Alle inzendingen over boekdelen

Ogen spreken boekdelen, tot ziens.…

Ik heb zijn naam nooit eerder gehoord en dat spreekt boekdelen.…

In mijn angst zocht ik naar woorden die boekdelen zouden kunnen spreken ik vond ze niet mij restte slechts een uitroepteken…

Dichten is zo makkelijk Dichten is zo fijn Woorden zijn belachelijk Niet zo als ze zijn Mijn hoofd spreekt boekdelen Deze pen doet me niets Met mij zo velen Starend in het niets…

Wit kanten kleed liefde spreekt boekdelen tranen verraden intens verdriet dood ---------------------------------------- 'Elfje'-dichtvorm…

Ze weet niet wat ze wil....begrip, ik lieg boekdelen, terwijl ik diagonaal lig in mijn tweepersoons hemelbed.…

ene J.Klaasen kwam daar op de poppenkast tot heel de Barneveld stil viel in boekdelen zonder tok of kraai het podium verliet morgen komt de huldiging Jan Klaassen van de Dam Katrijn krijgt als vlam nu de nieuwe darteling…

Levenloos en stilzwijgend bevindt het zich in mijn woonkamer en hoewel het zwijgt, spreekt het boekdelen.…

het is de stilte die alles zegt blikken tussen ons die boekdelen spreken ze doen vergeten wat is geweest morgen wordt geschoeid op andere leest handen openen onuitgesproken zinnen verwoorden stil een nieuw beginnen lichaamstaal die raakt bewegen wordt begrijpen langzaam maken wij ons nu haar taal en zachte tekens eigen…

Je kwam thuis Je gezicht bedroefd ‘Slecht nieuws’ Ik wist genoeg Je aanblik sprak boekdelen Hét zat in jou Zocht de weg die het wou Geen idee hoe het er kwam Geen oplossing nabij Langzaam tergend Vretend zijn weg Er restte slechts hoop Hoop op tijd...…

ogen spreken boekdelen niets verduistert laat mijn blik jou helen verzachtende woorden gefluisterd in deze koude nacht wil ik je laten ontdooien iets wat jouw pijn verzacht gevoelens vastgevroren mens vol met pracht laat je hart spreken ik hou je vast het ijs begint te breken…

Boekdelen kan ik spreken, in houding en gebaar geen letters, woorden en geen hele zinnen wordt men bij mij dan ook gewaar. Wel kan men zien ’t hele verhaal van boosheid, liefde of verdriet ’t is van mijn lichaam af te lezen Zo moeilijk lezen is dat niet.…

Bol van wat was sprak hij boekdelen zo druppelend langs het grimas, koerste naakt van verdriet, vloeide op een eigen kompas. Nu ligt hij daar open en bloot zout zonder harnas, rijp om op te drogen in zak en as....…

Levenloos en stilzwijgend staat het tegen de schouw in mijn woonkamer en hoewel het zwijgt, spreekt het boekdelen...…

Je sprak zoveel mooie woorden op het moment dat ogen logen, je hele wezen sprak boekdelen je hebt vele malen bedrogen. Ik hoef je mooie woorden niet je leugens en al je bedrog "k heb veel aan jou gegeven maar mijn waardigheid heb ik nog.…

Bommen spreken boekdelen van haat, geweld en pijn schichtig kijkende kinderen jong gewend aan angst en dood weinig verwend met liefde en lach proberen toch hun spel te spelen Maar hoeveel geweld kunnen ze aan voor het imiteren van volwassenen het onschuldig kinderspel overheerst voor jong gezien oud gedaan wordt en de haat zich weer voortplant…

om onbegrip te stillen als galachtig noodlot jouw verbanning inluidt Kinderoren vangen een draaiend antwoord stilvallend gefluister dat schaamte ontbloot Leugens afgepeld in verstrijkende jaren mijn inwijding bekrachtigt de kernachtige werkelijkheid Ooit hebben wij samen een kamer gedeeld in een zwijgend verleden dat boekdelen…

