Alle inzendingen over erv

Mensen met paarden hebben de hemel op aarde, maar komen zij te sterven dan valt er niets te erven.…

Een Notaris gaat over lijken en wat die zoal nalaten.…

Wat in de geest leeft is niet dood en zal ook nimmer sterven, omdat de "grootheid" van een mens blijft voortbestaan in de erven.…

zand brandt geel op okermatte vlaktes de hitte loeit in as van vele dagen myriaden zingen hoog een droog geluid vibrerend in de stekels van verdorde distels de laatste tranen blinken in het zout van witte meren, het verdriet is hier al eeuwen oud dit leven lijkt gedoemd te sterven maar het erven van de dood is weer herboren…

Hij trouwde om te erven maar toen z'n besje niet wou sterven was z'n desillusie omvangrijk…

Zijn een illusie of echt Tastbaar Herkenbaar Met veel pijn geboren zijn Tijd vervlogen ontastbaar Leven of strijden Sterven De wereld onze nalatenschap laten erven…

Ik wil niet dood maar enkel sterven dood is zo definitief dood is enkel om te erven sterven klinkt zo lief Sterven is een zoeter heengaan dood, ik houd er niet van dus waarom de dood verkiezen terwijl ik sterven kan…

Ik wil niet dood maar enkel sterven dood is zo definitief dood is enkel om te erven sterven klinkt zo lief Sterven is een zoeter heengaan dood, ik houd er niet van dus waarom de dood verkiezen terwijl ik sterven kan…

Pim Fortuyn had de eerste, homofiele premier kunnen worden, maar er is hoogst geheime informatie uitgelekt, waaruit blijkt dat Beau van Erven Dorens geregeld in het Torentje bij Mark Rutte langskomt en niet om te kletsen. Toch nog gerechtigheid!...…

daar waar bomen langzaam sterven stikkend gras van kleur verschiet zal de mensheid onkruid erven omdat het zaad geen wortel schiet daar waar mensen eenzaam sterven stikkend in hun eigen leed zal men zwarte kruisen verven omdat niemand dan nog namen weet…

toe een innerlijk gefluister mijn woorden werden al gevoeld eer zij werden gesproken zij bleven in het duister mijn woorden waren nog niet koud of ze waren reeds gestorven in ontluisterende schoonheid vliedend naar het engelenwoud woorden, woorden het scheppend sterven kruipend over de regenboog na mij door anderen te dragen, te erven…

de laatste keer, keer omme wanhopig verheugt de tijdskromme zich op wedergeboorte, opleving dit lijden is over, kijkt terug in onverwachte tover ontsloten poort, onaardse beving jonger dan de dood kan men niet sterven immer weer de weg die wijst naar nieuw leven, krijst, jonger dan de dood zal men erven…

De dichter draagt het lot De mensheid te behagen Hij klimt op het schavot Bereid hun leed te dragen Daar lijmt hij feit en fictie Verlaagt daarmee hun pijn Doch al hij oogst is frictie Verbannen harlekijn Eenzaam zal hij sterven Het blijft een sneu bericht Op half ontgonnen erven Is waar zijn lichaam ligt…

ik sluier de kou van je huid zie bloemen van ijs ze bloeiden seizoenen vergetend hij nam je onwetend zijn handen bevroren je jeugd verloren je lente kleuren ontdooien als ik je kus, onderkoeld valt de lust neer als ijzel we verliezen elkaar in de winter van stilte erven de nachtelijke kilte…

ik sluier de kou van je huid zie bloemen van ijs ze bloeiden seizoenen vergetend hij nam je onwetend zijn handen bevroren je jeugd verloren je lente kleuren ontdooien als ik je kus, onderkoeld regent lust neer als wat ijzel we verliezen elkaar in de winter van stilte erven slechts nachtelijke kilte…

niet beminnen neuken en dan gaan onderliggend janken eerloos mijn verzet vaak om stilte bidden als er weer niets werd gezegd ik vergrendel zonder sloten mijn ramen zijn gebroken het uitzicht splintert weg in een leven zonder hopen gebarsten is mijn kop gedachten zijn mijn scherven mijn lichaam is te koop mijn ziel zal niemand erven…

