Alle inzendingen over duiste

Niet meer stoeien in de morgen nooit meer dansen in de nacht elke dag heeft een zwart randje warmte wordt niet meer verwacht Ook de zonnestralen lijden schijnen zacht gebroken licht willen duist're gloed omarmen glans geven aan jouw gezicht 'n Rail van tranen door het leven trekt een wissel op jouw geest zelfs de sporen van de liefde…

Intussen bleef het duist, inktzwart, maar dan nóg duister. Mijn vrouw greep naar een lamp, wat zíj zag in de kelder dat zag ik enkel held, zij nochtans stukken helder. Zíj zag het duidelijk, en ik, ik zag het amper dus lachte ik maar schamp. Zij echter heel wat schamper.…

Door de muur* was het erbij ingeschoten dat de duist're zoon van de lichte vader op 't ware geloof het graf mag verlaten en de rest te gronde gaat in Winschoten Daarom laat ik mijn tranen maar lopen als de kinderkens van Tsjernobiel graag een liedje zingen over Sinterklaas heeft mijn familie er alles voor over dat de laatste depressieve…

Naar de een, naar de ander beurt'lings rijst de slinger, Als wees, prijzend, de tijd met wijze vinger Mij Halkuon's en Boeddha's zekerheid; De groep van tijdloosheden en pendule Leert zwijgend, tikkend, de duist're formule: In 't stilstaand Eeuw'ge rust, rennend, de tijd.…

Dan slipt-ie uit zijn duist're krocht, ontvouwt zijn zwarte luiven; en duisternissen zwermen uit om 't àl te overhuiven. Ik krijg het 's avonds altijd koud rond 't vallen van het duister; dan is de nachtzaai weer op sjouw - ik luister, huiver, luister ...…

Honderden duist're vliegmachines kwamen aan bij nacht en ontij en boven slapend Rotterdam lieten zij hun lading vrij.…

Ik heb een kaarsje aangestoken, je bent ver weg gegaan. Ik heb naast je bed gezeten, en mijn ogen dicht gedaan. Ik taste in het duister, zoekend naar jou hand. In mijn hoofd gefluister, hij is nu in Gods land. Ik deed mijn ogen open, en zag jou bed weer staan. Ik voelde tranen lopen, ik moest alleen verder gaan. Ik kan het niet bevatten…

Mijn duisternis is vol van Zijne verborgenheid en mijn stilte van Zijn zwijgen. Met het verlangen naar Zijn bijzijn heb ik mijne eenzaamheid gevuld. Mijn honger en mijn dorst stil ik aan de dis van Zijn begeren. Zijn gemis maakt mijn armoede rijk. Zo ik tot Hem riep in mijn droefheid, Hij ant- woordde niet, Zijn gelaat hield Hij voor…

Oh de koude nacht dat het is de ochtend komt nog van ver en kon ik maar reiken tot de sterren, weg uit deze duisternis. Maar de nacht en ik, wij zijn verbonden ik moet hier leren leven, zou wel anders willen maar ben omgeven door duisternis door zonden. Ik droom dus ook zeer vaak dat er van ver een ster zal vallen die in stil geruis en…

we brallen wat en we laten het gewoon staan kennen is een groot woord er was een hand die ene keer het was duister in die kisten veluwe dient als militair gebied vingers spreken niet over streken je weet wel van die persoonlijke dingen riemen spraken wel boekdelen daar mee was het gezegd over die dingen die plaats vinden tussen anderen…

als kind vertelde je de verhalen over hoe wind de gordijnen liet zingen al langer over akkers blies dat ze wisten van dwars door de blinden met tralies op iedere ruit van het grijs tussen het wit en zwart daar, zo ver van hier hoe het stof als veertjes tilde naar elders en anders achter de einder als deel van nesten soms een thuis boden…

Mijn bleke denken dwaalt tot u door diepe nachten Als moede schapen naar haar eindelijke stal; Zij maken wit de nacht met schemerblanke vachten, Weidend de duisternis van het welig donkere dal. Ik troost wel iedere dag met zon en zachte praten In eigen weide en kooi haar stomme droefenis, Maar in de avond breekt haar leedgerekte blaten…

de dag verdwijnt in stille zuchten verdiept het heelal door een spectrum van gedichte kleuren zwarte veren van de droomvogel klapperen nog zij dragen het leven in ivoren tinten verheffen de nacht…

Want de mooiste poëzie doet precies wat wij allemaal doen: die tast in het duister.…

Voor iemand die leest met tien vingers, is duisternis geen bezwaar.…

Zo zal mijn zangeres u roemen onder maan en 's werelds duist're nacht, en schaduwen versmaen om 't zalig licht, totdat de geest van 't lijf gescheien, zal waardig zijn erkend te juichen met uw reien.…

Waar is de voeling met echte grassen zoals ruwe smele pijpenstrootje duist of dreps? Hoe die in vrede leven naast schijngrassen zoals de russen en veldbiezen? Laat staan voor grasnatuurrechten zoals die om te bloeien. Die onverschilligheid schuilt overal.…