Alle inzendingen over kwetsbaarheid

kwetsbaar ben ik, en teer, vanbinnen. je ziet het niet aan me, maar ik lijd. vanbuiten lach ik als mensen om mij lachen. het doet me niks, zeg ik. maar vanbinnen, vanbinnen sterf ik van verdriet.…

Oh, toe kijk me niet in mijn ogen Kijk alsjeblieft langs me heen Ik kan het nu niet verdragen Ik ben immers niet van steen Kijk niet naar mijn kwetsbaarheid Mijn knagend gevoel van schuld Begraaf je gezicht maar in mijn haren Voor even in mijn mysterie gehuld Oh, toe hou je ogen nou gesloten Kijk me nu alsjeblieft niet aan Ik kan mijn…

Mijn masker van steen Onkwetsbaar voor iedereen Je ziet mijn gelaat Kijkt er niet doorheen Wat er achter schuil gaat Weet geen één Als mijn masker breekt Sla ik mijn handen voor mijn gezicht Beschermend Bang voor het daglicht Mijn masker Mijn masker van steen Huilend veeg ik nu je scherven bijeen!…

niet alleen de nacht schermt licht af van helder waarnemen waarin dromen mij soms ongevraagd meenemen naar diepe dalen van verwarring ook de dag kent momenten van onzichtbare schaduwen gevoed door gevoelens van verkrachte woorden zij overvallen soms mijn gemoed, zomaar, zonder te schuwen een muur met een zacht fundament is…

ga maar staan denk ik daar waar rozen mijn kwetsbaarheid ontwaren ik, die nog steeds ontvankelijkheid zoek en haar, al is het ondoenlijk, tracht te bewaren mijn woorden kennen geringe, sobere klanken deze bloemen vertellen zelf wel, in geuren en kleuren, van schenkende bladeren gekroond op goddelijke ranken…

Aan jou durf ik me bloot te geven Ook met kleren aan…

fragiel als een enkel ijskristalletje kwetsbaar een klaproos in wervelstorm vlucht ik angstig in ronde hoeken steeds op het nippertje weg van gehaaste voeten die alfabetisch lexicografisch bestuurd door een computerziel mijn voelen in punten vertalen waardoor mijn kwetsbaarheid onder de hardheid van hun zolen zo groot wordt dat…

als ik zeg dat ik je mis vraag ik me af, wat er anders moet wanneer je vraagt wat er is zeg ik 'niks' komt wel goed het is de kwetsbaarheid tegen onzekerheid 'je kunt me vertrouwen meid, mij raak je heus niet kwijt' maar toch dat stil verlangen naar jouw rode koude wangen tegen de mijne...…

Kwetsbaar dun als een kristallen glas niet laten vallen ik was niet daar om je te vangen breekbaar en broos niet bestand tegen een sfeer vijandig en boos inkeer keer op keer gevoel versus verstand je doel heeft de overhand je gevoel heeft je overmand mijn vingers strijken over het glas indien ik de juiste toon…

ik hou van jou, en dan de stilte lonkend naar respons zijn hart in zijn hand en zijn hand ver voor zich uitgestrekt…

Je kunt je beter kwetsbaar opstellen, dan telkens in de verdediging gaan.…

Het siert nu mijn dressoir en het symboliseert voor mij de kwetsbaarheid van mijn vroege jaren, de fundamentele kwetsbaarheid van alle mensen en de lieflijkheid van het kind dat mijn lichaam nooit heeft kunnen of mogen dragen en dat ik zozeer lief zou hebben gehad......…

De bomen in de schemer het zwartst en schrikbarend groot als de geesten van straks. In een vijver gaan eenden mopperend slapen. Er is niets te voelen na zonsondergang, afwezigheid. Niets te vermoeden, nacht is nooit weg. Bomen maken de dag, ze stralen met jong maar bezadigd lommer dat aan zijn voet kuilen graaft, schaduw kweekt voor later…

Een traan drupt over mijn wang Ik proef de zilte smaak Nog altijd ben ik bang Dat ik mensen kwijtraak Durf me niet te geven Hecht me liever niet Die angst is nooit verdreven Sinds hij me achterliet Ik blijf liever op een afstand Laat niemand echt dichtbij Soms lijk ik zelfs wat arrogant Door de onzekerheid in mij!…