Smartegeld graag, erven Lucebert!…

nu eindelijk mijn bloem gaan geven je kent de kleur en geur het komend groen uit vroeger leven neem maar mijn lente in een nieuw begin en groei naar voorjaarsbloei samen wiegen in de warme zomerzon, er komt geen winter meer die is al om we gaan nu herfsten ons volgend leven zal de rijpe vrucht weer vreugdevol gaan erven…

aan ze wilden niet beminnen neuken en dan gaan onderliggend janken eerloos mijn verzet vaak om stilte bidden als er weer niets werd gezegd ik vergrendel slotenloos ramen zijn gebroken uitzicht splintert weg in een leven zonder hopen gebarsten is mijn kop gedachten zijn mijn scherven het lichaam is te koop mijn ziel zal niemand erven…

van Eemnes binnen tot Eemnes buiten liggen nog steeds in zondagse rust langs de dijk vierkante eilanden monotone schoonheid tot de einder herhaald polderwegen vallen samen op een punt en ik die niet wist dat je er verder kunt boerderijen wachten in slagorde erven geharkt, rustdagklaar pront hun…

kreeg een wonder werd zo rechtgezet het water waar hij op gelopen had veranderde in wijn om zo nog dichterbij bij hem te kunnen zijn de zieken die hij tegen kwam genazen en verbaasden de familie en bekenden die hem niet meer ontkenden hij vergaf de mensen die hem lieten sterven hij bad voor ze beloofde hen zijn koninkrijk te erven…

Hou jij je maar bezig met erven, ik met sterven. Hoe noem je iets wat je niet meer bent, een zoon of zo? Pijn? De deur waardoor hij in het leven kwam, staat open. Het tocht van oneindigheid. Van eindigheid. Hij is. Hij moet zijn. ------------------------------------------------------- uit: 'Gedichten', 2000.…

einde kennen mijn handen warm ik aan jouw oppervlak ik zoek naar je begin een naad, een draad die ik kan volgen open maar, ik wil erin versmelten met jouw beeld je transparantie proeven maar je bent gaaf, geen barst of kleine groeven wanhopig is mijn smeken ik zal je moeten breken in scherven zul je sterven niemand zal je liefde erven…

transparant verbazen je ziel als bodem ingelegd de zon licht zacht je trekken uit en schittert je beweging je huid grenst aan de wind en huivert zijn gevoelige beleving je bent gestold in het moment van reageren je wilde zoveel uitproberen je stapte van je voetstuk af viel in duizend scherven alleen je ziel mocht ik nog erven…

transparant verbazen je ziel als bodem ingelegd de zon licht zacht je trekken uit en schittert je beweging je huid grenst aan de wind en fluistert zijn gevoelige beleving je bent gestold in het moment van reageren je wilde zoveel uitproberen je stapte van je voetstuk af en viel in duizend scherven alleen je ziel mocht ik nog erven…

De dame slaat aan 't erven. Ze handhaaft haar techniek. Er volgt alweer een vent. De heer is dameziek: een volgende patiënt.…

Een vriend die mij pas ontvlood Hoort nog lang niet in de dood Hij was een aardig heel goed mens Kende bij iedereen zijn grens Toch moest hij dapper gaan sterven Zodat anderen zijn ruimte erven Zo gaat het leven immers door Al stelt mij deze heengang zwaar teloor Want liever had ik dat men de echte bozen Naar eer en geweten juist eerder…

gal één die ze in nalachen nog wegkwelden onder het vriezen van hun blikken leken zijn ledematen als versteven en was de korte glimlach verdreven in een bad van wat angsten prikken zijn hart dat overtrokken is met een lijmlijn en als een glazen bol het bloed uitstoot kraakt mijn oren de overdruk bloot en de wonden die hun huid zal erven…

we declameren traag begrafenissen willen graag in woorden sterven en uit strofen de emoties erven van de mensen die we node missen in het afscheid gaan de doden gissen naar de kleuren die de hemel verven nabestaanden zullen namen kerven in het kruis en hopen op de erfenissen de dode heeft geen tijd om te genieten heeft wel andere dingen…

stel, dat mijn huid briljanten bracht mijn dagen brons verwerven en m'n hart platina wacht mijn sporen rijkdom erven... en stel, dat een ieder mij verkoos ook dan is voor jou mijn rode roos…