Alle inzendingen over blink

Sikkels blinken, sikkels klinken, zachtjes ruisend valt het graan. Als je iemand weg ziet hinken, is er toch iets fout gegaan. (Groningse wijsheid)…

"Geweldig idee" zei de kapitalist "dat?" zei de arme "het was in een flits, dat heb ik wel meer" "ik geef je er wat voor" zei de kapitalist "o, dank u, dank u" zei de arme. Zeer te vree. De kapitalist werd rijker en rijker. De hoop blinkende stukjes werd groter en grootser. Daar kwam de burgerman op af. "Kan ik niet wat…

Als bij een nieuwe lente het ijs op grauwwitte bergen smelt, een wind uit het westen de kluiten verkruimelt en los maakt, wil ik dat onder de druk van een diepe ploeg ogenblikkelijk de os gaat kreunen, het ijzer moet blinken in schurende voren.…

Woorden klinken, gedachten komen, tranen blinken en blijven stromen.…

messen blinken staal kaatst woorden die raken zonder zichtbaar te vermoorden werpen met venijn een blik vol haat haar krijg je wel klein want je kent geen maat achteloos punt je de roos, naast het trillende lemmet bidt zij wanhopig haar gebed je hebt het mes er in gezet, het zal snijden, zonder bloed is er geen scheiden…

Spoelbloed hardloop die heelal deur, waar liggame in massagrafte stink, toegegooi word met spoelgrond wat, skuil agter die leuen van spoelgoud blink.…

Ogen om in te verdrinken liefde om in te baden Tanden die naar me blinken borsten om naar te raden Een mond om te willen zoenen billen om te willen kneden Goed gekleed inclusief schoenen loop jij met rasse schreden Monden vallen bij een ieder open al loop je alleen maar voorbij Elke man zal stiekem blijven hopen ik niet, want je koos…

De lach op mijn gelaat is weergekeerd Mijn ogen blinken, vertaald Mijn mond plooit zich tot een lach Verheven, gegeven, betaald Mijn lichaam spreekt, gedreven Door een leven van ontbering Gekastijd maar nog niet gesneuveld Weergekeerd naar zijn oorspronkelijke staat Mijn handen verlangen een gevoel Mijn ziel verlaat jullie wereld Mijn…

De ontblootte lust ontvangt satijnen parels die blinken van verlangen op een fluweelzachte huid... Ongetemd vleien tongen verkrampen de zintuigen in verstrengelde ademnood die de lucht doen ijlen... De tederheid sponst twee lijven in extase naar het glanspunt van ultieme bevrediging...…

Boven haar voorruit blinken de oranje letters van haar bestemming: "West, Twee Steden Zkh". Ze is op weg naar mijn wijk, waar mijn mensen wonen, voor wie ik eens werkte, wier verhaal ik beluisterde, wier stem ik vertolkte. Bij de stuurse, onwillige en norse hoofdredactrice was ik "persona non grata"...…

zand brandt geel op okermatte vlaktes de hitte loeit in as van vele dagen myriaden zingen hoog een droog geluid vibrerend in de stekels van verdorde distels de laatste tranen blinken in het zout van witte meren, het verdriet is hier al eeuwen oud dit leven lijkt gedoemd te sterven maar het erven van de dood is weer herboren…

de schandaalmeesters blinken uit in ontwijken, 2 keer 4 is acht en 5 erbij is dertien, opgeteld wederom 4, voor de derde keer zonder represailles, want het was toch geen echte vier ?! het maakt mij niet uit, ik ver8 u 2 keer, en dat is vier maal vier, heb ik toch nog gewonnen.…

je kunt me blinken zien als een zeiljacht of een schip varend aan de zilte kim niet meer dan een verre stip mijn verhalen die zijn stil mijn tranen zijn onzichtbaar de straffe wind is met me mee mijn zeilen zijn onklaar mijn angsten zijn verborgen geen maan of leidend ster het anker overboord gegooid maar de bodem is te ver…

Glittering bij tovernacht, Waar lichtjes blinken. Festijnvol dromenjacht, En belletjes klinken. Komen bellende elfjes. Vrouwliefjes van tussen de bomen. Ieder zingend als dichteres. Duisternis is afgenomen. Gevleugelde vliegjes. Een vreugdevolle lach, En troostende wiegjes. Soms met een radslag.…

Een klinkdicht - als 't in 't Hollands heet - Heeft niets te doen dan klinken; En hebt gij daar de slag voor beet, Uw roem zal eeuwig blinken... Zie zo; het mijne is ook gereed, En hoor het eens rinkinken!…

