Alle inzendingen over dichter

Huisjes op de dijk met wilde tuinen, waar ik wel eens doorheen wil struinen verfrissende wind door mijn haren naar heldere vertes staren Daar sta ik, blik op oneindig Ik wacht op dat moment dat ik vangen wil Ik zie geen verschil Verder is het stil Geen auto’s, geen treinen, geen fabrieken Geen massa, geen wind, slechts molenwieken hier…

Ze staat hier en kijkt om zich heen en wiegt haar heupen op weelderige klanken Ze neuriet wat en gaat zitten met haar teddybeer op haar schoot Ze sluit haar ogen en geniet van de muziek die alleen klinkt in haar hoofd De wereld gaat aan haar voorbij langzaam vanuit haar dromen Ze heeft een heerlijk leven maar vliegt weg naar vroeger naar…

Nog zachter dan een zedig streelgebaar Ontvouwt de roos haar vurig rode kroon Haar volle blaad’ren in het ochtendschoon Dodijnend door een zoele zucht aldaar De doornen deren niet haar zoete toon Zo vredig vlammend deze tijd van ‘t jaar Hier breeduit bloeiend, licht, helder en klaar Zulk woekerende weelde; ongewoon! Deez’ schone schijn,…

Vaak zijn het zelf gemankeerde dichters, wier I.Q. gelijk aan dat van een debiel is en wier kennis van zaken zowat nihil is. Val niet in de handen van ongeletterde bruten, doch wendt u tot erkende Komrij-instituten. Zij wijden u in in de wereld van het Komrij-wezen. Hun instructeurs leren u Het Werk wel lezen.…

Dichter die uw laatste vragen Stellen zult wanneer gij sterft, Antwoord zonder zelfbehagen Welk een leed uw geest doorkerft Dat gij nooit tevree kunt zwijgen - Of ge uit iedre schemering Bleke maan van angst ziet stijgen Die uw mond tot klachten dwing'.…

Zijn rug is krom gebogen als hij aan zijn tafel zit. Geschreven woorden, niet gelogen; het blad voor hem was eens wit. Zijn hand peinzend op zijn kin, gedachten kronkelen in en uit. Het dichten heeft voor hem weer zin, sterke woorden zonder geluid.…

Waarom of toch de Dichters Zo graag een teugje drinken? Dit vroeg ik aan mijn Zangster, En zij gaf mij ten antwoord: 'Er was in oude tijden, Een bron, die aan de Dichters En vuur, en geest kon geven; Hier dronken ze uit, en zongen Ter ere van hun Goden, En dappere oorlogshelden.…

Zijn gedachten laten hem niet los niet voordat zijn werk volbracht is Zijn gevoelens uitgedrukt, beschreven hanteert zijn gereedschap zonder aarzeling Minuten, uren, dagen achtereen gaat hij door, als in een roes Niets kan hem ervan weerhouden totdat hij zijn stempel heeft gedrukt De perfectie, de schoonheid wanneer zijn creatie…

Aangeraakt door de liefde wordt iedereen een dichter.…

Alles wat een dichter kan doen vandaag is waarschuwen.…

Het leeggebloede licht van de novembermorgen legt zich over het formica-blad waar echter in de rechter bovenhoek 2 koffievlekken prijken. niets is volmaakt. Ook een der houten poten is een flink stuk korter. Als ik schrijf houd ik mijn rechtervoet eronder zodat een mooi, gelijkmatig schrift kan ontstaan, waarvan dit vers wel het bewijs…

Een dichter had géén inspiratie en raakte al snel uit de gratie hij hield zich wel groot maar schaamde zich dood ’n ieder was bij zijn crematie…

Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij jou zijn.…

zwanenzang mijn pen stokt vandaag als ik een onbeschreven blad tracht te ontmaagden ik worstel met een vervlogen drang ben thans aangeland in het gevreesde bordeel van verlopen dichters allen bloot geëtaleerd op oud rose behang alwaar woorden zijn verworden tot zuchten en inkt is verdroogd tot nutteloos zaad ik hoor…

