Alle inzendingen over gras

malse grassprietjes zwaaiende boterbloemen in gele jasjes…

Als het gras gaat zingen en de vogeltjes worden gemaaid, ben ik bang de dingen enigszins te hebben omgedraaid.…

Ik lig tevreden in het gras, mijmerend over al dat ooit was, en nooit meer terug zal komen. Ik sluit mijn ogen, ik blijf wachten tot jij komt, om alles te verzachten. Maar jij laat me wachten en dromen. Dus blijf ik liggen in het gras, mijmerend over al dat ooit was, en nooit meer terug zal komen.…

ik vond woorden kermend in het gras verlaten door jan en alleman door de wind verwaait uit stoffige gedichten overwoekert door onkruid verterend tussen brandnetels maar als drenkeling red ik je en geef je een droog boek onwennig schrijf ik jouw oude woorden verder glanzend over de nieuwe bladzij het gezicht van de nieuwe toekomst…

een lome zomerzonnedag van blakend bladergroen om ruglings in het sprietend gras nu verder niets te doen dan hoofd steun op een elleboog te turen naar de lucht daar zweven buizerds hemelhoog hun zomerzonnevlucht…

kom wonen waar ik woon het gras is groener er is meer tijd om te verlangen naar wat je misschien zoekt bomen wuiven in de wind diepe grachten waar je volop boterbloemen vind kom wonen waar ik woon het gras is jonger er is meer tijd om te verlangen naar wat je misschien mist.…

En dan zweef ik in de mist, door het bos met elfen en kleurvolle zwammen, mijn voeten raken nauwelijks de grond, daar waar de speelweide groener gras belooft. Ik heb het kind terug gevonden. Het kietelt aan mijn voeten.…

hij weer ademhaalde en mijn kaartje vroeg was het alsof de nooit geweest vervlogen herinnering dat lichte niet verdroeg ik vond mijn kaartje met gesloten ogen een muur vol graffiti een brug die brult wat late spruitjes nog en boerenkolen volkstuinen bol van narcis en violen een bel, een overweg, een groene molen maar ergens weet ik gras…

er ligt een fietsje en een jas hangt slordig aan een tak geplooid ook liggen schriftjes rondgestrooid die vielen uit een kindertas verborgen onder struikgewas ligt zij in bladeren getooid gebruikt en daarna weggegooid haar handjes zijn gevuld met gras in alle onrust thuis ontstaan ontsnapte er een kleine hond hij volgt de weg door haar…

Vrolijk huppelt ze Tussen de bloemen Haar voeten vochtig Door de druppels Van het natte gras…

Niks is zeker, en zelfs dat niet…

feesten lustig rond het walmen van de barbecue walzen moe onder cipressen waar we klessebessen tot aan de ochtend toe gaan liggen in het vragend gras wie van ons de eerste was…

" zei Schild, een iet verlegen, "Ik noem het: Sterrenregen en groeiend, groeiend gras."…

en ster En het naakte kuise gras.…

Het is vaak heerlijk te rusten in het gras dat je ergens over hebt laten groeien.…

Gelijk pareltjes lijken de dauwdruppels 's morgens, op elk willekeurig blad Verweven met wat zonnestralen, zijn het net diamantjes op een presenteerblad Zo glansrijk en zo wonderschoon De dauw op alle bomen en het gras Zo in de vroege morgen, totdat de zon ze op doet drogen en je geen dauwdruppel meer zag...…

Hij was een stille, zeer bedeesde man, die hield van bloemen, dieren en insekten totdat het warme gras zijn lichaam dekte: 't is nu gedaan met de heer Nijlen (Van). - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit de Verzamelde Gedichten (1964)/ Jan van Nijlen (1884-1965)…

In de weiden grazen de vreedzame dieren; de reigers zeilen over blinkende meren, de roerdompen staan bij een donkere plas; en in de uiterwaarden galopperen de paarden met golvende staarten over golvend gras. - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -- - - - - - uit 'Verzamelde gedichten' van Hendrik Marsman (1899-1940)…

Ik vond jou in het gras! Jouw hartje was de zonne, Die scheen de hemel uit, - Scheen uit jouw blauwe ogen, Mijn mooie kleine bruid! Ik leid jou naar de heide, Dan door het korenland - - Leid jij mij naar de hemel, Leid jij mij bij de hand!…

als gras zich opheft na jouw barrevoetse tred en gladheid strandt in lieflijkheid vang ik jou dodijnend op…

Steeds als zij spreekt hoor ik liefde Steeds als zij kijkt zie ik het groen van mijn ziel in haar ogen weerspiegelen Steeds als zij kust proef ik hemelvruchten Steeds als ik haar lichaam zie huil ik groen onervaren Steeds als ik bij haar ben haar in mijn armen sluit haar bemin tart ik het groene kind Vecht ik tegen de puber van het gras…

constant in mijn bakkes scheen- oh zonnescherm, oh zonnescherm heb ik jou snel gejat oh zonnescherm, oh zonnescherm je weert nu alle stralen alleen op haar gazon genoot buurvrouw bevallig en ontbloot oh zonnescherm, oh zonnescherm dat was wel stevig balen oh zonnescherm, oh zonnescherm 'k zit onder jou te treuren omdat het welig jonge gras…

Grass' uitgeverij heeft laten weten dat dit is gedaan daar er wereldwijd een debat is losgebrand over het omstreden verleden van de gelauwerde auteur. Grass werd begin '45 voor het Duitse leger opgeroepen. Hij maakte tot 20 april deel uit van de criminele elite-eenheid, pantserdivisie 'Frundsberg'. Deze dag, 20-04-45, raakte Grass gewond.…

Op gouden bergen groeit geen gras.…

Het gras is elders altijd groener en wie het groenste gras wil hebben, moet dus ervoor zorgen andermans gras te krijgen. Maar zodra je het groenste gras ruilt met degene die het groenste gras heeft, blijkt waarom de ander zo graag wilde ruilen. Van de andere kant bekeken is jouw gras groener dan dat van de ander.…

Ik weet wanneer de bal rond is, en of een speler buitenspel staat, maar het leer en het gras heb ik zelf nooit besnuffeld. Ik ben ook geen teckel. Ik weet dat het een hondje is, die het gras graag een plasje laat ruiken, maar ik loop zelf liever niet aan de lijn.…

in de tuin van haar geest op armen vol rozen wiegt ze het kind zachte geuren zoete woorden gedragen door de wind in de tuin van het huis huilt ze met het kind de druppels vallen zwaar op het groen in een bed van nat gras vlijt ze het kind dat er ooit was…

De pluimen groen en paars, een bewegen in de berm, kromgebogen door de wind, nederig bijna, en zo stil. Elke spriet, haast barbaars, beknabbeld door een hele zwerm, die opvliegt in de morgenwind; alleen nog leegte nu, zo kil...…

Het was wel degelijk een blote kont geweest, want in het hoge gras werd wel eens de liefde bedreven. Toen ik zestien was nam een meisje met prachtig blond haar en blauwe ogen mij mee naar het hoge gras en moest ik kaboutertje spelen.…

  Een jaar of 8 was ik, mijn grote stoere en sterke papa ging het gras maaien in de boomgaard. Mijn broertje en ik mochten mijn vader helpen. De geur van de maaier met de benzine lucht, gemengd met de geur van vers gemaaid gras vond ik onweerstaanbaar. Geboeid keek ik toe hoe eerst mijn kleine broertje van 5 een stukje mocht doen.…