opgevouwen
in een handpalm
van hagelwitte
schaterlachen
zie je hoe
de sterren
weggewassen zijn
tussen de meisjesdagen
die je met kartonnen vingers
spelde op mijn arm
wist jij echt
dat de goudenregen
zou buigen
onder al die vlindervleugels
kom, geef een laatste kus
fotogedicht bij een meisje in een doos…
Het is bijna een fotogedicht, want die toegeknepen mond en dat voorhoofd als een schild zijn opvallend binnen haar gelaat. Ze rookte en het lijkt me alsof zij verdriet en woede onderdrukte. Woede die ik in oudere foto's bijna bangmakend vind, alsof haar ogen vuur spuwen.…