Alle inzendingen over bezwering

Het is beter voor de vertering om twee beweringen van dezelfde belering in te sturen als één bezwering van dezelfde bezering.…

Voor mij rijzen de vestingmuren de gevaarlijke spieren van vader Binnen is de lucht droog en heilig. Mijn geploeter begint pas. De blaren op mijn edel gat leren dat sterven volgt op streven. Toch wordt het een gemoedelijk verblijf onder de nok, boven de wijnkelder tussen wanden die nagloeien van ons rumoer, de feestlust van de jonge jaren…

hier teken ik een mond met lippen en daarboven ogen blauw met zwarte stippen en dan de neus klein en fijn; van voren op haar hoofd loopt een diepe rimpel, papa zegt dat komt van de pijn dan komen de schouders met twee armen in een warme jurk met heel veel kleuren, want die vindt mama het allermooist; ze is nu wel kaal maar ik maak veel…

Haar stem bezwerend... Haar karakter...ontgoochelend.…

hocus-pocus van liefde bezwering in grote ogen van een kleine wereld verwondering en ik ben er weer zonder antwoorden op alle vragen zorgeloos verdwaald, het kind.…

Naast het helpen bezweren van de ramp in Japan moet de VN direct een moratorium op kernenergie instellen.…

Een goed gedicht is bezwering van de kwade kans, dat de wereld zich als grauwe gewoonheid aan onze geest zou opdringen.…

Men kan zijn angsten ook bezweren door ze onder ogen te zien.…

Haar en mijn leven vergelijkend tot schoonheid te beperken laat onderling leed als verdringende modaliteit bezweren; zij en ik tot in een lengte van decennia te doen sterken, in harmonie met het karakter dat eens schoon te verteren.…

Onderlaatst kwamen onderhuidse gevoelens bovengronds de wereld haten vluchten naar die veilige kant ondergronds in het donker zonder publiek of spiegels binnensmonds prevelend de bezwerende formules tot allerlaatst…

Zij spaart handschriften en neen niet van iedereen, maar van hen die proberen het heden te bezweren met woorden van vroeger en later soms tussenin. De handschriften kijken naar haar geven antwoord zodra zij de boeken openslaat en sparen haar.…

Dat premier Balkenende zich als primus inter pares opstelt bij het bezweren van de Crisis voelt voor PvdA-voorman Bos en CU-voorman Rouvoet niet goed. Zij zien zijn plaatsbekleder in de besprekingen Donner het liefst zo snel mogelijk opdonderen.…

wat voelde ik mij groot toen ik voor jou de spoken onder het bed uit kon bezweren getik verklaarde in een luchtbel uit de warmwaterpijp rond twaalven die grote spin met uitgestreken gelaat lieflijk de tuin in bonjourde en ik, alleen ik hartkloppingen hoorde die deze heldendaden moediger kleurden…

Voor mij moet een gedicht een strakke vorm hebben omdat het dan z’n bezwerende functie heeft. De chaos bedwingen, wat poëzie toch doet, werkt beter als het in een strakke vorm gegoten is. En het voordeel daarvan is ook dat het gedicht zichzelf min of meer schrijft.…

Uiteraard neem ik hoogst persoonlijk de bezwerende leiding over al het geschrevene, Paulus. En jou verander ik in een pen, je hebt me lang genoeg gecorrigeerd… Zie ook: http://www.nederlands.nl/vacatures.php…

Stilzwijgen overheerst; hij ligt hele dagen op de bank en met zijn hand betast hij voortdurend zijn voorhoofd in een zinloos gebaar, als om zijn noodlot te bezweren of te vermijden voor zover dat nog mogelijk is. Hij is ex-psychiatrisch patiënt.…

Ik bezweer U, mijn allerliefste vriendin! De draak hier niet mee te steken; Er zit wezenlijk zo iets aandoenlijks in, Dat een hart er wel van mocht breken.…

leven treuren Niet meer door angsten geplaagd Het boze wordt altijd door het goede verteerd Je ogen fluisteren je heldere werkelijkheid Het aloude verhaal gevormd door kindeerlijkheid Door beschermengelen zorgvuldig beheerd Kon ik maar terug naar mijn eigen magie De enkelvoud waaruit ik mijn leven bezie Via vaste rituelen mijn angsten bezweren…

