Alle inzendingen over druiven

Nu vul die vaas met gele oktoberrozen, Leg blauwe druiven op die blanke schaal, Tussen de trossen laat de perzik blozen Als avondrood en loof als bloedkoraal Van wilde wingerd blij mijn blik verpozen, Die symfonieën zoekt in kleurentaal.…

je druifde in mijn wijn voelde schraalheid op mijn lippen wat in groen begon moest rijpen in de hete zon ik wist je achter het centraal massief de kale bergen na de imposante bariérre leveren nu eindelijk de beste Corbiére jij weet van overleven de kale rots kon jou de kalk geven die je nodig had de scherpte van karaktervast…

dansend voor de tralies van zijn bestaan zijn gebit was er allang aan nu kan hij zelf weer gaan hij hangt aan de wilgen bij zijn valies zijn druiven zijn druiven zuur dansend voor zijn spiegel kan hij niet meer sjansen met een beeld dansend in spiegels in totaal z’n tijd zijgt de tijd ineen met een klap hij danst met…

ik vier de vreugde van de druiven het zoete feest langs jouw ranken streel bladeren met vingertoppen terwijl een zomerwind getuigt van zuchtende klanken mijn fluwelen deerne plukt de gerijpte vruchten met kwetsbare élégance laat ze mijn mond raken op mijn lippen dansen…

ik at je druiven en werd dronken van de wijn ik oogste liefde in je gaard het was het mooiste jaar dat ooit zal zijn…

Nu hebben onze Dichters Ontdekt, in later tijden, Dat, in het sap der druiven, De kracht der bron berustte. Dit is alleen de reden Dat zij zo gaarne drinken. Nu drinken zij en zingen, Door 't sap der edle druiven Gesterkt, de schoonste zangen.'…

Als we zwijgen, schuilen de woorden in pitloze druiven, blauw geaderde kaas en oude port, we kijken en sluiten de ogen.…

Een groenteman uit de plaats Duiven Kreeg laatst duizend kisten vol druiven Men vroeg aan zijn vrouw: Wat moet uw man nou? Toen zei ze: ach, laat hem maar schuiven…

de zon schudde van het lachen op de berg nieuwe wijn traant nu zachtmoedig in het glas druiven aan de ranken hangen eindeloos te verlangen naar de eerste vorst ijswijn snikt dan overmorgen uit de most.…

Een hongerige vos sprong eens uit alle macht naar een tros druiven; die hing hoger dan hij dacht. Toen hij er dus niet bij kon, liep hij weg en zei: 'Ze zijn onrijp; die wil ik niet, te wrang voor mij.' De fabel is van toepassing op elke man die alles naar beneden haalt wat hij niet kan.…

Vrouwen moet je behandelen als broos vaatwerk Dan zijn ze als Was in je handen Vrouwen zijn als druiven Je moet ze plukken als ze rijp zijn Je moet vrouwen met respect behandelen Daar krijg je wat voor terug Mannen moeten het juiste pad bewandelen anders vang je een langpootmug…

In deze zwangere lente zijn ze maagdelijk de dieven die niets meer stelen maar durven te vragen aan hun geliefde dromen of de druiven naar passie smaken en ze zonder bitterheid hun eenzaamheid mogen begraven. Want ze zijn de goden die hun goddelijkheid voor elk minnares willen ruilen.…

Ik denk dat ik een nieuwe hobby zoek: druiven plukken in de Achterhoek.…

in mijn dorp van zure druiven zoekt men de blanke pit onder de zoete blauwen, die doorgaans slechts in een gerimpelde oude zit op de kale bank rond de oude olm sterft hij en valt op moeder aarde, deze gerijpte mens met zijn blijvende waarde…

