Alle inzendingen over doorschijnen

Zoo drijft mijn vers in mij, zelf deel van God; En iets, dat met verstand en weten spot, Verbergt zich in kunst'ge doorschijnendheid; En wie het leest, voelt, voor één oogenblik Verplaatst buiten de grenzen van zijn Ik, Trillen 't mysterie van zijn eeuwigheid.…

Doorschijnend haar nachtgewaad baadt ze in een zee van kaarslicht Transparantie blijkt bij dageraad minder helder misleidend als een dwaallicht…

Sofia schreef mij verder: “wees geduldig, je lot zal doorschijnen.” Die zin zegt ook weer heel wat. Het lot is blijkbaar iets wat kan doorschijnen. Ik weet niet wat doorschijnen is. Door iets schijnen, zoals door glas, dat ken ik en ook blijven schijnen, zoals de zon voorlopig ook wel zal doen, ken ik ook, maar doorschijnen? Dat doen jurken.…

Zij draagt een topje en door het doorschijnend achterwerk van haar lange heupbroek tekent zich een woest beschilderd tanga slip Uit haar bilspleet klimt een Maori tatoeage omhoog pijnloos…

Je haren zijn niet meer dan vlas huid als glas broos als perkament doorschijnend als een schim ben jij terwijl je lacht om een grap van mij Laat ons lachen en vergeten want we weten allebei nog even en het leven is voorbij…

noem mij graaf noem mij meester fluister jij, verduiveld zacht tussen rijst, papier en muren op futons van leer, dat mag leer jij mij rood tot wit doorschijnend alle verleiding van de nacht…

in de lakens nog de bekende plooien gestempeld in mijn hoofd, dwalend en bang omdat ik probeer te vergeten een handvol gekruiste vingers, als stof licht en doorschijnend zwak verliet vandaag en in een zucht en niemand sprak wat gisteren nog was gedacht…

Ik crash op de kortsluiting tussen de vele lijnen, die verstrengeld liggen rond de omhelzing van het non-verbale, waarbij de naaktheid van het lichaam, in maanlicht, op het rimpelend vijveroppervlak weerkaatst en zilverig doorschijnend wordt. "Je me sens nue comme un verre vide...!"…

We rollen van de berg en springen met de tij, vrij met handen die doorschijnen; tussen kaders spelen zonnetjes in het oranje water. We lachen later over het naamloos geluk: proeven van de zon, drinken uit beschonken lippen. Liefde is lang en gelukkig.…

Toen zij instapte viel op haar been langs de zoom van haar rok een schaduw golvend doorschijnend als water getatoueerd in de loop der gebeurtenissen Denk je niet dat die terug dat zij hier weer en haar vader en moeder de auto neer kunnen zetten weer instappen weg kunnen rijden Dat die dan zo terugkomt ------------------------ Uit: 9 gedichten…

Toen zij instapte viel op haar been langs de zoom van haar rok een schaduw golvend doorschijnend als water getatoueerd in de loop der gebeurtenissen Denk je niet dat die terug dat zij hier weer en haar vader en moeder de auto neer kunnen zetten weer instappen weg kunnen rijden Dat die dan net zo terugkomt ----------------------------…

Laat de zon de bloesem doorschijnen kijk niet om laat de gevallenen rusten Kijk hoopvol vooruit niet door het vizier van een geweer zingt een lied voor de liefde en niet voor de oorlog Zeg niet - de dag zal komen breng die dag want het is geen droom Juich voor de vrede op alle pleinen En zing,…

Ik voel me samensmelten met een doorschijnend licht sereen ik word opgenomen door de kosmos hier wil ik snel weer heen…

compact en doorschijnend paars kruipen omhoog uit bloembakken handmatig schuurt iemand houtwerk ik hoor een stofzuiger en lees Zomerhitte gisteren waren hier vrienden een hand met zeven vingers de open palm ontving en liet weer gaan lang geslapen vandaag totdat er iemand riep: Lekker he?…

geen dag zonder leugens gekleurd in de was gestreken, gevouwen in de plooien van je jas woorden wisselen sokken blauw, zwart of bruin dan ben je wel, dan ben je niet gestreept of geruit handen worden gewassen met doorschijnende zeep met onschuld en lucht onvergeeflijk dit keer op je tong druppelen tranen, tandpasta en schuim en…

het raam haalde mijn gedachten even van hun plaats af zwevend verplaatsten zij zich richting venster waar de regen het zachte kloppen begeleidde het was een nacht als ooit die andere nacht lang geleden alleen stond ik toen zelf op zag in het raam dat wat ik nooit meer wilde zien twee lege ogen koud en hard als glas, doorschijnend…

