Alle inzendingen over deining

ze stropt het zeewier tot een strik, verzwelgt en opnieuw verguld in een zilte omslag rustig kabbelend in de schoot van haar moeder verdrijft ze de zoete wind en hervindt zich steeds…

de zee daalde en steeg als de adem van de maan rond mijn lichaam leek zij de armen van de aarde zij koesterde en had mij lief en er was geen duister haar witte schuim verlichtte steeds die lange nacht mijn hart sloeg het trage ritme van de deining ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde…

nog even het balkon op zitten in de nacht onvoorstelbaar de stoel staat klaar ik wil de schichten over buurmans dak het lichten begeleid door krakend mijn radio surfend op de middengolf…

ijzig blaast een koude wind over een sneeuwwit oppervlak tot aan de rand waar water nog deining heeft dankt de eend in stilte het wak…

De zee, de zee klotst voort in eindeloze deining, De zee, waarin mijn ziel zich-zelf weerspiegeld ziet; De zee is als mijn ziel in wezen en verschijning; Zij is een levend schoon en kent zichzelve niet.…

geluiden in de branding het gebulder overstemt in zee verzwolgen dromen de deining breekt ze zacht jouw stem uit het verleden stormen in een traan getemperd is het heden verwoest haar bestaan…

kom jij op de vloer dan splintert muziek door mijn lijf waanzinnig vleien de tonen blazen me omver in een deining je soepele vingers toetsen wat rakelings nog de avond belooft ik hoor seks in je sax…

staan we nog wel stil bij een rimpel op het water in oeverloos verlangen als deining naar geluk waar cirkels vloeiend weerkaatsen in zichzelf zachtjes breken in golven naar elkaar en ringen van liefde samengesmolten eindeloos groeien als rimpels op het water…

Zichtbare deining beroert het oppervlak waaronder de stilte van een onpeilbaar diep Waar leven wordt gebaard in ontelbare diversiteiten die als eenheid verwekt elkaar al eeuwenlang bestrijden Deze sluier van vergetelheid bedekt het kalme weten van Leven dat IS maar aan hebzucht blootstaat…

Steeds weer terug naar de kust veroorzaakt deining, maakt haar ongerust. De onbesliste strijd, water en land.…

Ooit op een dag pakt zij haar biezen niet meer bang te verliezen reist zij af naar een land ver van hier om te zoeken wat zij nooit zal vinden om te leren niet langer te binden gedragen op de wind de maan als kompas voor het tij dat zich keert de deining van de golven spoelt de schelp op een strand ver van hier…

zonnestralen breken als bloemknoppen in de dauw ochtendkoele damp weerspiegelt nevels in de ziel een bloemklokkenspel speelt in een gouden regen toverklanken vol overgave in sprankelend gevoelszijn een speelse avondwind veroorzaakt kalme deining flonkerend in de maan als licht in juweel slaapschaduwen lonken stil in…

je lacht en het oppervlak golft mee in een deining van plezier in het groenblauw van je ogen weerspiegelt zicht een zee van mededogen maar je woorden zijn een koude mist we gaan van strand en niemand neemt je bij de hand je klaarde op in verder lopen ik weet niet wat je heeft bewogen de zon was terug je sprong weer op…

je raakt ik voel je trek en deining jij wilt me terug zacht is je verleiding je sist en rolt het schuimtapijt zacht neergevlijd heel langzaam voor me uit ik vlucht en zie een meeuw opspattend wit een felle schreeuw tegen de blauwe lucht jij bent voor mij de branding ik duik alleen te diep er is geen zachte landing de bodem…

‘Wij klotsen voort in eindeloze deining’, wie schreef dat ook al weer? Nou zo iets, dat klotsen en die deining. Zo voelt het ongeveer. Volgende maand weer.…

aan de rand van mijn wereld hangen witte vogels krijsend in de wind hun schaduwen ijlen over het wit van de bruisende zee op het strand is rillend schuim achtergelaten door de golven op hun terugweg naar de eeuwigheid alleen in de altijddurende deining het fluiten van de ijskoude wind het bulderen van het water straks ben ik weer…

ik zag kastelen op het water kaboutermensen puntmutsten hun groet het zag er zwart van afscheidnemend velen meeuwen krijsten schor hun groet water sloeg in deining terug met golven hoofden braken ze maar argeloze voeten werden nat bedolven met een laatst signaal de haven uit de zee draagt langs de pieren het kleiner…

ik ga je zien kom uit de achtergrond en kleur vandaag met stralend licht van weer ontmoeten ik zal je groeten met een warme kus wees maar gerust we gaan de wereld buitensluiten de tijd uitbuiten die er is ik heb je zo intens gemist ik zwem nog in de uren maar hoge golven van het wachten trekken aan mijn krachten, de deining…

