Alle inzendingen over blik

Onafhankelijkheid verbetert de blik op de wereld.…

Wanneer de mens wankel in evenwicht ruw de stenen berg bestijgt huppelt vederlicht hoog de geit blèrt met blik strak naar onderen gericht wanneer gezwicht mens enkel…

leven honger gehad En die ene machteloze blik vertelt alles...…

Wie niet écht wil kijken, ziet nooit de leegte in andermans ogen.…

Weer treft mij haar schuwe blik. Ze komt iets dichterbij. Ik lees iets van schrik. Steeds weer denk ik dan: Waar zijn haar vriendinnen? Weet dan niemand van wat er daar schuilt vanbinnen? Ik groet haar bedeesd groet ze terug. Verbaasd staat ze daar en weg is de brug. Haar nu stralende blik. Liep iedereen bij haar vandaan?…

Haar blik staart oeverloos, zonder begin of eind. De ogen zijn dof en glansloos, zodat de geest wegkwijnt. Snakkend naar lucht, van uitputting verstijft. Niet één kleine zucht, die haar verder drijft. Het loodzware juk moet ze zelf dragen, ze durft het aan niemand vragen.…

Een blik op de weg toont rijen van blik op de weg: ik ben ingeblikt!…

onbeweeglijk stil stoft het op planken van boeken soms vliegen de blikken nog wel eens over de kaften eens trots gelezen boeken waar de schoonheid in gekerfd staat verloren tastend staan ze in de schemering van de herinnering………

Een schilderij van Jean Crotti, dat een aardig beeld geeft van de diversiteit van de prikkels die reflexmatig moeten worden verwerkt, telkens als we onze ogen openen en onze wereld bekijken; een brij van cijfers en letters in een grijze schaal met oranje rand, blikken, trommels. Blikken trommels?…

Er zijn geen klanken, voor die droevige blik. Er zijn letters, voor die verdrietige ogen. Ook al waren ze er wel, niemand kan er in deze tijd nog in geloven.…

heb ik gekozen, in een seconde, ik zag en genoot van je blikken zonder blozen, van je opgeheven even. Stiekum zag ik een straaltje ooglicht dat terug kaatste. Een glimlach kort en voorzichtig, licht afstandelijk - stiekum. Een draai en het was voorbij, een seconde was geheel voor mij.…

Drie dimensies kijken ons aan Gevangen en gekluisterd door al die blikken Ze laten weten waar we staan Opdat we niet verdwalen en langzaam stikken Drie dimensies kijken ons aan Het juk merkbaar als last aanwezig Wat is de richting die we moeten inslaan Zijn we wel met het juiste bezig?…

Hun ogen de blik een ogen-blik vol gevoel slechts in één blik een ogen-blik vier ogen een blik wacht geef ze een ogenblik.…

Jij mag niet zomaar zonder afscheid bij me weggaan Niet zomaar stiekem stil er tussen uit Ik wil je zien als je gaat vertrekken Ik wil een blik voor jij je ogen sluit Geef mij die kans...…

Waarom uw blik mijn blik niet boeit? Waarom uw lach mijn lach niet wekt? Waarom niet heel mijn hart ontgloeit bij 't schittren van de reinste schatten dat elk gemoed naar 't uwe trekt?…

voordoen als een jongen ze maakt het soms echt bont Stoer de spierballen vergelijken met echte kerels breed en groot Maar diep in haar ogen schuilt soms echt de nood Vind me aardig, zeggen die ogen Ik ben niet zoals ik doe maar diegene die haar kennen zien het, zelfs met hun ogen toe Want...achter die grote mond, en die brutale blik…

Als je ogen minder stralen dan de sterren minder schitteren dat de zon meer warmte zal geven dan je hart zal ik gaan maar je ogen zeggen mij genoeg…

nog steeds zoek ik je in de blik van elke vrouw... alsof je nog éénmaal verschijnen zou... ik zie je lichaam in de schaduw van de zon... alsof al dat licht je terug toveren kon... maar 's nachts, bij stille maan, staar ik uren uit het raam... de waarheid valt uit de sterrenhemel... ik moet je laten gaan…

misschien een glazen bol, bij de minste blik, op hol? zal het dan nog zo zijn, als ik loop over de velden, nadenkend over de verhalen die ze mij vertelde, zal het dan nog steeds zijn? zal het dan nog mijn wereld zijn?…

Als ik mijn hart nog had Dan zou het kloppen voor jou Dit heb ik nooit gehad Terwijl ik het eigenlijk niet wou Als mijn benen nog op aarde stonden Als ik niet met jou was meegegaan Dan had ik je nooit gevonden, Hadden we niet samen in de bus gestaan Jouw blik trof mij Ineens, met je verbaasde ogen Mijn lijden was voorbij Toen…

zak weg in m'n dromen zie een blij ietwat verbaasde blik in haar ogen zie haar dicht voor me staan bijkomend van de schrik laten we ons gaan vallen haar lippen op de mijne, over elkaar dan slippen de dromen op de bittere realiteit... "tot over veertien dagen" zegt Brechtje en nog half in dromen gehuld verlaat ik het consult...…

EEN WIJDE BLIK VERRUIMT HET DENKEN…

DE BLIKKEN TROMMEL Auteur: G. Grass; ontving in 1999 de Nobelprijs voor de Literatuur Ongeveer net zo oud als Oskar tóen, had ik er ook één: een blikken trommel. Het huis, óns huis, de straat waarin wij woonden en zeker vriendjes van toen mochten weten dat ik deze op mijn verjaardag had gekregen. Een echte blikken trommel.…

Een klein vergrijp tegen de etiquette moet ik bekopen met een blik die kwetst.…

Studenten hebben toch nog idealen: Nu Unox steels de oude erwtensoep vervangen heeft door nieuwerwetse troep voeren zij actie om haar terug te halen. Ik hoor ze daar hun erwtensoeplied schallen en denk onwillekeurig: Soep met ballen.…

Voor een andere kijk hoeft men slechts van liggen over te gaan tot staan of omgekeerd wat ook te bereiken valt met transcedente poëzie lichtjes zwevend boven de grond men zegt ´hij dicht´ als men je ziet, en ´let op, straks zie je het weer niet´…

Blikken, dood of dodend zacht, verward of dolend scherp, gericht of liefdevol flitsend of temperamentvol Zeg me welke blik je wilt desnoods alleen verstild waarvan ben je gecharmeerd dat je zeker weten reageert…

als de zon achter je ogen doorbreekt en de vreugdeboogjes je lippen buigen krullen je golven om mijn stiljuichen tot mijn kus van de jouwe losweekt vertrouwder dan zaterdagnachtgesprekken waar de rest van mijn wereld bij verbleekt weet je nieuwsgierigheid te blijven wekken die liefde zal me altijd mogen fascineren want zulke dromen sterven…

ingeblikt Een goed gesprek over de zin van het leven De oorsprong van bestaan begon met beven Haar vorsende blik zocht naar de redelijkheid Tot ik besefte ik ben jou nog lang niet kwijt Een fiere blik vol overwinning Haar eerste speech in het openbaar Met opgeheven hoofd de massa tarten Ik dacht waar haalt ze die nou toch vandaan Ze…

In het park staat een bankje. Zo’n bankje voor mensen die geen haast hebben. Die de tijd nemen even naar de bomen in bloei te kijken. Of naar de redelijk kale takken, zoals nu, in deze tijd. Niets voor mij, maar toch ga ik even zitten. Naast de bank een vuilnisbak waar nooit iemand iets ingooit. Behalve in deze. De vuilnisbak is tot de rand gevuld…