Alle inzendingen over kin

Wanneer iemand zegt dat het niet om het geld gaat maar om het principe gaat, gaat het om het geld.…

Een optimist is altijd blut.…

Het hele lijf iets opgelift men zoog haar buikje plat er zit een kuiltje in haar kin dat ze voorheen niet had.…

Wat is dan nog de zin van een dubbele kin?…

Want hij is op zijn kin wat harig......…

ik zie je dwalen, dolen dalen tot in de kraters van je bestaan je zoekend zijn met het water tot aan je kin trappelen en happen ik omzwachtel je achillespees en vloek verbeten tegen de wind in…

Stártsef sloeg zijn arm om haar middel; zij drukte zich in haar angst tegen hem aan, hij kon zich niet meer beheersen, kuste haar hartstochtelijk op haar mond en kin, en sloot haar nog steviger in zijn armen. 'Nu is 't wel genoeg', zei ze droog.…

Ze spraken alsof hun kin een neus was, net als bij paarden.…

bij het maken van je portret viel op hoe vaak ik in details het bijzondere kon uitvergroten van het kuiltje in je kin tot je ogen met als uiteindelijk resultaat dat wat Picasso had kunnen maken ik alleen volbracht in de tijd het oorspronkelijk beeld voor ogen…

't diertje heeft het wel naar z'n zin en moeder ach moeders krabbelt hem onder z'n kin.…

Zijn hand peinzend op zijn kin, gedachten kronkelen in en uit. Het dichten heeft voor hem weer zin, sterke woorden zonder geluid.…

kind geweest volwassen geworden van de huid bevrijd sta stevig op je benen loop met wiegende heupen je hoofd met kin (strak) naar voren een meisje de vrouw verlost van de onvolwassenheid de huid afgegooid…

'Ich tu dir Weh' van Rammstein raakt mij vol op de kin, zouden meer mensen moeten doen, uithalen en daarna misschien uithuilen.…

Mijn kin steunt op mijn hand Rodin’s vereeuwigd beeld is elke dag te zien maar ogen zien dan niets het brein tast in de nacht actief als het niet weet de voorhoofdrimpels zijn na jaren diep gegroefd en kennis schaamt zich rot…

Knippen en scheren in Bagdad, Irak Schuim in hals, op kin en wangen Ook mensen in d' Oriënt hebben dat verlangen Schoonheid, reinheid en bovendien gemak Nu zijn er, net als in Afghanistan, mannen met baarden Die denken te kennen, de normen en waarden…

Een kleine traan rolt langs je wang langzaam verlaat het je kin en spat uitelkaar De zon is anders gaan schijnen wees niet bang voor het donker ik kom er aan Geef het aan mij al je zeer laat mij vanaf nu jouw engel zijn…

Wervelwind in mijn hoofd Echo van het verleden Van zoveel moois beroofd Terug in de tijd gegleden Donkere wolken vullen mijn ziel Regenbuien veranderen in stromen Langs mijn kin zout als de zee Verdronken in vervlogen dromen…

Hij keek naar haar haar nee, naar die ene lok die ze zo frivool naar achter sloeg Naar haar ogen, haar kin, haar neus Hij keek naar haar huid glad, zonder enige rimpel met een pukkeltje op haar neus maar die leek op een sproet Hij keek naar haar en keek en keek nog een keer tot ze zich bekeken voelde…

Morgen gaat mijn voornemen al in En ga ik 's ochtends vroeg een afspraak maken Voor twee van die Ridge-achtige kaken En zo'n sexy kuiltje in de kin 't Kost wat, maar ik ga mezelf verwennen De douane zal me straks niet meer herkennen!…

gisteren in een lichte regen je paraplu hield je ogen tegen maar ik zag je kin, je mooie mond je prachtige borsten, hard en rond je liep voorbij mijn fijn verleden de rest van de dag heb ik geleden aan heimwee, verlangen en gemis van wat moest zijn, maar niet meer is…

ik zie haar kijken in een plasma van verlangen of haar oorbellen uitdagend genoeg afhangen of haar oogcontact pregnant genoeg de lading dekt of die haarlok op haar voorhoofd charmant genoeg de aandacht trekt of haar lip en kin subtiel genoeg begeerte wekt…

Een traan glinstert eenzaam in mijn oog Glijdt over mijn wang Laat een pad achter Een eenzaam pad vol verdriet Het verdriet van jaren eenzaamheid Glijdt langs mijn neus en mond Streelt mijn kin en verdwijnt Ik zucht diep Het is voorbij…

Met het papier van dit gedicht Vang ik heel voorzichtig een traan vanaf mijn kin Precies op dood, het woord vervaagd Een grijze lijn van zoute inkt, zinkt door het papier Nu huil ik weer Want zelfs die lijn van inkt en smart Zelfs die lijn, die stopt…

ik steek mijn kin omhoog en lach heel slap, naar diegeen die zich dat ontvallen liet, want arrogantie is een slechte eigenschap, en zulke eigenschappen heb ik niet...…

In een heidense nacht Glijdt uit haar laaiend gewaad Een liaan die rond mijn hals stropt Mij neerhaalt, het sidderend hert Ik slurp de alsem uit haar kelk Het lekt langs een mondhoek Trekt een spoor naar de druppel Het kietelt aan mijn kin Ik bid dat het geen leugen is Dat ik haar smeulend nest verdien…

Zacht, je lach je rug is zacht je schouder even aangeraakt mijn voeten raken hard hout aan ik pas niet in je bed mijn arm om jouw zachte middel jouw zachte hoofd onder mijn kin zeg maar niks en doe maar niets probeer zo zacht te blijven, lig en ik zal je voorzichtig bewaren…

Achterover dit hoofd, vrij de keel, de kin hoog in de lucht, ik hang nog niet, ik speel maar wat. Waarom zo bang en zo gespannen, doodsbang voor de boom die wurgt en voor de struik die wondt? Weg van toezicht, uit het gebied van achterdocht kreun ik het uit: er is voor mij geen therapeut.…

Zijn volwassenen niet vreemd? Zij die zo graag vrede willen, Maar daarvoor een oorlog starten? Zij die elkaar liefdevol omarmen, Terwijl ze elkaar willen verwonden? Ja, volwassenen zijn vreemd, En ik, ik ben daarom bang, Bang om ook zo te worden, Ja, bang om volwassen te worden.…

zo wakker worden overvallen met een lome bui haast ‘tik tik tik’ elegant ik draai eens om en krom me lui ban de wekker kijk door mijn vingers hoe laatste flarden droom vergaan… ban de wekker sluit snel mijn ogen trek het dekbed tot m’n kin en kruip de slaap weer in…

hand door je haar de mist in je ogen alsof je het wist maar niet kon geloven je hals is zo zacht in haar neigen naar schouders je armen zijn kracht mijn hand langs je kin omhoog naar je lippen het bloeiende rood geloken als wijn om even te nippen je neus is gewelfd in de boog naar je ogen wimpers gekruld uit het zicht ik ga…