Erev Kol Nidrei*
wisgedicht
IJskoude rails langs een perron
sneden bruut haar verleden af.
Waar haar dode leven begon
kwam de herinnering als straf.
In haar rug leest men de jaren
en de klok tikt in haar gezicht
de rimpels en grijze haren,
haar broze lichaam vederlicht.
Haar ogenvuur steeds niet gedoofd,
haar verloren Heer hervonden
in de Duitse doodsmachine.…

Bezig met laden