Alle inzendingen over docht

Docht je maar hongrig om groenigste loten, tot je in de breeklijke poten geschoten vangeling werd? Is je nu 't meien voor altijd versmert? Herteken! Herteken! Blijven de groene revieren versloten? -- Donker-oog staart, óverwijd van grote jammer gesperd.…

Nou, tientall'n joaren loater schrief ik met 'n mail-vriendin 'k docht, da'k 't nait meer kon moar verdroait, 't lukt zowoar bin bliede da'k 't nog kin.…

Maar na mijns Liefs vertrek, doordien 't begon te dagen, En heeft de klokke boven zes maal niet geslagen, In ene tijd, docht mij, van twalef uren schier.…

Het is vreemd dat er in Nederland over moederbedrijven en dochterondernemingen wordt gesproken terwijl het vrouwelijk geslacht zwaar is ondervertegenwoordigd in het topmanagement.…

Een tijdje geleden kreeg ik - jammer genoeg - een raar gevoel als mijn dochter mij een e-mail stuurde. Een gevoel van afstandelijkheid. Helaas wist ik niet goed aan haar uit te leggen, wat ik precies voelde en er kwam een groot misverstand. Hoe erg ik het ook vond het leidde tot een breuk. Ik huilde mijn ogen uit mijn hoofd met de pijn in mijn hart…

Er was eens een land, hier niet zo ver vandaan, waar de zon bijna altijd scheen. De bewoners waren er vriendelijk en ook op drukke plekken kon je je spullen zomaar op een terras achterlaten en het uren later weer terugvinden op dezelfde plaats. De huizen in de dorpen waren eenvoudig maar in de hoofdstad vond je weelderige bouwwerken die op kleine paleizen…

Jesus' nat bekrete* moeder Stond bij 't Kruis, daar ons Behoeder, Haar beminde Zoon, aan hing; En haar docht, terwijl ze steende*, Hem betreurde, en drukkig* weende, Dat een zwaard door 't harte ging. Och, hoe drukkig, hoe vol rouwe Was die zegenrijkste vrouwe, Moeder van Gods enig Kind !…

Vroom* heb ick voor haer ghevochten Bey* mijn scheenen schier aen tween*; Die te voren weynich dochten Hebben nu al blauwe ste’en*. Ist niet tijdt dat zy eens seyt: Nu ben ick tot trou bereyt? Maer sint velten magh haer halen, Laet sy my noch echter dralen, Ick meen zy sou wel beter coop Gheven*, tooch ick opter loop*.…

Daar roert entwat, daar loert entwat: 't docht Naasken dat 't verzonk! En, eer dat 't veintjen asem kreeg, zodanig was 't ontsteld, daar grijpen Naas twee vuisten vast, en 't ligt daar, neergeveld.…

Daer na noch wat ghele'en Hebben wy saem gere'en, Ick en myn Lief by een, Wy waren wel te vre'en, Ick docht doe niet dat treuren Myn blijdtschap sou versteuren, Der Minnen wille-keuren Die gheven in 't ghemeen Voor wat vreuchts veel gheween.…