Alle inzendingen over huid

ik leg mijn hand te luisteren in je zij en fluister jou de vertaling in het oor jouw lippen herschrijven de zinnen op mijn huid ------------------------------------- “Vertaling” © Jan-Clemens Lampe, april 2003…

In dat tempo slijt de steen zijn ziel bloot tekent eeuwigheid en smelt tenslotte mee met sneeuw en zomerdooi vermengd met water zand voorbij een hand streelt blij de huid waarin de klei zich vormt tot stil genoegen…

warme zomerochtend een laken ontrolt mijn naakte lijf trots sta ik op, nog een beetje stijf door het open raam waait zacht de warme wind zoekt gevoelig mijn huid…

alleen ik zie het aan je ogen ik voel het om je heen en als je laag na laag onthult en open voor mij staat word jij, ben jij mijn prooi, een soepel beest dat gromt en kronkelt in de grond vol lust, zich dieper graaft ik dans hooghartig, neem je mee en breng je naar de rand ogen vol spiegels weerkaatsen je fluistert onder je huid…

De redeloze bevrediging van het beest, waarachter de wetenschap een ziel gezocht heeft, wordt gevolgd door betoverende verdovingen waar mensen die genoeg hebben van hun intelligentie naar snakken.…

Een druppel water verlaat je haar en baant zich een weg langs je rug ik vang het op met mijn vinger zodat ik het een triest einde bespaar en breng het naar de oorsprong terug Een nagel over jouw ruggengraat veroorzaakt een reactie op jouw huid en door in herhaling te vallen de rilling die het achterlaat maak je een spinnend geluid Iedere…

mijn hand op haar borst voelde een jas geen huid wilde een veld geen straat…

De felle zon brandt diepe rimpels vervaagt jouw zoete blik getergd en somber een uitgedroogde bron verdampt in laatste snik Al zienderogen doof je uit jouw laatste hoop vervlogen mijn tranen stromen met je mee ik wens je regen op je huid…

Oppervlakkig koud een op een voetstuk geplaatst brons straalt bij voortduring warmte uit de liefde van een hand wil graag de ziel bewegen die met de tijd in ‘t brons bevroor als een verbeelding van het eeuwige leven wee de streling langs de huid je zult je vingers branden…

Zonder huid gefileerd tot op het bot zoekt liefde in duistere gangen naar een aanvaardbaar gemis. En het is wat het is: verbonden tot een geheel torst de dunne huid teveel in toe komende tijd. Verdwalend in onherkende woorden omhul ik mij gekleed in eenzaamheid.…

Bij onderzoek naar effecten van het “weer” zoals dat heerst aan de huid, dienen de onderzochten in te stemmen met frequente meting van dit weer aan hun zowel onbedekte als bedekte huid. Het alternatief is dat zij ongekleed buitenshuis verblijven gedurende de gehele onderzoeksperiode.…

Wanneer de zon langzaam in zee vloeit omstrengel ik zonder enig geluid teder jouw gebrande huid welke lang nog nagloeit Weerspiegeld het zomerse avondrood de zee in een rimpeling klieft zich in de verte als eenling snel door het vochtige zilt een boot Stil verschijnt langzaam de nacht als binnen je prachtige ogen de glinster van sterren…

kom dichterbij laat mijn vingers reizen in land hen onbekend je huid vertelt me haar verhaal in stiltes die hun eigen taal spreken mijn handen glijden luisterend door jouw landschap een trein met slechts als passagier ons liefdevol plezier…

De vorm die ik had bestond uit rode plekken en voortdurend schilferen van huid. Ik had het op armen, benen, mijn hoofdhuid en mijn rug. Ik mocht van geluk spreken, want het jeukte niet erg en het was grotendeels afdekbaar met kleding. Alleen als ik in de zomer korte mouwen droeg of erger nog, een zwembroek, werd het duidelijk dat ik het had.…

er knaagt iets onder mijn huid als het mooiste stukje fruit, van buiten glimmend en vol pracht maar van binnen aangevreten en verdacht. er woedt iets hier van binnen ik raak soms helemaal buiten zinnen het ene moment angstig stil dan weer is er zwaar weer op til.…

Viel in het vuur, geleid door het hart Geef me water, geef me brood wek de doden in mij, maar geef niet de hoop uit deze huid te scheuren, waar ik in hang. Donder in de lucht, een storm die steelt, je liet me de stilte zien die door deze wereld rent. Kan niet luider spreken dan woorden.…

