Alle inzendingen over ijsbloemen

mijn adem zou zichtbaar kunnen zijn een ijsbloem tegen het glas. mijn voeten zouden koud kunnen zijn de sok mag van de kruik.…

naar je paradijs je koos zelf voor deze reis en wees gerust er is geen prijs Alles zal veranderen vannacht Alles moet veranderen vannacht Alles kan veranderen vannacht De tijd heeft alleen maar gewacht Ik ben je droom, ik kom vanacht bij jou Je haalt het toch niet tot aan het ochtendblauw dus hou je koude ogen nu maar toe ik breng ijsbloemen…

Als bloemen konden huilen Dan zijn mijn bloemen blauw Dan ruik ik niet de fijne geuren Dan voel ik slechts de kou Gegrepen door vertwijfeling Lijken zij van steen Mijn bloemen zijn bevroren Mij gaat verdriet door merg en been Mijn lief die ik moet missen Mijn dierbaarheid Mijn steun Van wie ik hou De kleuren zijn verloren mijn bloemen…

In het venster teken ik jouw gezicht en mijn warme adem smelt de lijnen in de ijsbloemen van de laatste dagen die bevroren nog trager verglijden stil en afwezig probeer ik een hartje te ademen in de richting van de zon die haar warmte afstraalt op mijn gedachten, ik lach even richting jij en een klein wolkje neemt mij heel zachtjes mee…

die ene ijsbloem verkillend van eenzaamheid beraamt zich tot bos…

Welke is bezeerd IJsbloemen bekleden mijn ziel En doordringen mij met een ijzige kou Kom laat me weer ontdooien Ik verlang zo erg naar jou!…

vrieskoude nachten ijsbloemen op de ruiten tot de zon opkomt dan breekt de hemel open het morgenrood kleurt de dag…

IJsbloemen vertalen ons hijgen en warm raken van elkaar daarna ademstilte - en ook in ochtendwarmte parelt de bloem nog proef ik - opnieuw als verse sneeuw…

Ik zie van onze levende natuur Alleen de zonnebloemen aan de muur En hier en daar een ijsbloem op de ruiten. Het stemt mij triest dat ik geen bloem of plant zie. Ja zelfs de krokus is nog op vakantie.…

Witte ijsbloemen winterpracht uit kou ontstaan weerkaatsen zonlicht.…

krijgen ijsbloemen op de ramen kleur hak een wak in ijs opzoek naar meer ontdooit mijn hart en leeft is hoop daar weer lig met mijn ogen open en dagdroom in de nacht ik blaas jouw zeepbel vol met regenbogen houd mijn handen op mijn rug dan spat jij niet uiteen…

engelen maken in pasgevallen sneeuw waar de wind met krakende stem vertelt over ademen en de geopende armen van je gefluister vannacht was mijn zwarte jas niet van katoen alsof je ijsbloemen uitknipte en achteloos stenen bevroor grijnzend keek jij toe hoe ik mijn vorm verloor…

ze plukt ijsbloemen van de ramen poot sneeuwklokjes in november maar haar tijd staat stil en als ze schreeuwt bevriest haar adem ijskristallen sterren vallen in de nacht maar ze wenst niets ze loopt haar pad alleen in maanlicht mijdt de zonnestralen ze wil niet dat haar hart ontdooit een bevroren hart doet minder pijn…

stil sluipend in de winternacht tekent ze ijsbloemen op de ruiten wervelende wind blaast zilvervlokken in het rond tikt ze warme oogleden zachtjes dicht glazen kristallen weerkaatsten het fonkelende licht van de maan in schijnende ijspegels langs haar oren de lach op haar bleke gezicht lijkt vastgevroren…

Antennedraden tegen het plafond dood als een pier de kristalontvanger ijsbloemen op het zolderraam - ik tel de tijd afkomstig van de toren en moeder maar soebatten op de drempel om een groet voor de nacht. Ik sla mijn ogen niet op ik sla met stomheid.…

Een zuchtje wind leidend tot een serenade van gedachten, uitwaaierend tot een bosje ijsbloemen in kant gezet. De tijd gedeeld tot atoom krakende takjes in een mond- stille winter het hart van een onderhuids gestelde vraag: Waarheen de wilgentenen wijzen?…

Ik ben Koning Winter De grote illusionist Ik regeer met ijskoude hand Over mijn imposante imperium Ik tover een imminente ijszee Over het land Van mijn hand illustraties Van ijsbloemen Mijn koude is impenitrabel Immers, vorst is mijn onderdaan Ik ben een imperialist Voortaan is de wereld koud en wit Helaas, ik heb mij vergist Ik ben…

