Alle inzendingen over Uitgebluste rokkenja

Ik sprak onlangs al over de gelukzalige momenten, die de Amsterdamse kunstschilder G.H. Breitner ten deel is gevallen; ik bedoelde te zeggen dat hij vele beeldschone vrouwen bereid vond om volkomen relaxed voor hem te poseren. De invloed daarvan wordt nog steeds onderkend, maar die harige topmodellen bepaalden wel de grootste ommekeer in de kunsthistorie…

Wat ik voel ben ik vergeten eigenlijk heb ik het nooit geweten de wil alles van het lichaam te verlangen zit in mijn hoofd gevangen meedogenloos opgejaagd te veel van het lichaam gevraagd nu moet ik opnieuw beginnen begrijpen hoe het zit van binnen…

Ze kwamen niet meer uit bij elkaar Begrip was weggesleten Ze delen slechts nog het brood en t warme eten Hun liefde uitgeblust geen troost bij verdriet geen traan weggekust geen blik die nog *ziet* Zo leven ze al jaren als broer en zus geen warmte meer of liefde of een innige kus Voordat die kon beginnen is hun toekomst al versleten…

op de eerste etage slungelden haar benen uit het raam over het al haast verrotte houten kozijn van een herenhuis met verloren faam ze daagde mij uit met blote benen en lonkende ogen die mijn lust wilden lenen onder het gewuif van een luchtige rok ontsnapte mijn verstand geenszins aan deze ruif en mijn hart haastte zich als…

de nieuwe verdieping tot ook die de top bereikt en de uitgebluste hoekstenen weer wachten op de sloop.…

De oude brandweerman die met pensioen ging maakte een uitgebluste indruk.…

Wij zullen openen een rusthuis voor uitgebluste dichters wij zullen zorgen voor: trijpen pantoffels lauwe radiatorbuizen en elke zaterdag een glaasje wijn Men zal van ons niet kunnen zeggen dat wij de poëzie een onverschillig hart betoonden Wij zullen eens per maand de oude dichters tracteren op wat gaande is: moord & doodslag en…

Het werk wordt ambulancepersoneel Met vijfenvijftig blijkbaar al te veel En ook de brandweer is dan uitgeblust. Maar mag dan ook een doorsnee ambtenaar Pas met pensioen met vijfentachtig jaar?…

een stukje vel van genegenheid is van mijn huid gestroopt naakt sta ik te kijken, andermaal uitgeblust heb moeten wijken voor een vroege doch eeuwige besnijdenis; als in de dood gedoopt…

in liggende en staande beelden verstard, schijnbaar bevroren kijken ze me aan met uitgebluste ogen waarin elk verlangen naar toendra en oerwoud, steppe en oceaan, al jaren gestorven is…

ik heb je eens gekust nu laat ik je met rust het stormt niet meer tussen ons alles ligt stil 't is anders dan ik wil wat heeft de zee te bieden zonder golven wat is een regenboog zonder kleuren wat is een hart dat van liefde leegstroomt ik heb je eens gekust nu is alles uitgeblust…

Uitgeteld en uitgeblust lig ik weer naast jou. Door mijn hoofd gaat 1 gedachte dat ik van je hou.…

Mijn liefde is vervlogen zachtjes uitgeblust Geen hand meer in de mijne Geen mond meer die me kust Geen lachjes uit de verte Geen hand meer door mijn haar Niet meer samen zitten kijken naar elkaar Er vallen nu geen woorden, er is geen ergernis Maar nu weet ik uit ervaring hoe eenzaam, eenzaam is…

Mijn liefde is vervlogen En zachtjes uitgeblust Geen hand meer op de ogen Geen mond die mij nog kust Geen lachje uit de verte Geen hand meer in mijn haar Niet meer zitten soezen En kijken naar elkaar Er vallen nu geen woorden Er is geen ergenis Maar ik weet nu uit ervaring Hoe eenzaam eenzaam is…

Mijn liefde is vervlogen, heel zachtjes uitgeblust. Geen hand meer op de mijne, geen mond meer die mij kust. Geen lachje uit de verte, geen hand meer door mijn haar. Niet meer samen zitten en kijken naar elkaar. Er vallen nu geen woorden, er is geen ergernis. Nu weet ik uit ervaring, hoe eenzaam, eenzaam is!…

Mijn geliefde is vervlogen heel zachtjes uitgeblust Geen hand meer op de mijne geen mond die mij nog kust Geen lachje uit de verte geen hand meer door mijn haar Niet samen zitten en kijken naar elkaar Er vallen nu geen woorden er is geen ergernis Maar ik weet nu uit ervaring hoe eenzaam alleenzijn is…