Opnieuw haalt Hirsi Ali alle kranten Niet langer mag een jongen nog besneden Iets wat door jood en moslim wordt beleden Zo snijdt het mes dus lekker aan twee kanten De Heer heeft, godzijdank, uit medeleven Gelovigen een dikke huid gegeven…

Rode wangen van verlangen Mijn borst gaat hevig op en neer Onzeker voor wat komen gaat Maar ik vlei me naast je neer Je handen toveren vonkjes op mijn huid Ik sta volledig onder stroom Je voel me trillen als een blad M`n verlangen wordt steeds meer Ik fluister zachtjes Maak me nu de jouwe Laat ons samen komen Laat ons samen één lichaam…

De lucht met miezerige parels doordrongen sijpelt hete damp tot alles verdrinkend in druipende vacht tot druppelend verlangen een snakken wordt naar de spoelende warmte die biggelend van je vloeiende handen onderhuids lekt in stromen voor jou…

De felle zon brandt diepe rimpels vervaagt jouw zoete blik getergd en somber een uitgedroogde bron verdampt in laatste snik Al zienderogen doof je uit jouw laatste hoop vervlogen mijn tranen stromen met je mee ik wens je regen op je huid…

ik voel je vingers op mijn huid in het passeren van oneffenheden ze masseren die er uit in lange lome halen je ontlokt me de verhalen die verborgen zijn opent zo de lijn tot spreken omdat ze onderhuids mijn harmonie verbreken ik wilde ze vergeten niets meer van hun pijnen weten om vandaag te kunnen leven zonder die herinnering…

soms kruip ik zomaar even in de huid van een ander ik voel dan hoe ik van binnen tijdelijk verander ik hoef niet verliefd te zijn om over liefde te kunnen schrijven noch hoef ik dood te zijn om als dichter bij de dood te blijven nee, ik ben niet invalide zoals ik laatst heb verwoord ik verplaats me in ander's gevoel dat bij dichter leven…

Een vingerstreling over mijn zachte huid een kriebel die me bekruipt en zegt dat het goed is Deze morgen is het geopenbaard ik heb mijn liefde voor jou verklaard zachtjes slapen we weer in in mijn droomwereld heb ik het erg naar mijn zin…

ik wil het leer zijn op je naakte huid je ademen in poriën voelen wat er in je schuilt je koos voor zwart het zachte roze-rood verpakt in sensuele plooien uitdagend maakte je me hard ik ken je pijn de drempels tot genieten je opende ik stelde uit tot alle gênes je verlieten je kuste lust in passioneel bewegen ik hitste op gaf je…

ontblote huid wijst vingers de fluwelen weg een strelen dat aan velen is ontzegd voelt hoe zinnen wolken in het onderhuids vertolken de strofe zonder woorden is het hoogtepunt begrijpen is alleen diepzinnigen gegund…

ik streel je huid maar het liefst wil ik strelen wie je bent wat je denkt de blik die je me schenkt ik proef je in de geur van hooi maak je mooi en geef ons weer momenten ter herinnering in je tranen zie ik je verdriet ik wil die pijn ook voelen en delen zodat liefde alles weer kan helen het is mooi te leven in jouw…

Iedere cel die je hebt aangeraakt is dood Nieuwe huid heeft ze allemaal verwijderd Jouw geur en zoetzoute smaak weggedrukt door bloedbaan en weefsel Ik ben weer een nieuwe ik -------------------------- verlorenwoorden.web-log.nl…

Verlekkerd voelen zij elkanders huid. Het bruidje is zo lelijk als de nacht. Ze liggen samen in het felle licht. Hij denkt: 'Slechts op m'n tastzin komt het aan' en streelt d'r borsten met z'n ogen dicht. Het liefdesspel brengt vreugde met zich mee. Hij is tevreden met z'n tastorgaan: z'n brailletijdschrift. Hij is abonné.…

Hoewel de huid ons voortreffelijk beschermt tegen allerlei schadelijke invloeden van buitenaf, vormt zij een slechte barrière tegen kwetsende uitspraken van anderen.…

Mijn spiegelbeeld is mij vreemd Hij is mij te vertrouwd Geen teken lijkt te tonen Aan de buitenkant Wat innerlijk is gebeurd Vanaf ons eerste moment Huid op huid Zal, kan en wil ik Nooit meer dezelfde zijn En toch, in de spiegel Ben ik het nog steeds Ik zoek naar datgene Wat iedereen vertelt Hoezeer ik ben veranderd Vanaf ons eerste…