De zielen van de paardebloemen rond, doorschijnend. Nog staan witte tekens in de lucht en raakt puur blauw het laagste dak! Duizend stemmen stralen door je heen. Soms heb je na een dagje stad vanzelf een schram, bijvoorbeeld op een arm. ------------------------------------------- uit: 'Geluksinstructies', 2005.…

haast koel observerend het geheel aan de voet van de spontaan omgedoopte tot slaapplaats verheven gevelpartijen Voelde een brok in de keel opkomen bij de gedachten dat door hem alleen het sterven in golven was aankomen stromen De geesten dromen bijzondere momenten totdat de dag met in zijn kielzog zijn vriend de zon schrijnend doorschijnend…

Druppels doorschijnen een bleke maan. Het is even eeuwen ouder doch schimmen komen en gaan.…

Ontharding door verzachting, ontwikkeling en doorschijning. De vinding van de kluts. In pracht en praal gehuld zullen de verhevenen hun innerlijk licht geven aan hen die open staan. Doordringbaarheid van de Winterse nagalmen.…

licht dat zacht vermoeid doorschijnend met zijn einde dag gezicht een laatste lach in warmte geeft en flauwtjes glimt licht dat alles heeft gezien ontwaakt door ijle schemering toen nacht in morgen overging de middag warme lust gestoofd in lome rust licht dat speelt in ogen haren wit vissers bruint in lange zit aan…

Dán ogen lichtgrijzig spelen, open, waarin de vele doorschijn-licht gedachten vervelen zich - de ganse goudgele lichtlichte lente-nádag - terwijl de winden verspelen heel vér verre windkrakelen zoetzomerig in een lach.…

Een hoopje schroot in een oude rolstoel duw ik voort Zijn beenderen omspannen door een witte doorschijnende huid De wind laat zijn slappe huid wapperen als een losgeslagen dekzeil Een heuvellandschap van rode tumoren op zijn magere hoofd Gieren wachten in kale bomen op het onvermijdelijke Hoog boven de heuvels spreidt een adelaar zijn vleugels…

scherp bewust van pa’s ernstig gezicht doorschijnend met uitslaande vlammen van boerderijfik vervolgens stammen bonen op kruiwagen en kapot achterlicht moe klopt de kokosmatten wringer en wastobbe verkeren in wachtstand houten knijpers liggen in een mand op de regenbak de buurvrouw zingt met stok en zwarte pet wandelt opa van moeders kant…

Warm weerloos schelpenzand ligt maagdelijk te blinken laat zuigend water slinken op sereen verstild strand Het minnekozend gekabbel vertoeft nog in speelse rust warme korrels nat gekust in teder liefdesgeknabbel Als een plots vlagende bries wolken doet opzwellen de zon straf omknellen in grijs doorschijnend vlies Dan laat traag verdicht…

Nu jij zacht jouw ogen sluit nadat je innig het daglicht hebt gekust terwijl een hard vaarwel op je lippen ligt sluit ik ook even beide ogen schilder in gedachten nogmaals de lijnen op prachtig iets doorschijnend blank linnen het potlood tekent zwart terwijl herinneringen wit schrijven met soms een wolkje grijs volg ik ademloos…

toen je nog wel eens op de deel was, wij samen diefje met verlos speelden tijd geen pleisters kende, gemeende kusjes op knieën wonderen verrichtten, groen met streepjes doorschijnend kruisbessen jam gaven, in bermen vol zuring madeliefjes groeiden papavers en wij samen gevlochten kransen voor haren maakten verbandstroken slingers…

en het ivoren Lichaam van de Man tussen twee zwarte kruisen wordt een vlam, die het beslagen duister diep doorlicht: een weergaloos, doorschijnend vergezicht: over een woest, ontembaar bergland, groot en weerbarstig, het donker randgebergte van de Dood, klimt langs een wankel gemzenpad een man naar het verborgen ontoeganklijk hart…

Hij lag onbewegelijk op de loer Geduldig onder doorschijnende vloer, En sloop door wijkend riet met sluwe stap, En aasde uit 't west met rood, hongerig oog, En heerste uit violette schem'ringboog In ster'lig blauw van wereldkoningschap.…

. --------------------------- diafaan - doorschijnend…