Pogend je afwezigheid te bezweren zal ik vergeten klanken op het spoor komen verlaten woorden opnemen met mijn mond ze helen met mijn hand voor hun kleine gestalten een pleegouder zoeken in de nooddruft van wit papier. --------------------------------------------- Uit: 'De wetten van Mendel' 1997.…

Zij trillen tot zij zitten op hun plaats als het niet waait, het raam verlicht, stil tot het einde van de nacht, stijf op een doel gericht, uit op bezweren van het licht.…

Gedachten bespringen constant het slaapdier in doorgaande jacht steeds houdt rust voldoende afstand zo blijft de geest prooi van de nacht Eind’loos gedachten bezwerend wakker te midden van de nacht af en toe wel animerend maar ‘t is weer eens geen goede nacht Als voortdurende alertheid de nacht blijft scheiden van de dag kent tijd geen…

van bewustzijnsverruimende hersenschimmen op een koele plek in het zwoele bos wat zij doen met hun vrijelijk toebedeelde rondingen gestifte lippen lila nagels onbebrild niet waarneembare strings is een groot raadsel voor d’argeloze dwaalgast die zich haast-je-rep-je uitkleedt al zijn organen te water laat om zijn visioen te bezweren…

Het eerste raam was steeds het hare Ze ving het zonlicht en de mijlen tot de zee Als hij haar ontmoet, en ze glimlacht ter bezwering van alles dat zij niet eerder kende En ze zich sluit als een stenen bed, en scharen wordt en klauwen Leest hij haar verkeerd Maar ook dat verteert haar lijf Ze eet niet veel meer, wordt taai en mooi En staande…

In de kale kamer, slechts voorzien van het meest noodzakelijke, gesticuleert zij nu met krachteloze, machteloze gebaren als om haar noodlot te bezweren. Het einde is nabij....…

de meiregen valt met bakken uit de lucht de prunusbloesem wordt losgeweekt treurt om snel vergane glorie laat kopjes hangen ziet op de begane grond vloed aan regenwater dringen bij rioolput de merel dempt zijn gezang minder uitbundig soleert hij bezwerend naar betere tijden wisselvalligheid grijpt mijn lurven neemt me stevig in de houdgreep…

betekend ongehouwen nog te hakken rots uit steen voor beeld alles is ooit uitgesproken voorzegd tot oren steeds gesloten onvrij gemaakte hoofden ongezegd opgeslagen ordeloos in breinen zoekend naar verwoording in dichters gisting van Dale stort goed bergen woorden schuren wrijven in vermaledijde brij waar oh hoe waar te bezweren…

Devoot stil je mijn gebed, mijn litanie van lijdzaam deren bezweer je met een trillende glimlach. Vanaf nu hou ik van jou.…

ik zie hoe in je mond de stenen rollen en de woorden dollen in bezwering van de zee ik golf in gedachten mee aan iedere hand een kind gevangen in je ogen taal geeft slechts in blikken mededogen want liefde waait als wind je hebt de rots omvat en weet de generaties te traceren, voelt geluk en pijn ziet in het spel van kinderen…

de voorlaatste bladzij, papier met gebruinde vlekken kleeft ook nu aan mijn hand ik las het duizendmaal op een rij noch mijn gemoed noch mijn vinger willen verder trekken ik bezweer het einde ontken een mogelijk afscheid berust liever in het onvolledig zijnde wil mijn verbeelde geliefde bewaren eer zij mogelijk naar de stilte…

want waar ik ga en waar ik loop god is per ongeluk bevrucht en geboren als oneindige fuga van Bach alleen een mogelijkheid in de chaos stanza vers wiskundige breuk als dualiteit van de mens volg me niet waar ik loop er is geen dood en angsten die de cirkels van het leven sluiten of belevenissen van realiteit omlijsten maar bezwering…