Alle inzendingen over kijkt

Wiebe kijkt ons nors aan. ’Smerige kutmietjes, dat zijn jullie!,’ is zijn verontwaardigde reactie. Wij van Absurdistisch Magazine Edition IT zijn benieuwd naar het vervolg en wij houden u zeker op de hoogte. Dit was T.U.I.G. van der Riggel voor Absurdistisch Magazine Edition IT…

Als je zo naar me kijkt word het warm van binnen je blik straalt echte liefde uit weet mijn vertrouwen te winnen Als je zo naar me kijkt zie ik dat je trots op me bent zegt je blik dat je om me geeft lijkt het alsof je mijn vragen kent Als je zo naar me kijkt voel ik dat ik bij jou wil horen wetend dat jij hetzelfde voelt gaat jouw blik…

ik keek naar jou en zag - vergroot - mijn eigen angst voor close en samen ik zag je vertrekken en deed zelf de deur maar vast dicht … moet de spiegel verwachten toegift: dagelijks denk ik: ha! vandaag nog niet aan jou gedacht…

Manlief kijkt op tv naar de pastoor, niet omdat hij naar de kerk gaat, welnee, gewoon omdat het een serie is waar een pastoor een belangrijke hoofdrol in speelt en zo af en toe werp ik een blik ( met m’n ogen hoor, geen echt blik) om te zien wat er voorbijkomt. Ineens komt daar de opmerking: hij is het zakje van de hosties verloren, huh?…

Te oud wil hij vergeten wat hij ziet en zwijgt hij met gebaren die de tijd niet meer vragen of hij mag wachten op de bank die alleen voor hem bestemd lijkt zolang hij niemand vraagt waarom zijn schaduw steeds meer op zijn doodsdeken lijkt…

Matthias brengt zijn blijheid naar het raam, want daar, zegt hij, zijn kleuren in de kijk. Hij geeft de dingen buiten vast een naam in onbesproken taal, en voelt zich rijk. Matthias knoopt de eindjes van de straat nog onomwonden samen tot een ding. Hij spreekt zijn blikveld uit: Kijk, aan elkaar de kleuren achterna en daar een tingeling!…

de dood kijkt voor zich uit in zwarte ogen vol met stilte slechts kaarslichtvlammend doet iets doods ontwaken overpeinzend het leven met vreugde en verdriet liefde, haat ontspringt in oorlog waar zij laat, wat zij ooit kreeg de mooie roze zachte huid verbleekt in korte tijd ook mijn hart klopt niet langer haar zien, stokt het verstijfd…

ik pak de tram om hem te zien hij kijkt mensen aan ziet ze komen lacht ze toe en laat ze na wat haltes gaan ze weten zich familie in zijn ogen omdat ze elkaar mogen ze zien zichzelf in zijn blikken en leren zo de das en sjaal te schikken hij is vader van de groep die hij mag rijden in vertrouwen laten ze zich leiden hij kijkt…

uitzicht kijkt naar binnen kleurt het behang seizoenenlang met licht uit het verleden je hebt gebeden dat je oud mocht worden en gestreden voor de laatste jaren rust en vrede ogen dromen en je lach is al verleden tijd je handen spelen achteloos met pluizen de asbakken zijn vol je vest van wol zacht als je wangen schouders…

waarom leeft er in je gedachten een wereld die ik niet leven kan waarom zijn de bloemen anders dan ik in mijn dromen zie de kleuren die je verborgen houdt zijn niet anders dan ik ze ken je kijkt de regenboog aan flarden zodat de nacht zijn sterren heeft waarom is het nu anders dan toen wanneer we samen zo maar liepen waarom is je lach…

tussen de stijlen de genen het leven en alles op zich onze grens van mijlen het menen van ideeën op de wereld meegevoerd met stromingen het beslissen van een gedachtegang de onderlingen het dissen van buitenaf het raam waardoor men kijkt indoctrinatie van de geest de faam en alles wat het lijkt het verschil tussen ieder…

Gelukkig kijkt God eerst naar de binnenkant, want dat is de mens helemaal. Na het overlijden komen alle mensen, dik, dun, groot, klein zonder het aardse omhulsel bij God aan en daar wordt iemand beoordeeld om zijn gedrag en niet of hij of zij een keurige maat confectiemaat had. Gelukkig maar dat er altijd Iemand is die verder kijkt.…

