Alle inzendingen over VERWONDERING

het was wel zo dacht ik even toen de hal die ik betrad, gerand door schaduw en zonlicht schreeuwend door een vierkant venster, mij overmeesterde ik stapte in een wereld anders dan buiten niet wetend wat ook te verwachten een stenen gebogen hemeldak en plavuis in Jugendstill als grond van een gevulde leegte het stilteorgel…

Verwondering dat de meesten van ons niet weten wie ze zijn en dagelijks ontwaken in een gevoel van isolement. Verwondering is de ultieme liefde in verbondenheid vanuit een open universum, waar iedereen een deel van het zelfde is.…

Ik erger me niet, doch ik verwonder me slechts.…

dan ook ver weg van huis zoekend naar een veilig thuis sinds de hoop hem heeft onthuld en verlangen werd vervuld zal ik nooit meer eenzaam zijn ‘k ben van hem en hij is mijn die mijn ziel zo diep ontroert en mijn hart nog steeds vervoert zacht en vol van tederheid liefdevol en toegewijd sinds ik liefde onderging weet ik van verwondering…

In gedachten verzonken gaat de dag aan mij voorbij, 'k zie één voor één de beelden en ik verwonder mij hierbij. Die bloem, wat eerst een knopje was siert nu een stukje van de tuin. het is of het me aankijkt zo mooi met z'n kopje schuin. Die hele kleine groene sprietjes morgen weer bedekt met dauw.…

hocus-pocus van liefde bezwering in grote ogen van een kleine wereld verwondering en ik ben er weer zonder antwoorden op alle vragen zorgeloos verdwaald, het kind.…

Verwonderd sta ik aan de kant, de rand, die aarde en water scheidt. Een spiegeling van wolken,wind en water, later nog een regenboog. Ik kijk, ik zoek de kracht die tranen droogt, verdriet verzacht. Waar ben je? Zie mij staan. Kom te voorschijn, geef het antwoord, want de zin van het leven, lijkt aan mij voorbij te gaan…

Verwonderlijk ben je jij die me lief hebt me alles geven kan wat ik nodig heb wat ik wil verwonderlijk ben je jij die de vraag stelt met liefde wachtend op een antwoord van mij verwonderlijk ben je jij die van de daken schreeuwt hoe je me lief hebt van me houden zal tot in de eeuwigheid verwonderlijk ben je jij die je bent…

Ik raak het kind in mij maar niet kwijt, immer weer verbaasd over het feit dat de kerststalfiguren overeind bleven dankzij een blokje aan het been. Ondanks het lage inkomen van mijn vader toch weer, zij het nipt op tijd, een kerstboom of, in mindere tijden, takken aan de muur, veertig jaar na dato heb ik de ballen nog, de piek is helaas gesneuveld.…

Een goede vriendin zei ooit tegen mij: ‘zolang je je kunt verwonderen, weet je dat je leeft.’ Vandaag troosten deze woorden meer dan ooit.…

Misschien moeten we ons iets minder hautain verwonderen over inheemse volkeren en gebruiken. Ons meer verwonderen over onze eigen idiote gedrag en dat bijstellen. Dat is waar we ons meer over moeten gaan verwonderen. We moeten meer zelfreflectie toepassen. Kijken waarom we doen wat we doen, en ons daar over verwonderen en van leren.…

ja hoor, mijn God bestaat wie anders laat de melkweg dansen in de grijze Zuiderzee? en waar komt plots die zwaan die rare witte zwaan vandaan? ze peddelt langs gezonken dromen over de golfjes van het meer en meer en meer mijn blik voorbij ze wuift naar me die waterzwaan met haar luie linkerpootje dat ligt te zonnen op haar rug links?…

Zit daar nog steeds mee met dat 'vergrijpen om' met 'aan' handtastelijk aanvallen zich wederrechtelijk trachten toe te eigenen Walgelijk ontroerend hoe jij de nostalgie weet te wekken af te doen als niemandalletje dat niemand anders kan op je hoofd gaat staan je laat verwonderen hoe zwaartekracht je jurk overvalt mijn stem die spreekt…

De nacht. Overhuifd met nacht. En verder niks dan hemel. Ik heb in duizend ogen de maan gezien maar nooit de zon zien doven. IJzer duidt leven op exoplaneten.…

Alles wat vrijwel onnoembaar was passeerde mijn gedachten en bracht mij in extase, in opperste verwondering. “Wat wilt u mij vertellen?” mompelde ik vrij binnensmonds, terwijl mijn ogen gefixeerd, bijna vastgeklonken waren aan de hare. De vrouw glimlachte opnieuw en zei: “ik ben een wezen uit uw gedachten en vertel alleen verhalen”.…

maan en sterren spiegelen op de golven heimelijk dein ik met ze mee in wiegend licht verzonken ben ik vol maan en zee…

me ik verwonder me ontroerd voel hoe de dag woedt het bliksemt intens van 't leven alles voelt zo vertrouwd verlicht alles voelt zo prachtig echt ook vandaag zo prachtig echt…

De meester opent mijn gesloten ogen Toont mij zijn woord Verwondering Heb je 't al gezien? Hij legt zijn duim op ver en vinger op de ring. Zonde wonde geen verwondering.…

Ik heb ze vaak gegeven, verwondering in boeket, kleur bekennen en een zakje om ze langer te laten staan. Zelf heb ik een keer een enkele roos gekregen en dat bleek afscheid. Verwonderlijk hoe bloemen verschil maken tussen mannen en vrouwen. En toch geniet ik van fleur en kleur.…

het vogeltje in de kerstboom klaagt over zere poten zonet op een groene sparrentak gezet kent het enige beginnerschroom het engelenhaar waait in de ogen van de kabouter die al jarenlang op dezelfde plek hangt totdat de doos met kerstspullen weer op de zolder wordt geschoven boven in de boom heerst de piek schreeuwlelijk van formaat en…

Op de grens naar nacht -tijd om te slapen- ontstaat de stilte mijn oren vrijaf mijn ogen vol beweging zien vogels geruisloos overvliegen de lucht zonder haast zwart kleuren ik zit en luister en kijk langzaam aan naar niets…

Men zegt en men blijft zeggen: "Het is business as usual" of "alles gaat zijn gangetje". Men neemt dus kennelijk het wonder van de werkelijkheid niet waar, de steeds wisselende sferen, ook in de natuur, het geschenk van iedere nieuwe dag en is men er blij mee?…

En daar het met deze verwondering geen blijf weet, toont het konijn zich voortdurend verwonderd, gans onbeholpen. Het weet zelf niet hoe verwonderd het is. Uit zijn verwondering groeide zijn nieuwsgierigheid. Doch van huize uit droeg het de vrees mee.…

Wijsheid begint met verwondering.…

Het begin der wijsbegeerte is verwondering…

de zon brandt zonder geluid luidt eenvoudig in het weiland gewoon dagen vol kleur in en ik stem me vast af op tederheid en weer een lach met een mond vol sprietjes groen lig ik uren te turen naar een kauw zie hoe riet staat te deinen te schommelen met een sigaar net zo zacht streel en uit ik mijn gemoed in een zachte bries mijmer ik…

Iemand die zich niet laat leiden door de verwondering hoort niet in het onderzoek thuis.…

rimpel in vijver vibreert en raakt voorzichtig mijn verwondering…

Het is niet verwonderlijk dat de meeste studenten niets weten, niets leren, niets presteren, niets kunnen; sociaal gedrag verstikt alles.…

heldere sterren verstillen kleine uren tot verwondering verwijzen mens en wereld naar grenzeloze vrede…