Alle inzendingen over heimelijk

Misschien loop jij onderwijl wel achter mij aan, eveneens op zoek naar een heimelijke aanraking. Mijn lief laten we de achtervolging toch staken en elkaar met lijf en ziel omarmen.…

Je naam in volzinnen gespeld, elke letter zorgvuldig geteld... Door mijn ziel opgevangen ogenblikken breken mijn gedachten in tweevoud van stil wachten... Op mijn adem die stokt totdat in liefde vertaald jouw naam zich herhaalt...…

Ik heb altijd gezegd 'geen poespas' als mijn verjaardag weer eens nakende was. Mijn kinderen hebben zich aan mijn credo gehouden, mijn ex checkte mijn nieuwe telefoonnummer en vroeg mij af of ik gefeliciteerd moest worden. Brandende theelichten, op elke tree van de trap eentje, rozen en zuidenwind vazend in mijn woonkamer, een pakkie shag + vloe…

Aanraken, ruiken, proeven wil ik je je vasthouden tot de dageraad mijn zoete droom verstoort en de werkelijkheid mij dwingt tot heimelijke ontmoetingen in de nacht…

maan en sterren spiegelen op de golven heimelijk dein ik met ze mee in wiegend licht verzonken ben ik vol maan en zee…

dat ze hem mist, en hoe fijn ze het vindt zijn gestalte nog in alles te ontwaren met een warmend kaarsje zijn beeltenis belicht maakt dat hij gebleven is, en zij nog heimelijk met hem zit te praten…

Ze aanschouwde Istanboel met het valse leedvermaak van een vrouw die een seksegenote, die ze altijd heimelijk heeft benijd om haar schoonheid, na jaren terugziet in verlopen, verlepte en versleten staat.…

hij spreekt me toe met ruisende woorden ik luister naar mijn oude vriend en laat me door zijn milde stem bekoren zoals een kind nog heimelijk bomen ziet…

tussen heiligen van glas in lood in het donker zo wonderlijk belicht bij verstilde stemmen en oude gezangen bekruipt me een heimelijk verlangen te leven als een vredige kloosterling…

ben ik een schim slechts uit een verdrongen verleden wordt mijn naam heimelijk de gedachtenis geleden ontkenning van het wel zijn tegen het beterweten in doch het bloed stroomt waar het niet gaan wil het laat je niet vergeten.…

Als een heimelijke kleur wonen bij Paul Klee, en niets meer zeggen. Een lijn zo zacht door zijn lichaam voelen en machinale diertjes vol veertjes doen springen tot een mijnramp van ontroering ontstaat.…

de klaarte van mijn woorden schep ik in je ogen mijn patio bekleed ik lichtgevoelig met je blik op de muren beeft veelkleurig ieder ogenblik nu ik heimelijk liederen zing die ik op je lippen ving.…

Zon de duiker dirigeert de aardkorst nacht beluistert heimelijk Engelse radio’s Jammer Morgen zonneschijn nu zelfs al sterrenschijn En de nacht weet niet waar kruipen…

mijn blik geniet de stille dag betast het zwijgend ochtendlicht een vroege fietser kruist mijn oog de stad verwacht weer druk vertier ik loop nog heimelijk buitenspel waar de dag zijn weg hervindt…

Het trage zilver van mijn spoor Bevlagt de dagen tot waar Zij heimelijk gaan: De echo van geluidloze paarden. ------------------------------------------- Uit: Winterrunen, 1967.…

Vaak wanen wij ons stiekem kampioen In op de naden lopen, tegels tellen En meer van die imaginaire spellen Waarmee we heimelijk wat tijd verdoen Zo mag ik graag een titel confisqueren In ´t rijmend-op-dit-nieuwsfeit-reageren…

zwijg dan toch als jouw taal nooit meer de mijne zal zijn laat stilte de laatste letters maar opvangen reikende handen raken op een haar na zelfs het aller laatste woord niet heimelijk vormen lippen klankloos mijn gedachten in een luchtig "dag"…

Vaak komen veel van mijn ontvangen net-bites van heimelijk door mij bezochte seks-sites dus als mijn vrouw dat merkt, en ze gaat klagen, dan zeg ik ijskoud: “Lieve schat, kijk hier ‘s, ik deed niets stouts hoor, het kwam door dat virus !”…

Kan het zijn dat Prigozjin geen tegenstander is, maar een heimelijk doel van Poetin moet dienen?…

Ik dool langs niet geheelde wonden, onverwerkte angsten, heimelijke zonden, zacht verdriet om mensen die er niet meer zijn. Ik zie ze aan met weemoed en met pijn. Het is de blues…

nee, een hoofdrol wil ik niet, zweven in letterhoofden in een wereld die slechts jullie behoort; een zelf geschapen egodroom waar jullie mij, heimelijk, zonder enige schroom met de kop van Jut bestoofden achter het gesloten doek van fictie souffleer ik mijn eigen vertrek en hoor de auditoren roepen: wie is hier…

misschien is dít het wel, heimelijk nog hechten aan wat ooit verloren ging aan vage schaduwen in de schemering, een zacht geruis een verre roep, een geur een oude afdruk in het zand iets van droeve leegte voelen in een stille polder waar een zwalkende, nog dierbare vogel vluchtig in het niets verdwijnt…

Heimelijke blikken zijn uitverkocht Passie, indien voorradig, verkrijgbaar Aan de balie op bestelling Vul eerst het formulier viervoudig in Traan bevlekte formulieren retour Minimale wachtlijst: Een eeuw en drie kwartier Er zijn teveel wachtenden voor u...…

Een uiting van heimelijke tevredenheid, met een geest van oprechtheid. De lach op iemands gezicht kan wonderen doen, je weet waaraan je te houden, het is een doordringend bericht. Je ervaart het bij elk contact, over de telefoon of gewoon abstract. Tover een lach op je gelaat, doe het nu, het is nog niet te laat.…

Ik dool langs niet geheelde wonden, onverwerkte angsten, heimelijke zonden, zacht verdriet, langs mensen die er niet meer zijn. Ik zie ze aan met weemoed en met pijn. Het is de blues.…

Misschien wordt daarmee heimelijk gepoogd, dat men er maar van afziet te bezwijken. Het is een stille wenk – voel je het ook? - om met z’n allen op te gaan in rook. ----------------------------------------------------------- …de kosten van een graf stijgen dit jaar met gemiddeld 15 procent. In de gemeente Moordrecht (!)…

ik verliet dit harde land verzengd gebrandmerkt in zijn zand gestaald beton spierwit belegerd door de zon maar groen is de olijf gelaten is zijn hout een schat van goud de oliekruik is vol de smaak van koffie ging aan thee met bergamot verloren binnenkort kom ik weer mijn dauw liet ik heimelijk tussen je lakens.…

En, niet onbelangrijk, heimelijk verliefd. Dan denk ik, doe daar iets mee. Arbeidsvitaminen, word zzp'er in de zorg, steek Herman naar de kroon en zeg haar wat je voor haar voelt. Dan ben je een kerel, dan ben je een man. Maar tot nu toe word ik moe van Fred. Ik ga naar bed.…

Naar dat wat zich daar heimelijk verstopt. Al doende reist mijn tocht verder, om uiteindelijk dat te vinden wat ik reeds had.…

tussen bloesem en vallend blad verwaaid, schijnbaar verloren schuilen nog tastbare sporen van vroege kinderjaren vol onschuldig verlangen nog heimelijk geloven in oude verhalen en prille dromen hunkerend naar geborgenheid tussen bloesem en vallend blad in het snel vervlogen leven is het broze kind…