Ach lieve heren, welk belang heeft toch die eer voor even, Je bent toch wie je bent, dus durf te leven en laat de andere dichters punten geven, al slaat het soms echt nergens op... je krijgt toch niet de strop!…

zoals ik hier lig op mijn rug naar boven kijkend kaatst hun licht terug zoveel sterren die weer stralen je steeds afvragend waar blijven ze het halen iedere dag aan ons firmament schitteringen vreemd maar ook bekend vele levens lang mogen ze blijven zo kan ieder mens ze lezen en beschrijven…

Staat van ontvluchting gezamelijk broederlijk zie hier de drie musketiers Liefdevol vertrouwend kwaliteits staal bestrijdt geschreven oppervlakkigheid Ogen doorgronden ziel, pijn vlamt op naast een poel van ongebluste lust en bitterheid Blijf nog even en streel mijn ego nu eens met zaal leegte en pseudo intellectuele persoonlijkheids…

Tom van Deel, de dichter die tevens lesgeeft, begint met zachte stem het college met het voorlezen van een gedicht van Vestdijk. Vestdijk? Schrijft-ie dan gedichten? Het kost Van Deel het eerste deel van het college om uit te leggen dat Vestdijk een van de grootste dichters van de 20e eeuw is. En dan is er koffie.…

Als mensen elkaar meer ruimte zouden geven, zouden ze ongetwijfeld dichter bij elkaar komen.…

Zelfdoding onder dichters is twintig maal zo groot als het landsgemiddelde; komt dat door ploeteren op gedichten of is het aantal dichters onder suïcidale personen procentueel zoveel groter?…

Door ergens afstand van te nemen kom je dichter bij jezelf.…

Ik was van beroep een zieke dichter in bed om droompjes te ontvangen. Dat is ook een beroep! Voor mensen die heel lui zijn en veel lijden en een hekel hebben aan de hamer en de sikkel een goed beroep! Kijk, een dichter houdt niet van werken, en het werk houdt niet van de dichter, die twee kruisen elkaar ook niet.…

Hij vertelde dat hij ook als dichter actief aan het worden was en lessen daarvoor volgde aan een plaatselijk centrum voor de kunsten. Ze vroeg of ze wat werk van hem mocht lezen. Aldus geschiedde het in die dagen. Ze kwamen overeen dat zij hem tips zou geven over zijn schrijfsels. Hij leerde snel.…

." vraagt Violette "Je bedoelt die dichter van de En dat jouw zoon bundel?" "Ja inderdaad" antwoordt Violette "Zijn naam is Jeroen Splinterman, ik zal die gedichten weer eens opzoeken.…

feilloos zijn nog niet mijn worp en zet, mijn dicht maalt met happen en schokken. hoog in me zijn engel en beest betrokken - het dichtersbloed is nog niet dik, mij droom heeft zijn doel niet onthuld. ik ben slag noch stoot, onvolmaakt vervuld - sinds die dag, in hoop te verrijzen, met een nieuw licht, vel of snoet. op muzische wolken was…

een dichter zoekt als het ware zijn eigen lijden hoe anders kan hij zijn zucht naar woorden verklaren of raakt hij ontspoord door zijn eigen werkelijkheid waar een glanzende spiegel hem tot nietigheid verleidt…

Boterbloem als metafoor Vinkentouw als rode draad Arendsoog als antiheld Romantiek als houden van Paringsdans als ritueel Ongekust als maagdenvlies Onsterfelijkheid was zijn deel Maar leven kon hij niet…

ach mensen help hem uit de brand laat hem niet suffen achter het papier maar hou de dichter wakker waardeer zijn werk met uwe hand ’t is maar een arme stakker hij slooft en sloebert door de taal soms hoogverheven dan weer heel banaal reikt hij u eerst nog hoge idealen aan de keer daarop verkeert hij weer in diepe dalen hij kon niet dieper…

All poets are mad.…

Dichterlijke vrijheid is gewoonlijk dichterlijk onvermogen.…