Dit herfstig landschap en de wijde voren die achterover vallen onder 't blinken van de ploeg, ze maken heimwee wakker naar de dagen dat ik je voor het eerst ontmoeten mocht.…

'k ben verliefd zag haar en dacht jij die daar gaat in vol ornaat nu nog de zijne straks de mijne 'k zwijmel bij de gedachte aan de eindeloze nachten waarin ik haar zal strelen en mij nimmer meer vervelen O BOY haar flanken en vleugels dashboard en beugels vormen en lijnen zal ik laten schijnen haar als 'schat' laten blinken…

Zo wijd is de heide en de berken zo fijn, ze blinken in 't goudene licht, en licht is mijn hart in de licht-blijen dag, en licht is je lieve gezicht.…

Hoe blijft de zomer blinken in haar ogen terwijl haar zacht gezonken geur al slaapt in 't gele glooien van een herfst verloren rimpels in de huid van hoge bomen. Ze is er niet. Ik zie haar wel. Ik luister diep en hoor ze praten. Zonder ogen. Zonder oren. Zij danst roerloos door mijn leven. In de stilte van de dagen.…

De letters die deze naam vormen blinken in het late licht van een septemberdag Ook ik zag eens - vanuit een van haar ziekenkamers - het licht van de dageraad, dat mij vooralsnog geschonken werd, verschijnen vanachter een van haar vensters.…

jouw schoonheid, sierlijk ontleend aan de broze teerheid van bloesem ontwakend in tijd van het uur van puur pogend te blinken in het spoor van elegantie schoonheid wat simpel speelt op de achtergrond in de transparantie van zachtheid bespeeld met jouw deinende ogen in een lichtval van begeerd geluk, reikend over de horizon…

gestorven zij: als gevolg daarvan gestorven zijt: wees daar steune ik op: op die woorden steun ik af en aan : beurtelings blinken: schitteren…

Uit zichzelf zijn ze gaan slaan, terwijl ze blinken. Ze zingen zwaar, gevolgd door een daverende klap. Het is waar, een afgerafeld touw hangt slap. Gewicht dendert door de schacht, terwijl het dorp nog pit Weg koperen pracht, hoe pijnlijk is dit. Met die daverende klap, kwamen zij op aarde neer.…

Boven leef ik, boven zweef ik, Engeltje van ’t hemelrijk: En ik blink’ er, en ik drink er ’t Geen de schenker alles goeds Schenkt de zielen, die daar krielen, Dartel van veel overvloeds. Leer dan reizen met gepeizen Naar paleizen, uit het slik Dezer werreld, die zo dwerrelt. Eeuwig gaat voor ogenblik.…

De kleuren springen uit de grond en nu de zon zo staat te blinken hoor ik de vogels, zie ze drinken van water dat de aarde vond. Het scherpe licht van lentestralen verbind ik met de pennehalen die hier mijn hart en geest vertalen. De warmte van dit vrolijk licht schijnt - wie weet - door in dit gedicht of rijmpje zonder veel gewicht.…

De ruiten blinken door een waas van tranen waarin het huisgezin naar buiten zwevend het toegeschoven bord ontspannend ledigt. Gespoord slapen de paarden en de hanen.…

woorden zwijgende strakke lippen ontdooiden aangeraakt door de echo van zachte golven die de duwende lucht ontkooiden een nieuwe schepping werd onstuitbaar verworven bevroren in diepe levensaders verstokt in lijfelijk gelid waar een moedeloos verloren gemoed de keel vernauwde door een hart dat bloedt als dan plots de ogen blinken…

Ik heb in mijn hand een rode roos met doornen die me blijvend steken waardoor de pijn hardnekkig kleeft voortdurend mijn gevoel in zweeft zonder zich los te kunnen weken Ik heb in mijn hand een rode roos met blaadjes van fluwelen dromen waarlangs trillende tranen blinken die langzaam in het hart bezinken om daar opnieuw volop te stromen…

De vlinders in haar hoofd heeft zij buitengezet zwermen uitgevloeid in een kleurrijk palet ontsluierd en verklaard in onzichtbaar licht schepsels van poëzie op het eerste gezicht Verstoppertje spelen achter de werkelijkheid nu zijn zij hier, daar vallen zij uit de tijd blinken als een spiegel en dan weer dof door drakenvuur, bedekt met dromenstof…

Hoe blij en kinderrijk dit land, dit volk, al is er armoe troef en zijn de dagen kort; er groeit zoveel, de palmen wuiven en in de oceaan blinken de eilanden als parels... Vreugde groeit er als de orchideeën: heel zeldzaam, mooi en altijd anders; er is de fierheid om de eigen klank en kleur al is het verleden ook nog overal aanwezig.…