En God kijkt toe. Hij kijkt toe en weegt alles in zijn handen wat de mensen denken, doen en laten voor zichzelf, voor elkaar en voor de samenleving. Hij heeft alles in de hand en grijpt niet in. Wat gaan de mensen doen? Ze kunnen kiezen voor het goede of het kwade. Fouten kunnen ze zelf herstellen naar zijn richtlijnen.…

uit de dakkapel op de dijk zag ik rook heet die zomer mijn gang was naar vuur vlammetjes likten de luifels van de veiling walmende tongen spiegelden op het water nimmer zag men water zo branden…

Man kijkt naar vrouw, vrouw let op kind, kind ziet de hond, hond kijkt naar kat, kat loert op muis, muis kijkt naar brood.…

Je kijkt net de andere kant op Alles glijdt onder je vandaan Je denkt in je hoofd Hoe het verder zal gaan Je kijkt in de zaal En de plek waar je wil staan Je kijkt in de lucht Je ziet de volle maan…

Je kijkt me aan en denkt verward wat moet ik nu doen of zeggen wat moet ik doen of wat wil ik ja, wat wil ik denk je dan maar toch er is een tijd dat je beseft dat je weet het is goed wanneer je naar mij kijkt...…

Een paar dagen voor de onthulling van het standbeeld van Leo Vroman kreeg ik een persoonlijke uitnodiging via mijn mailbox. Ik had een gedicht over Vroman opgestuurd aan het Vroman100-comité en in een ver verleden heb ik mij via de stadskranten hard gemaakt om een standbeeld voor Vroman op te richten. Eindelijk was het zover en vandaag, 10 april…

En de Westerse wereld kijkt toe... Onze minster: we moeten dit toch eens gaan onderzoeken...…

Ik kijk naar jou, jij kijkt naar mij Ik kijk diep in je ogen, jij kijkt in die van mij Wat ik wel in jou zie, Zie jij niet in mij…

Jij staat en kijkt vooruit weg van haar steeds verder rook versluiert verwarring zij loopt daar en kijkt achterom de afstand wordt steeds groter…

Wie één keer kijkt, ziet niet. Twee keer kijken maakt blind. Wie drie keer kijkt, schrijft nooit weer een column.…

Goudgele kleuren waar je ook kijkt sieren de straten, bedekken de wijk Goud kleurt de paden, goud op het mos De hersfst viert nu hoogtij als je kijkt in het bos…

Duizenden mensen om me heen Iedereen die me ziet, niemand die naar me kijkt Ik gil, ik schreeuw Iedereen die me hoort, niemand die naar me kijkt Duizenden mensen om me heen, en toch voel ik me zo alleen…

Ik kan het met uw vroomheid Niet vinden op den duur; Zij kijkt me veel te deftig, Zij kijkt mij veel te zuur! Gij, die in alle dingen Slechts zonde vindt en schuld... Van lelijke gedachten Is vast uw ziel vervuld.…

Hij kijkt foto's. Op een ervan verft zij een kastje. In het kastje liggen foto's. Op een ervan kijkt hij foto's. Niet op de foto's: zij verft een kastje.…

alsof een oog in een kijkdoos kijkt schoonheid ontbloot in kleine ogenblikken van verwonderd zijn appelkleuren en de dansende geur van het meisje dat kijkt mij nooit ziet als buitenstaander zoals ik haar alsof ik haar in dezelfde oogwenk ontmoet en verlies…

Hij kijkt en weet waar hij kijkt kan hij zien wie hij is wat de mensen geloven met de angst die hij hen heeft geleerd toen ze dachten dat hij een man zonder vernietigende gedachten was.…

In het kinderzitje bij vader in de auto kijk ik naar mezelf in de trein naast me: een jongeman onderweg naar school hij kijkt vooruit en ziet me niet In een trein onderweg naar school kijk ik naar mezelf in de auto naast me: een jonge vader met zijn kind hij kijkt vooruit en ziet me niet In de auto met mijn kind naar huis kijk ik naar…

Zij is bang en kijkt niet. Ze kijkt niet in de zee. Bang voor haar eigen schoonheid want wat moet ze daar toch mee. Bang te verdrinken, tenonder te gaan of een donderwolk te worden. Zo bang is de maan! Maar eens zal ze kijken, heel lang kijken, want ze moet. Ze moet verdrinken in de zee, dan pas wordt ze eb en vloed.…