Alle inzendingen over groet

Ik groet je en je aait mijn paarse jas daarom wou ik heel even dat mijn huid van donkerlila was.…

Ik stuur je daarom nu een groet en wil je dankbaar zeggen dat ik je mooi vind, onbekend, ik kan 't niet uit gaan leggen....…

morgen, ja morgen kom ik weer kom ik om, mijn hart doet zeer maar ik schrijf wel op uw lijf ik beklijf en verblijf, hoogachtend…

Genoeg, ik kap er mee, de groeten.…

De groet, niet omdat het kan. Het rijmen laat ik aan u over.…

Ik vertrek zonder een kus geen hand slechts tot ziens als afscheidsgroet Maar rust dan even later mijn oog op Neer’lands kust ben ik me van de kolkende zee in mijn ziel bewust golft de branding woest haar slagen ritmisch door het hart waarin de pijn verstart als ik … mijn landje zie vervagen en toch … wend ik de steven vertrek…

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem ploem ploem dag stoel naast de tafel dag brood op de tafel dag visserke-vis met de pijp en dag visserke-vis met de pet pet en pijp van het visserke-vis goeiendag DAA-AAG VIS dag lieve vis dag klein visselijn mijn…

duinen wandelen niet stuiven wel af en aan pannen met winters riet in bekoorlijke dorheid met van dezen een knikje en haar hond likt je fleurt op door de mens die de ander aanziet met een glimp van vluchtige menselijkheid soms groet vreugde warm vaak ziet kilte of verdriet de ander niet op het smalle pad…

Elkaar gedag zeggen op straat zou verplicht moeten zijn.…

Hij was vorige week aan het fietsen, toen plots twee fietsers uit de andere richting kwamen, waarop hij hen subtiel groette met zijn linkerhand. Maar aan de andere kant bleven de 4 handen vastgeklampt aan het stuur.…

Beethoven heb ik met zijn pipse neus in het grondzeil gedrukt omdat ik bang was dat de aanwezigheid van zo'n klein wit mens met uitgesproken hogere aspiraties de eetlust van mijn scholekster zou bederven.…

Ik beweer, dat ik ga doen wat ik in mijn laatste bewering voor ogen had, ik ga weer even mijn eigen droom achterna, gewoon weer even schilderen, een bloemengroet aan iedereen: dag.…

Je groet me en kijkt van me weg voorheen maakten we een praatje, en ik denk, je weet het. Ik vecht met alle kracht en mogelijkheden die me gegeven zijn,jij zegt niets, maar denk ik, je weet het. Praat niet over, maar met me, wees open en noem het woord, want ik zie, je weet het.…

Als stadsmens en gewend aan sporadische groeten als “hoi, goei . . . (goedemorgen of –avond)” of een uit het Engels verbasterde “ik zie je” ervaren mijn echtgenote en ik het groeten alhier als aangenaam.…

hoeveel ik van je hou je schouder leen voor steun hoe graag ik schrijf voor jou hoe veel ik op je leun als wij er niet meer zijn -laat dat nog even duren- zal ik je dan in hemelsblauw mijn groeten blijven sturen?…

Elkaar gedag zeggen op straat zou verplicht moeten zijn.…

O, schoonste groet, Van reislust, zuidelijke oorden, Van afscheid aan het Noorden, Of zich een vogel spoedt, O, schoonste groet. Groet van de dood, Reeds stalwaarts gaan de kuddden, en wie de takken schudden Hun geurt en bloost de schoot: Groet van de dood. Vaarwel, vaarwel.…

buiten raast de wind de druppels tegen ramen en groet een buitenkind een bloem van water spreidt zich uit bloeit tegen de ruit ik wil haar plukken maar ze groeit in mist en tegenlicht ze maakt me triest in luwte was haar schoonheid niet verloren het einde zucht er is geen stop we rijden rondjes elkaar achterna…

De grap uit wanhoop valt in stilte warmte woekert om mij heen verliest van zeer angstige kilte verdrinkt in softwarematig steen Want hardware is het niet, mijn hart in zijn poging tot beton raakt niet alleen z'n baas verward maar ook zij die het won Zo groot kan het verlangen zijn dat drempels muren lijken met aan beide zijden pijn die…

zelden stond de tijd zo pijnlijk stil verscholen vogels hun gezang dreven bloemen doelloos op het water zochten mijn ogen een verwaaide glimlach huilden mijn tranen een droef vaarwel…

moet ik de zegeningen tellen die de tijd aan mijn verblijf geregen heeft heb ik eigenlijk wel ooit bewust geleefd handen die me groeten de verwondering in ontmoeten ogen die in liefde naar me keken ben ik kleine dingen soms vergeten waren ze niet van belang of plakte ik ze achter het behang laat ik de balans opmaken van de dingen die…

als sterren konden spreken als sterren konden zien zou je dan vanavond hèèl eventjes misschien naar ons willen lachen en twinkelen als groet zodat wij hier beneden weten hoe het zonder JOU verder moet…

dwars raast de wind druppels tegen ramen er groet een buitenkind een bloem van water spreidt zich uit bloeit tegen de ruit ik wil haar plukken maar ze groeit in mist en tegenlicht ze maakt me triest haar zwaai die eerder luwte gaf heeft mijn bloem uiteengespat…

De tent kan het nu elk moment begeven, het regent ook al dagen aan een stuk. De hond is kwijt, en door een ongeluk is van de auto weinig heel gebleven. Maar ’t is vakantie, mij hoor je niet klagen, want, godzijdank, ik hoef nog maar drie dagen.…

Dan komt de nacht ik groet de sterren en de maan... Gefluister zacht; ik zou naar bed maar gaan...…

Ondanks het grijs, de zon komt op weer bewezen wat gisteren hypothese daarover praat ik niet en verzin het grote zwijgen, dat valt Jij gemarmerd Jugendstil betovert op de bank waarop ik lig het licht dat aarzelt aan jouw buitenkant parelmoert en opnieuw verdicht Jij kraakt, geeuwt de toekomst uit weet mij kijken met ziel en lijf…

Je bent een schim van de liefde zie de sponningen het hout breken ik dep jouw woorden met de was in hun oren met de kracht van plenzende spanen ooit waren wij samen nooit kan de wind in het zeil dat beamen…

Kijk in een kier van dit Stoicijns hart hoor de sponningen van het hout kraken, ik stop je woorden met de hars in hun oren, met het kracht van hun plenzende spanen, ooit waren wij samen nooit kan de wind in dit zeil dat beamen.…

en verstoord ben ik samen met jouw woord onze vrije meningsuiting is vermoord ik loof je lef en plak geen pleisters op mijn mond maar schreeuw een halt toe tegen de vergroving ik groet je stil in stil met onuitgesproken brokken in mijn keel tel weer tot tien zodat ik nu alleen nog nuanceer…

Terwijl de rijkere mensen zich zorgen maken over de toekomst, maken de arme mensen zich zorgen om vandaag. Het is een meevaller dat de kringloopwinkel op de route naar de bakker ligt, niet ver van de sociale huurwoning. Je hebt als mens eigenlijk niet veel meer nodig dan een bed, voldoende voedsel, drank en een gebed wat zich mengt met je dromen. Maar…