Gewoonlijk schrijf ik niet zo graag sonnetten Doorgaans ben ik me er wel van bewust Dat het mij al te zeer ontbreekt aan rust Om veertien regels achtereen te zetten Dit ongeduld is wederom gebleken Na zeven voelde ik mij uitgeblust En dus blijf ik nu bij een halve steken…

Mijn liefde voor jou is vervlogen Zachtjes uitgeblust Geen hand meer op de mijne Geen mond die mij kust Geen lachjes meer uit de verte Geen hand meer door mijn haar Niet meer samen zitten En kijken naar elkaar Er vallen nu geen woorden Er is geen ergenis Maar ik weet wel uit ervaring Hoe eenzaam, eenzaam is.…

En ‘s avonds is hij uitgeblust, dan zit hij in zijn hok. En zit dan na te trillen en te suffen op zijn stok.…

Hagelwit gekalkte lijnen liggen al weken lang dood als een pierop het uitgebluste grond. Stippen verbleken In 't verboden verklaarde strafschopgebied, De ballen te slap. Achter slot en grendel. Waren die niet rond? Geel geven! Nee, Rood! En een penalty voor dit winterweer, Maar die sleutels zijn kwijt.Morgen Helvoirt uit, We gaan er voor!…

je hebt me van mijn hart bestolen jaren gelee heb je het verstopt alleen voor jou heeft het geklopt als je het daartoe had bevolen je hebt me van mijn tikkertje beroofd wist mij hartloos te verblinden ik droomde ‘t zelfs niet terug te vinden trouw heb ik mijn leven beloofd te lang zijn wij al geen beminden te veel heb ik me uitgesloofd…

De majesteit der bergen niets dan vlucht voor het gewelf der uitgebluste vuren, wanhoopssein aan steeds doodswittere maan. Later worden wij weergevonden, kille afgietsels van vreemde oerreptielen. Vliesvleugeligen trof men zelden aan. ----------------------------------------------------- Uit: 'Verzamelde gedichten', 1965.…

Onverwachts zie ik je weer Onze blikken raken elkaar Je slaat je ogen schuchter neer En even staan wij samen daar Ik mis de twinkeling in je ogen Je staat daar zo goed als uitgeblust Ik voel haast een soort mededogen Had je het liefst even teder gekust Je lijkt niet meer dezelfde als toen Je haar anders en te lang Toch kan ik er niks aan…

als het te veel is om te dragen, als je niet weet hoe je verder moet, als je bent uitgeblust, of lamgeslagen: geef nooit op! geef niet op voordat die laatste mijl werd gelopen. sta nooit toe dat zoet met bitter mengt. laat die laatste droom niet slopen: wie weet wat morgen brengt!…

Ik duik onder in een doodse kleur en bezwijk, lig helemaal uitgeblust. De nacht kent goed en kwaad, ze gidst mij door de diepte van mijn ziel, tot mijn lichaam zachtjes ontwaakt bij de komst van de dageraad … op het ritme van de nacht.…

Wat sneu voor, de laatste tijd een beetje een uitgebluste indruk makende Wilders, dat het juist nu zo heet is. Hij had nou zo mooi kunnen zeggen, dat die asielzoekers en dergelijke, nadat ze eerst al hun familie hier na toegehaald hadden, om van ons te profiteren, ze verdorie ook al die extreme hitte van de Sahara over laten komen.…

Ik word nooit meer dat meisje dat kindje zo vol levenslust ik ben op dit moment gewoon een heel klein beetje uitgeblust.…

Ik vraag je naam Je bent zo bang Je kijkt me aan Je zwijgt al zo lang Je gezicht is van hout Ik voel je beven Je wangen zijn uitgehouwd Je bent het wenen Je lijf is zo moe Je wacht op het gillen Ik kom naar je toe Je lippen gaan trillen Je handen zijn koud Je laat een traan Je ogen zo oud Ik raak je aan Je noemt je naam Uitgeblust…

's avonds laat naar bed gegaan, helemaal uitgeblust... 's morgens heel vroeg opgestaan geheel niet uitgerust... een week geleden zei ik nog, dat ik slaap als een roos... ik heb het lot dus echt getart, sindsdien slaap ik nu waardeloos... om zes uur stond ik naast mijn bed, geen klok stond in de buurt...…

Stil verstrijken al mijn dagen Nadat jij plots bent weggegaan En je hebt echt geen enkel idee Wat het met mij heeft gedaan Besef van tijd totaal verloren Geen dag geen nacht geen rust Ogen vol tranen “ik mis je zo” Ik voel me compleet uitgeblust Door emoties word ik overvallen Gewoon elk willekeurig moment Een gedachte aan jou heel even…