Hoor bellen rinkelen zilver twinkelen valt de sneeuw in een donkere nacht bekleedt de zwarte aarde als een deken zo zacht Snijden ijsbloemen hun weg door het raam bij het ontwaken zucht de adem kilte hoor het ruizen van wind tegen de doodse stilte Kijk naar buiten zie het maagdelijk festijn fantasieën spelen tussen witte vlokken…

vandaag ligt weemoed aan de voet van mijn diepst verstopte bergkam mijmer ik langs de ontstane rivieren die de rug in alle koelte verlieten nu leiden ze naar een warmtebron waarin ijsbloemen zeepbellen zijn doorlopend sta ik stil bij de tweesprongen die mijn verstand en hart verscheurden geen denkraam verstond het tikken geen glas maakte…

ik schrijf in de lucht die je ademt gebruikt wolkt wit in de kou een ijsbloem smelt op de ruiten schoonheid ontdooiend door jou jij bent het decor waarin ik moet spelen de planken en koorts het fluweel dat ik weer mag strelen als het doek open gaat jij regelt licht donkert verleden speelt de rol van vandaag peinst over toekomst…

De ramen van de huiskamer zaten vol met ijsbloemen, naar buiten kijken was onmogelijk, maar met een beetje warme adem kon je een ronde opening maken om er door heen te kijken. De straat zag er verlaten uit en de grond was bedekt met sneeuw. Ook binnen was het ijskoud, kolen voor de kachel waren niet meer te krijgen.…

De kolenkachel snort allang niet meer, met de dubbele beglazing en de thermostaat is de ijsbloem verdwenen, het glas wordt nooit meer zo koud als het was. Weg is de verwondering, die prachtige schildering op het raam, je blies er tegen aan en de warmte van je adem stilde in een druppel ijs.…

voorbij de wind waaide mijn gedachte buiten bereik van mijn hart en in het nu ademde ik winter waar lente was beloofd ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen zo breekbaar als het dunne glas van een kerstbal die schitterend wacht op zijn moment van stralen ligt de toekomst in mijn nog warme handen en beslaat voorbij de dag droomde ik de…

twintig keer zeewater halen om dan moe gespeeld in een boterham te bijten een boterham met kaas en zand dwars door bijeengeraapte bladeren rennen paddestoelen kijken met motregen op je hoofd lachen om de peuter die omkijkt of moeder hem ziet nee en hij stampt met zijn witte laarsjes in een modderplas winter is kijken door ijsbloemen…

Maar toch dacht ik tijdens de barre kou terug aan de winters van toen, jaren geleden, toen de winters langer duurden, er nog ijsvrij gegeven werd omdat het te bar was, er ijsbloemen op de ramen stonden, immers was er nergens dubbel glas!…

Mijn slaapkamerraam is bedekt met prachtig, witgekleurde ijsbloemen. Het is ongelooflijk dat die uitbundige vormen vanzelf ontstaan als je slaapt. Door het raam kijken is onmogelijk, er is geen enkel plekje dat niet is bedekt met ijs.…

Straks in januari als het licht weer aangaat dan… En was het nou maar knisperend koud met ijsbloemen en verraderlijke gladheid, ijzel, een gure Middenwegwind die je oren bij thuiskomst pijnlijk laat tintelen, maar we beleven een vroege lente. Waarheen te gaan, is er hoop, wat lezen we..? De Avonden van Gerard Reve! Voor de zoveelste keer.…

Vroeger als je op een kraakheldere winterochtend met je vriendjes aan de leuning van de brug likte moest de brandweer er aan te pas komen om je los te bikken, stonden de ijsbloemen vingerdik op het slaapkamerraam, kraakte je wollen dekentje 's ochtends van de aangevroren rijp, paste je rietje maar net tussen de ijsblokjes in het flesje schoolmelk en…

verguld als we dan ook nog eens jarig waren en weinig tot niets voor onze verjaardag kregen, we waren blij met elke week een keer in bad te kunnen en vervolgens de haren op te kunnen laten drogen voor de kachel, we waren gelukkig in al zijn gewoonheid we waren gelukkig in al zijn glorie, van warme voeten omdat er een kruik in bed lag terwijl de ijsbloemen…

Het is me hartje winter met ijsbloemen op de ruiten ook gelukt dus nu moet het een makkie zijn. Ik doe het niet. In plaats van flink te zijn is mijn vlees zwak. Mijn rechterhand gaat naar haar linker dijbeen. Wat zacht. Wat warm. Haar huid is veerkrachtig en soepel. Met mijn vingers tokkel ik erop. Knijp erin.…