…

Soms op een plek die we nog niet hadden ontdekt — “Precies op de snoeren achter de gordijnen!” — en soms op een niet te missen plek midden in de kamer. Als het weer zo ver was, liep ik hoofdschuddend naar de keuken om terug te keren met Glassex en een rol papier. Zoon, 2, kwam er gezellig bij zitten.…