Alle inzendingen over grond

die paarse kleur de aarde in geur je ziet hem bijna niet de parasiet wat een prachtschubwortel mooie plant zeldzaam in Nederland je moet er wel oog voor hebben anders loop je er zomaar voorbij…

De psychologie zal meer aandacht moeten hebben voor wat mensen op de been houdt in plaats van wat hen te gronde richt.…

Verlost te zijn uit de gevangenschap van de grond, betekent voor de boom geen vrijheid.…

de laatste stop is valt ook niet te beschrijven want je zou de grond willen zoenen. met verliefde ogen zou je denkbeeldig de stad willen omarmen. eindelijk thuis waar je ieder steegje en straatje kan dromen iets wat je met blijdschap koestert iets wat altijd blijft.…

De kersenbloesems in hemelse boomgaarden die nooit grond raken.…

Met de Metro ga ik niet, ik ben geen mol, en er komt een tijd dat ik nog lang genoeg onder de grond kan zitten.…

Wie met beide benen op de grond staat, komt niet vooruit.…

Volstaat het schijnbaar vierkant van een streepje grond of zoek je van de cirkel het kwadraat? Eens ging de ondergang met paard en kar de wereld rond; dat hebben we gehad Nu blijf ik vlak bij huis, en noem je schat. Dit is het. Naar bielzen draait het pad licht omhoog. Daar blijft de zon wat langer voor hij ondergaat.…

Wie met modder gooit verliest grond onder de voeten.…

Wie altijd met beide benen op de grond staat, komt nooit een meter verder.…

Zakt de grond weg onder je bestaan, zet dan toch maar je schouders eronder, en houd de rug recht om zo alsnog boven de crisis uit te stijgen.…

ik lig op m'n buik op de grond en stel me voor dat ze op me komt liggen ze is niet zwaar je zou haar zelfs licht kunnen noemen we bewegen niet nog niet een legermassa opgerukte stofjes deinst terug als ik uitadem hoe ik het ook probeer ik krijg onze ademhaling niet gelijk meisjes ademen sneller en ik weet eigenlijk niet waarom…

De wijzers van december wijzen stilstand in de lucht. Treurwilgen huilen bittere aarde en de wind neemt mijn woorden mee. De nacht staart in het oneindige niets. Ik zweefmolen mij op een vreugdebries, schuil tussen de vleugels van mijn lente en schudt de lakens in mijn paradijs.…

Ligt een kleedje Helemaal vol stof Midden in de kamer Rood van kleur Zomaar te liggen Want dat doen kleedjes Toch ?…

Het duistert in mijn hart Verdwenen zijn alle dagen Monotoon rijgt de tijd zich aaneen Berustend zijn vele beelden Roerloos vouw ik mijn handen Ik leg me neer op mijn grafsteen Ik strooi een bloemenkrans op Mijn rouwende hart en kerf Stil de letters van mijn naam Een diepe stilte scheidt me Vochtig van de grijze grond Waar kan ik nog…

Het voorjaar stierf, gelijk met jou werd leven simpel bestaan langs lange dagen en door donkere nachten raakte duister zelfs het laatste licht kwijt de winter komt steeds nader en kou, slechts onderhuids verwarmt door af en toe een zachte glimlach van herinneren, bevriest zelfs de laatste dagen springend van wak naar wak snijden…

en de grond verliest verkiest de morgen dag na dag wolken schrijden haasten mijden vastheid die niet is de grond verliest en kent slechts waarde in de droom die ons beziet en laat voor wie we zijn…

Een kubieke centimeter tuingrond bevat meer nieuws dan een goed gevulde avond krant.…

Iemand de grond in trappen is niet zo moeilijk, iemand uit de put halen des te moeilijker.…

ik ayasophia de Bosporus en keer de rug aan westers denken nu komt de rust terug die deze oversteek gaat schenken in steen heeft wind herinnering gestraald de grond heeft nooit getreurd om alles wat er is gebeurd zij bloedt haar oogsten in draaien naar het oosten ik schop mijn schoenen uit en blotevoet de grond ook…

Dan wist ik hoe ver mijn geheugen lag het dorre, ruwe dat vlak schijnt daar waar ik mijn beden mis en de grond steeds kouder wordt. Het staan met handen die naar boven wijzen gronden geen voet in dit bestaan, het knielen valt moeilijk voor een ziel die nooit geleerd heeft de aarde te kussen.…

op de grond tegen een paal in een verlaten station wachtend op een trein die al jaren op zich laat wachten de warme zon op mijn huid alles is wazig, de waarheid verscholen niet wetend waar naartoe doch goed wetend vanwaar we komen nadenken over de toekomst in al haar aspecten zoeken naar de juiste weg en alles in goede banen proberen te leiden…

Rozen op de grond Kaarsjes op de trap Champagneglazen gereed Alles stap voor stap Samen naar boven Hand in hand Kledingstukken Op de grond beland De bovenste tree Halen ze maar net Haar nieuwe lingerie ligt nu naast het bed Maar ik ben alleen Op de dag van valentijn Toch is het heerlijk Om aan het dromen te zijn!…

de golven die je leiden En probeer hun slagen te verstaan Op de bodem van mijn diepe gronden Zal mijn kwetsbare ziel zich bevinden Wie mij echt gemeend wilt leren kennen Weet nu waar ze mij kunnen vinden…

Laatst sprak een vorstin tot haar natie: Ik hecht zeer aan mijn reputatie Dus word ik onwel vervolgde zij fel Als ik mijn gemaal op zwart zaad zie…

Ballonnen die half leeggelopen droppen Helpen - door de lompe machinisten En aangeschoten graancirkeltoeristen - Met mand en al gewassen naar de knoppen. Er zijn vergoedingseisen opgesomd (ook geldig voor wie door de schoorsteen komt).…

Koolzaad teken ik tegen de weerschijn van de aarde als eenzaam geel in ’t zand ontkiemde in een grijze toplaag die eeuwenlang geconserveerd lag in het metersdiepe donker gekanteld en gekeerd draagt deze rusteloze grond de zonzij van een natte lente een solitaire plant als brandstof van een vreugdevol moment…

We leven op kostbare grond, dat weten in ieder geval de huizenbezitters. Maar ook degenen die geen eigen stukje hebben worden gelukkig steeds wijzer. Uit die Nederlandse grond kun je een hoop nuttige dingen halen. Dat wisten we een jaar of vijftig geleden al toen de gasbel bij Slochteren ontdekt werd.…

Vliegeren is een vorm van uittreden waarbij men met beide benen op de grond blijft.…

't Was buiten stoffig, warm en druk Door 't hete zonneschijnen, Maar ik zat neer in stil geluk Achter de dichte gordijnen, In 't rustig, gedempte licht Dacht ik alleen aan mijn doel en mijn plicht. Maar toen zij de kamer binnentrad, Waar ik stil te werken zat, Over mijn boeken gebogen, Toen viel een straal van het zonnelicht, Over mijn…