Door deining immer meer weggedreven Van gewild verwachte ongerijmdheden Vloei ik over in een nooit gedacht tegendeel Van een onontdekt verlangde wandeling Die schijnt te gebeuren zonder beweging Waarin alles passeert en aangeraakt Wordt door mij en veranderd verder gaat Zonder herinnerd of weergezien te worden.…

Wat is er toch aan de hand? Waarom maakt iedereen zich druk over doping gebruik van sportlieden. Alle wielrenners gebruikten. De beste wint dus toch. Als die lui hum lichaam willen volgooien met allerlei troep moeten ze dat gewoon, zelf weten. Mensen roken en drinken. Dat zijn pas gevaarlijke drugs. Voor de vorm bestrijdt onze zorgzame regering deze…

Verdwaasd zie ik haar streven Voorbij traan en schaamrood Hoe zij doorgaat Terwijl ik met armen en benen Verknoopt raakt In een verdoving Omdat ik de mens in mij verloor Houw ik haar uit de rots Haar bekende gestalte Door kwikzilver weerkaatst Vervuld van deining Keert zich af Van mijn dagelijkse plek En voorbij de drempel Valt…

Om te gaan in de nacht op een boot met een sluier als een deken gelegen over jouw indringende wenkbrauwen jouw dromende ogen wilskrachtige kin op de rustige deining van je jongensbuik vaar je naar de apen die op harpen slaan en tussen pilaren die druiven torsen van vreemde vruchten eten uit een zilveren schaal en de maan rilt van…

De zon komt met grote tegenzin traag op over de koperen zee dreigend drijft er een bijl mee strandwaarts, op een flauwe deining Slapende cipressen langs het strand het vroege kind op het ontwakend zand Bij een passerend scheepje ver van wal gaat slordig een morgen overboord of het ooit middag worden zal ?…

tussen touwen en de mast stram in weerloosheid bevangen door meedogenloze kou en een schrijnend vreemd verlangen stugge wind van ver gekomen woelt verwarrend door mijn haar schudt mijn denken door elkaar roekeloos zuig ik me vol met een nieuwe geur van dromen schuimend slaat mijn hart op hol zo heb ik mijn ziel verloren aan de deining…

woorden bouw ik zachtzinnig golvend om je heen lettergreep voor lettergreep in deining van liefde loods ik ze binnen in de haven van jouw naam in dronken water dans ik met jou in turbulentie van wind met passende letters in een vasthoudende cadans drijven we verder in schrijven van geluk spartelend verlangend zwemmen woorden in…

Aan Frederik van Eeden De Zee, de Zee klotst voort in eindeloze deining, De Zee, waarin mijn Ziel zichzelf weerspiegeld ziet; De Zee is als mijn Ziel in wezen en verschijning, Zij is een levend schoon en kent zichzelve niet.…

vlucht De schil van een rottende vrucht Regen neemt het niet zo nauw Haalt de ziel uit dingen Regen drenkt het drogend linnen Tinkelt door herfstrood Het palet van de dood Een lied dat ons in dikke truien joeg Een loom verdriet sloeg naar binnen Het huis, één schuilkelder, één scherm En wij nog wat nadruipend in bed gewiegd in de deining…

schouwen je lijf is meer verblijf om tijdelijk van de eeuwigheid te houden je vloog, ontsnapte aan verplichting landde in een andere belichting bezielde eeuwenoude graven raakte aan wat koningen ooit zagen je zag het roerloos meer van glas dat plotseling verscherfde als de wind heel even sprak en het kind in je de golven erfde in de deining…

in deze stad ben ik van huis geen brug die spant of buigt alleen het staande water boten liggen zwaar langszij de statiegevels als portretten van berekenende burgerij alleen de kabels aan de schepen schuren geur van teer en wier op nauw bemerkte deining stroomopwaarts kunnen varen golven maken die basalt beroeren hoge bruggen bij een…

Straks kies ik wat ruimer sop, de deining van de stilte waar ik struikel over oud speelgoed. Jeugd... de deugd waarin ik klauwen drijf De prachtprooi die me nooit verliet me ooit verwondde.…