Jouw vingertoppen lezen Mijn lichaam als in braille Ieder lijntje, kuiltje, deukje Het litteken bij mijn taille Het voelt zó heel vertrouwd Als je handen mij zo strelen Ieder plekje dat je aanraakt Spreekt zijn eigen boekdelen Met mijn adem ingehouden Lees jij verder op mijn huid Jouw vingertoppen dwalen Tot je op m'n rondingen…

samen lieten we het allemaal afspelen strak in alle hoeken, ik kreeg jou daar wel hoewel je vaak aanmodderde jouw haarkleur sprak boekdelen maar ik liet je zien dat je niet blind en dom was onze gedachten kregen we ineen stukje bij beetje kregen we alle kennis op mijn kleurenpallet soms lag het wel verspreid maar…

al weken ligt ze daar roerloos op haar dood te wachten en als je dan bij haar komt haar eigen manier van oogcontact een glimlach in haar ogen wordt nooit meer voorgelogen als enige over en er niet meer willen zijn de laatste keer contact een dag voor haar dood haar ogen spraken boekdelen zonder te praten alleen maar te kijken zag je…

Daarom geloven wijsgeren dat taal een van de grootste vergissingen der mensheid is en ze zijn van mening dat getjilp van vogels met daarbij behorend vleugelgefladder meer zegt dan welk gedicht ook, hoe zorgvuldig ook verwoord, en ze gaan zelfs zo ver dat ze menen dat één vis wijzer is dan twaalf boekdelen filosofie.…

herinneren is het leven in zijn achteruit zetten daarna gesterkt verrijkt voorwaarts niet vergeten je stem spreekt steeds dezelfde zin dezelfde naam zinderende klank koppelt trommelvlies aan memorie je ogen spreken boekdelen titelen de verwoording af stralen interesse uit geven licht voor hem die kijken wil je oren je handen je tong…

Een half woord is meestal genoeg hun blikken spreken boekdelen een kneepje in elkaars hand met hun eigen gebaren spelen. De rust in hun leven is hen zoveel waard na al die woelige jaren is de storm nu bedaard.…

Met ogen die boekdelen spraken, keek je me aan De geilheid bracht je hoofd bij elke ontmoeting weer op hol, De stilte werd verstoord door de zachte voorzichtige handen, Die tastend over je naakte lichaam gingen.…

we brallen wat en we laten het gewoon staan kennen is een groot woord er was een hand die ene keer het was duister in die kisten veluwe dient als militair gebied vingers spreken niet over streken je weet wel van die persoonlijke dingen riemen spraken wel boekdelen daar mee was het gezegd over die dingen die plaats vinden tussen anderen…

21 dagen zwerven op straat opgeven spreekt boekdelen en het overgeven aan gewoontes brengt troosteloos diepgezonken tranendallen vervallend in Uitzichtloos blijven klampen aan het idee van haat op alle fransen bepaalt het hangen in overbodig voelen in deze stervende stad zegt een toevallige passant of infiltrant sloffend nagalmend…

zal je voort trekken in een rijtuig langs de vaart naar de einder om daar als dierbaar stuk uit een dagboek opgetekend te worden in het testament van mijn jeugd met waardevolle krullen zal het jou opgerold aangereikt vragen een handtekening te plaatsen op een dag zoals deze in mei helder zal stralen als glas onsterflijk zullen boekdelen…

Boekdelen heb ik al geschreven, over wel en niet te weten. Verhalen uit m'n mouw geschud, waar gebeurd of helemaal niet, lieve dingen voor een ander geschreven, of als opsteker voor die ene met een groot of stil verdriet...…

mens -de denker- verder doet veinzen Geen Damocles, geen Icarus, geen potpourri van stenografische stijlpassingen die mij kan vertellen hoe zoiets mis kan gaan ze zwijgt Zoeven besefte ik, dat in het zicht der tijd pragmatiek het gips van het breekpunt scheidt Haar nietszeggend antwoord zei meer dan de boekdelen…

getwee Lopend hand in hand langs de helderblauwe zee Waar ik verdrinken zal in je ogen En jij mij laat begaan, zonder mededogen Ik sta op, loop naar je toe, in de hoop dat je zult spreken In lange passionele zinnen, zonder te onderbreken Dat je zult zeggen, jij bent geen vrouw zoals zovele Je zwijgt, het blijft stil, maar je ogen spreken boekdelen…