Mijn hart klopt als een razende,
adrenaline in mijn bloed,
een beetje angst, een tikkie twijfel,
maar o wat voelt dit goed...
Wat het ook is, wat het ook wordt,
analyseren wil ik niet,
laat het totaal op zijn beloop,
Ik voel.. en ik geniet...
Jouw ogen kijken in de mijne,
mijn hand in die van jou,
een tel staat daar de wereld stil,
van…
Je vliegt soms in een wereld
met vleugels wijd
en over heuvels heen
-wat een uitzicht!-
In je achterhoofd weet je
er gaat gevaar schuil
in de wolken, op de grond
toch vlieg je door
-en geniet-…
Het is klaar! Eindelijk.........
Wat heb ik gewerkt deze week, ik kan het haast zelf niet geloven. Mijn tweede handse nieuwe bed staat in elkaar. Hoera, hoera. Voor ik er plaats voor had boven dat wil je niet geloven maar het is gelukt.
Zoals het gezegde zegt EEN OPGERUIMD HUIS, GEEFT EEN OPGERUIMD HOOFD. Halleluja, wat een ruimte en wat een verschil…
Wachtend op de trein zit ik op het houten bankje. Voor mij ligt de rails. Het metaal glinstert in de zon. De rails daarnaast niet. Het ziet helemaal bruin van de roest. Vermoedelijk rijden daar al jaren geen treinen meer op. Er groeit namelijk ook al onkruid tussen de dwarsliggers. Het komt al bijna net zo hoog als het perron dat er naast staat. Helaas…
(voor Pamela Susan Courson (1946 - 1974))
Je bent geboren op 22 december 1946 in Weed. Je ouders waren Columbus Brimer en Pearl Courson. Je oudere zus heette Judy.
Als kind leefde je teruggetrokken en je familie had weinig contact met de buren. Op de middelbare school spijbelde je, want je haatte school. Je zat op de Orange High School en op je…
0
Bezig met laden