Alle inzendingen over Vivianne Miedema

Als Vivianne Miedema niet zo ontzettend gretig zou zijn maar zou besluiten lekker te gaan voetballen zonder een doelpunt te maken (juist niet!), dan zou ze ontzettend vaak gaan scoren.…

Het Nederlands vrouwenelftal met uitblinkster Vivianne Miedema gaat hoge ogen gooien bij het WK in Canada. De eerste winst is binnen tegen Nieuw -Zeeland, waardoor plaatsing voor de vervolgronden wel heel dichtbij komt.…

En wat een fantastische uitsmijter met het vierde doelpunt, dat Vivianne Miedema maakte. Vlak voor de eindtijd nog wel. Ze perste er nog even alles uit wat ze in zich had en daarna zag je zo wonderschoon haar overwinningsmimiek. Wat een ontzettend mooi mens is dat!…

Met een beetje goede wil zijn Vivianne Miedema, Shanice van de Sanden en Sari van Veenendaal ook te herkennen, maar daar stopt het wel zo'n beetje mee. Afgezien van de twee donkergekleurde spelers natuurlijk, al zie ik niet wie wie is. De tekenaar gaat ervan uit dat iedereen de namen wel zal kennen en de gezichten wel zal herkennen.…

Ik probeer de wind te vangen De rusteloze wind Het is een soort verlangen Dat ik nergens anders vind Ik sta op de storm te wachten De storm zal als hij komt Mijn eenzaamheid verzachten Tot zijn gesprek verstomt Dan ga ik weer begeren Dat hij zich in m'n armen legt Het lukt me niet te leren Van dit eindeloos gevecht…

Hopelijk met het 100e doelpunt van Miedema!…

De stem van Vivianne klinkt in dit lied het meest zuiver. Een zeer warmbloedige stem om helemaal in weg te smelten.…

Herfstbladeren volgen de weg en vallen tegen de glinsteringen van de zon als de ochtend in het donkere bos een lichtinval laat breken ontvangt een brievenbus post van de volgende dag Een schoolbus passeert van achter glas zien kinderen een zebrapad van boomschorsschaduwen zij volgen zijn sporen vervallen in de weg…

De klok tikt zijn batterijen weg een kaars wakkert tot hij in zijn eigen vlam stikt de televisie ruist een storingsalfabet tot hij voor de stand-by modus zwikt Bedorven vlees rust op botten waar maden paraderen en de aanrechtsresten verteren muziek sleept zich door open deuren het ritme kan niemand meer deren…

Passie stuitert voort op kurkenhout scherven vullen een groenschijnende glans in lantaarn licht op het houtenbankje slaapt een man zijn roes uit op de voorpagina van zijn krantendeken De Maas fluistert over de keien als een schip de rivier van zijn geweten dregt en golft de fonkelingen van de maan in streepjes mee…

Een schommel waait nog na in het winterse briesje verdriet tocht er door kieren die geen deuren hebben een bal rolt en geen voet die hem wegschiet Vanuit een wak kijkt het water glazig de bevroren tranen uit de treurwilg vandaan hij staat verstijfd van de harde regen die zijn schors doet beslaan Verre klanken…

Ik rol het rode hoopje jou door mijn handpalmen en boetseer al je vormen ik kneed de mooiste lach die ik je kan schenken en kerf geluk in je ogen welke nooit zullen wenken Ik plooi de tijd in je gezicht en vlechtpatroon jouw haren ik vouw kleding om jouw lichaam om je hart van klei te bewaren Ik bak een witte blos rond jouw wangen…

Ik zie ruimte waar leegte heerst tijd wentelt voorbij als ik mijn lippen zilt van zuchten droog en morgen weer jarig is ik leef mee tot er bloemen op mijn schoenen groeien en ik de vraagtekens bewandel die jij plaatst Je hebt mij moe gepraat in jouw vragenboeien geslagen en als mijn antwoord schuldig blijft wrijf je mijn…

Waar zand zuchtend op en neer kruimelt in het blauwe bloed van de zee daar drijven mijn gedachten op de punt van mijn gebroken potlood mee ik kleur de lucht tot aan de horizon waar twee voorbijgangers hoeven uitstuiven hun haren geweven in de wind en de golven die hun slagen toewuiven ik zie het duister op papier…

Ze ligt op het ziekenbed de dood ademt stil ouderdom heeft haar huid betast kippenvel verkleedt mij in dit moment ik streel haar ongezien ze herkent mij als een genode gast Haar ogen zijn verblind ze heeft teveel gezien ik pak haar hand en voel het leven passeren als een hoge koorts ik wil haar uitnodigen waar lachrimpels…

Om er een aantal te noemen: - de blessure van Miedema: haar aanwezigheid is goud waard - Beerensteyn kon haar niet doen vergeten (2 opgelegde kansen in de laatste fase van de wedstrijd jammerlijk missend) - de onnodige gele kaart die Van der Donk pakte in de achtste finale - Martens heeft moeite haar vroegere niveau aan te tikken - het concept…

Ik ben de kale plek in het bos mijn voorvleugels zingen als ik opstijg hoor ik de ozon gapen en maak ik krekels jaloers ik beloof wat tijd te vieren op weg naar vrijheid noem me een beest maar ik zal aan de hemel voelen…

ik kan de dood wel beschrijven hij zit weleens bij mij thuis helpt me met zoeken naar mezelf dan graven we samen dieper en dieper in mijn voortuin tot een van ons lava vindt hij zegt dan dat leven een ziekte is en dat hij niet weet hoe lang het nog zal duren voordat ik op mijn eigen doden benen kan staan…

met een overdosis leven wandel ik dit huis weer binnen enkel mijn wonden spreken hier de waarheid kan mijn klagen tot deze muren nog horen nu de gangen vol met stilte zijn geslagen een hand op mijn schouder roept mijn gedachten uit de tuin dekt me toe met medicijnen terwijl de wereld uit me wegtrekt begin ik al minder naar…

Het is altijd aangenaam om een boek te lezen dat je in de gelegenheid stelt mee te denken over zaken waar je wellicht nog nooit bij hebt stilgestaan.…

Dit is op aanraden van de zeer bevallige Hylkje Miedema. Zij zei: 'Als leraar en schrijver beweeg je veel te weinig en je zult zien dat je van de yoga gaat opbloeien!'. Uit zichzelf zou Sietze er nooit aan begonnen zijn, maar het vrouwelijk schoon van Hylkje gaf de doorslag.…