De druiven zijn mij niet te zuur, en deze nacht zal ik duur betalen.…

Voor Griekenland nu eerst een compliment En dan op weg naar naar het faillissement; Van zoet worden de Griekse druiven zuur. Het land zal na de financiële horden Uitgedroomd en bankroet wakker worden. ...IOC-voorzitter Rogge sprak tijdens de sluitingsceremonie van 'droom-spelen'...…

ik pluk druiven uit jouw tuin zoals jij appelmoes maakt van mijn appels. ik drink uit jouw beek zoals jij tabak maakt van mijn tabaksplanten. ik sta toe hoe jij mijn wortels kookt zoals jij toestaat hoe ik jouw aardappels bak.…

ik dronk je als een goede wijn voelde me zwaar verdoofd mijn hart en hoofd deelden de pijn want in jouw jaar van bottelen bleken, wat ons betreft althans de druiven zuur te zijn zodat ik niet meer bliefde slechte wijn behoeft een krans ik leg hem zachtjes op het graf van onze korte liefde…

Ik zag bloesems appels druiven waar is die tijd toch heengegaan. Het groen is bijna vervaagd langzaam verkleurt het blad. Aan de stam wordt al gezaagd de beste tijd heb ik gehad. Nu kan ik slechts nog dromen van alles wat ooit eens was. Niets kan nog terug komen vergeelt het groene gras.…

straks sjouw ik met mijn koffer achter mij valt kras de deur in 't slot klokvast vlieg ik op witte wolken naar het zuiden de aarde begroet mij rood wil mij op zijn minst verleiden om te blijven in de netten onder de bomen groen en zwart smakken al olijven maar vooral de oogst van zoete druiven zal beklijven.…

tussen sokkels en gebroken zuilen die klagen in de wind stoeien witte vlinders op de handen van een kind marmer glanst koelbloedig onkruid groeit gezwind een geur van wilde tijm bloost op de wangen van het kind naar een land om van te dromen ben ik amoureus teruggekomen om tussen druiven en olijven ook wat weemoed te verdrijven.…

Ze smeken de zegen af over fruit, wijn, olijven, zaden, over het planten en het oogsten en over het persen van de druiven. Ze bidden om de boze geesten te verdrijven uit wat ze proberen te telen en ze bidden met tragische regelmaat tegen elkaar, tegen onheil als gevolg van menselijke boze opzet.…

Stokoude loco’s geestelijk belemmerden kreupele jaknikkers en geflipte plukkers die met de voeten druiven kneusden. Stampend tot hun knieën in de druivendrek. Kon niet missen, daar was werk aan de winkel. Tentje gehaald en we vertrokken. Over Roosendaal Brussel en Parijs. We sliepen in Cosne-sur-Loire.…

Trillend lekt de maan zilte melk op je amberhuid zacht je vingers, los je haar wind waait lauwe druiven aan Ik drink je lach, je oogopslag jaag je tong op drift in mij hoor de krekel, hoor hem niet glijd en val in leegte diep Voor even één, de eerste keer voor even nergens, niemand meer…

De weerbarstig taaie stok die zoveel druiven torste laat zijn schors in vellen los en lijkt het leven op te geven. Het is maar schijn want o zo klein zijn de ogen nu al klaar voor nieuwe ranken, volgend jaar.…

Talentloos, druiven werden zuur. De teloorgang van een eendagsvlieg.…

ik heb met jou het woord gebroken gedankt om wat we zijn ik wil je tegenkomen de oogst is toekomstrijp de wijn staat te verdromen je sprankelt in de druiven mijn nectar is zo zoet we leven overvloed samen in het paradijs rakelings langs zonde het verraden gaat door mij want jij bent vrij er is geen slang meer te bekennen…

rivieren die stromen en groeien verdwijnen in het dorstig land nooit de zee zullen bereiken maar wellicht ondergronds hun zoetwatermeren maken wachtend op de wortels van groene wijngaarden samen met de trage aarde tot paarse druiven en bloed de lach van een gelukkige vrouw van een man en een schreeuwend kind haalt water van…

Persen we met onze blauwe-druiven-kussen de ochtend in een zilveren karaf.…

ik wist van jou maar iedereen belooft zijn trouw aan kerk en vaandels wat zo onschuldig leek bleek in realiteit jong hout in nieuwe takken jij zocht een stam om weer te enten ik wilde groen en druiven zonder krenten samen gisten we tot tafelwijn jij de grand-cru en ik gaf jou mijn laatste druppeltjes azijn…