Alle inzendingen over aanschouwen

“Wie zou je willen zijn?“ vraagt de vrouw. Ik vertel haar dat ik een vogel word en het ga opschrijven. Een kanariepietje met elke dag een andere kleur. Of misschien een sprinkhaan zonder voelsprieten? Ze noemt me lief haar paradijsvogel en stuurt dan een liedje. “Soms is Nederlands praten best moeilijk,” zeg ik tegen haar. “En zeker onder schrijvers…

Als een bevlogen parel duikt steeds weer voor de jonge kroost het hoentje schijnbaar onbevangen naar voedsel door helder visrijk water Even sierlijk als waakzaam loeren scherp van blik en strak gespannen vezels zwanen vanuit hun ooghoeken naar voor hun kroost ieder denkbaar naderend onheil IJverig bouwen en verbouwen de altijd…

‘k En durf bijkans mijne ogen niet betrouwen, o Here, op uwe sterrenglans: hoe zal ik U aanschouwen? - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - * kleuren * vuur * gloeien…

(voor Maria Bard (1900 - 1944)) Jij bent geboren op 7 juli 1900 in Berlijn. Jouw vader was een pastoor in Schwerin, waar het sprookjesachtige, imposante Schweriner Schloss staat. Jij studeerde tot 1917 aan de Hochschule für Musik in Berlijn. Vanaf 1918 gaf jij pianolessen, zodat jij jouw opleiding tot actrice kon betalen. Op 10 april 1920 trouwde…

Want, dacht ze niet zonder ironie en rechtop in de spiegel: aanschouw mijn leden, aanschouw mijn weelde, mijn heupen in het middaglicht - deze luxe, daar kan hij toch geen nee op zeggen?…

Soms kan het wel eens goed zijn om de wereld door een andere bril te aanschouwen. En dan een verrassend beeld te zien.…

De Tilburgse Veldhovenring bevindt zich zonder dat men het weet, dus onvermoed ongeveer op de kruising met de Besterdring die men welhaast moet passeren om daar te arriveren (Ik had nog aan de buschauffeur gevraagd welke bus koers zou zetten in die richting en bij de bushalte geluisterd naar het geluid van een opgewekte luid krassende kraai in de nog…

En dan dacht ik nog wel dat ik, met het aanschouwen van de wandschilderingen in de kapel van Maria ter nood te Heiloo, het ergste gezien had.…

Een hete tranen-vloed haar uit de ogen sprang Een uitgetogen zwaard door hare ziele drang Aanschouwende haar vrucht, aanschouwende de scharen. Het krachtige geloof weerhield ze in die nood Dat zij niet met haar kind en smakede de dood: Nog leed ze meer als ooit de grootste martelaren.…

Zij werd mij geschonken maar ik zal al haar vergezichten, haar lieflijke valleien en haar huiveringwekkende ravijnen niet meer aanschouwen.…

En ik ze je schaduw Voor de laatste keer En terwijl ik je aanschouw Weet ik dat nooit meer Jij en ik zou zijn Nooit meer ons en wij Weg van elkaar Alleen nog samen vrij…

En ik zie je schaduw Voor de laatste keer En terwijl ik je aanschouw Weet ik dat nooit meer Jij en ik zou zijn Nooit meer ons en wij Weg van elkaar Alleen nog samen vrij…

Onbezield woelt een gedachte zonder bedaren hecht me maar aan mijn eigen zwaarte die neerwaarts gestrekt blijft wanneer het van boven wordt ondersteund bezield ontkracht ik dit begeren en aanschouw…

er staat iets op mijn tafel het zijn woorden van geloof steeds bij eten aanschouw ik ze er is niets dat ik je beloof maar ik heb vertrouwen in de vriendschap die je toont die geeft kleur aan het leven schrijf het bij op mijn tafel dan kan ik je woorden geven…

jij vult mijn glas ik vul jouw glas we aanschouwen de maan mijn bloed raakt in een stroomversnelling temper mij o liefste opdat ik niet doordraaf in ons nachtelijk avontuur.…

van het geluk dat ik ervaar mag jij een deel verhalen nu je van me houdt zal ik je uitbetalen van alle mooie dingen die ik verliefd aanschouw als voorschot duizend maal de zin ik hou van jou…

wordt dit de laatste dag dat ik de mooiste stralen voor de laatste malen nog aanschouwen mag…

Onmaat stuit, het meest in vrouwen; Lach, zo als wij ’t liefst aanschouwen; Lach zo dat gij ’t nooit verbruit, Niet te dartel, niet te luid, Nimmer schamper, niemand uit.…

Vliegen de vlinders door je maag, en kun je aan niets anders denken Gaat het eten ook zo traag, en wil je jouw liefde aan die ander schenken Neem dan die stap, en aanschouw hoe mooi de liefde is En als je twijfelt vergeet dan niet.. Niet geschoten is altijd mis!…

gesloten ogen blind verlangen verborgen liefde aanschouw licht liefdeslicht beheers leven intens gericht laat mij zweven maak dromen in liefde open ogen wees licht…

de jongeren trekken joelend door de nacht en aanschouwen de maan met een brede lach.…

Ik zou je willen verchromen En slijtvast plaatsen in mijn hart Doch ik verdrink, verzink in smart Aanschouw je gestalte in brons Verguld verzilver ik een flard Van mijn wens naar ons Mocht ik je ooit tegen komen Tot die tijd, tot mijn spijt Vernikkel ik in dromen…

Bedelf je onder het kussen, aanschouw je naaktheid, als geschiedenis. Zoals de Nachtwacht. Van Goh en Ach. En ik waak en raak je kwetsbaar naakt.…

Als volwassene voel ik me bezwaard loer ik verdwaasd tijdens het aanschouwen van soms beroerende beelden over teloorgang natuur Het kind verslikt zich geschrokken dezelfde beelden spuwt gal en denkt, werd ik maar nooit volwassen…

Hoor mijn woord in een petitie en aanschouw hoe ik mijn positiviteit in embonpoint verdik.…

geboren regenbogen aanschouwen het licht waar hemelszuiver langs de kaders schicht helderblauw onder rood geel vuur het prilste verschijnt op dit aller uur enkel schoonheid kent haar diepste rust aan de stilte van de kust…

fluisterend tegen hun schaduwen in de nacht wiegen zij het zilveren doodskleed over de knekelgaarden van hun zijn en ploegen de thuisloze fundamenten van hun geweten onder de secretieën die ze uitscheiden wanneer ze de verzwakten door hun ziekten decimeren die ongelovig starend de wegmolmende waarden aanschouwen op de altaren der…

De aard van je aanschouwen Brengt wijsheid in mijn hart De kracht van je ogen Breekt mijn ziel Ik zoek spoorloos naar de waarheid Van mijn bewustzijn De eeuwige wet van de liefde Heeft zich op mij neergelegd Lichtzinnig groeit het verlangen Naar een samenzijn Je bent een verlichting in In de schaduw van mijn hart…

Blauwe ogen aanschouwen in verte het noorderlicht de pracht en kracht van het mystieke dwalend in dit verre landschap zweef ik op winterwind huilt mijn hart parels van ijs strijk ik door mijn lange haren en fluister heel zacht jouw naam…

waarom geen condoom over mijn hoofd om stillekes in mijn hoed zonder zoom de parade der hedendaagse ridders te aanschouwen in deze tijd is het de dame die kleur geeft aan het hoofd van staat leve de koningin wordt geroepen maar kijk even naar het schild op mijn pruik voor u naar het balkonnetje gaat…