Een kus, een knuffel Het kan allemaal Je bent zó geliefd Eens iets anders dan normaal Je hart storten Een moment van waarheid Het is allemaal mogelijk Je kan echt alles kwijt Maar dan word je geroepen Het is nu voorbij Je moet er vandoor Je bent nu niet meer zo vrij In één klap Weer zo kwetsbaar als een kind Als je de uit-knop Van…

kleine jongen blonde haartjes plakkend van zweet handjes moegespeeld met kleine kuiltjes wimpers als gordijntjes over toegevallen oogjes straks weer kijken de wereld ontdekken elke dag een feest voor jou en voor mij…

In het oerspronkelijk weten laat mijn betekenisvolle naaktheid haar kwetsbaarheid innestelen en omstrengelen, voortdurend kantelend op het raakvlak tussen binnen en buiten, alles opheffend in het golvend raken tussen lege en opgevulde ruimte van innerlijkheid. Vol verwondering be-leef ik.…

Zo kwam jij op mij over, de sporen van jouw onbekwaamheid slordig en onhandig een puinhoop, maar jij was dat gewoon. Afhankelijk op het eerste oog, de hoogte verstelbaar in keukenblok koken, de wedstrijdrolstoel en de scootmobiel dat kleine meisje woedend naar de wereld. De pijn om alleen in bed vanwege gewrichten in ongerede, alles gedaan maar niets…

Getekend door het verleden -kwetsbaar- met een hele dunne schil. Je hebt zoveel te geven -voelbaar- je weet ook dat ik dat wil De bescherming van het pantser -schijnbaar- is niet goed genoeg tegen mij. Ik doorbreek het met mijn gevoelens -merkbaar- en dat maakt jou weer blij.…

Liefde maakt je kwetsbaar de pijn gaan dieper dan bij haat Maar daar kom je pas achter als de liefde je verlaat Als ik nu iets begin te voelen wat liefde zou kunnen zijn dan begin ik alvast te vluchten voor de naderende pijn Of ik ooit nog van iemand houden zal dat is nog maar de vraag In tegenstelling tot het breken geneest mijn hart…

Terwijl juist schrijvers zich in het openbaar met bijdragen kwetsbaar opstellen. Anders zouden zij hun rijke gedachten wel noteren in dagboeken met dikke, koperen sloten. Vaak lees ik hier over 'in je waarde laten'. Maar wat is dat? Is scherp commentaar direct een schoffering van de persoon?…

wie bestuurde mijn denken toen ik in opperste eenzaamheid toch mijn zoektocht staakte naar gezelschap voor lichaam en ziel omdat mijn kwetsbaar open hart al teveel kraters moest verdragen wie bestuurde mijn handen toen ik in uiterste kwetsbaarheid toch een antwoord maakte op 'n digitaal kleurig kleinnood zodat mijn kwetsbaar open hart…

In glas geblazen alleen de zachtste handen kunnen ver dragen…

Nu ik haar zo zachtjes streel over die mooie wang, schiet ik zomaar vol, en ben weer bang, Realiseer me haar, maar ook juist mijn eigen kwetsbaarheid, want ik heb maar één oudste kleine meid.…

de zee lokt met haar ruige beweging wild ademend neemt ze mijn innerlijk tot zich laat me daar mezelf zijn kwetsbaar rilling bij de eerste aanraking laat ik mij golvend meeslepen in de woeste diepte…

Haar vrouwelijke vormen in naaktheid zichtbaar kwetsbaar doch uitnodigend Lokt zij en brengt je in vervoering Wil je haar aanraken Voelen en proeven Met zachtheid omarmen en liefhebben tot lust, bezit en liefde samensmelten Tot een geheel…

Omdat het leven zo kwetsbaar is, zo teer, zo wonderlijk en mooi, zijn wij ons dagelijks bewust van de eindigheid ervan. Toch is er iets wat oneindig is, en dat diep binnenin ons woont: een bloem, een lotus die zich opent Naarmate ons leven hier op aarde zich sluit.…

na die nacht waren de sterren veranderd evenals de zon de maan en de planeten jij schiep het tomeloze zweven naar een ster achter een ster het gieten van licht verdampen van waterstof wolken van methaan waar doorheen het heden trager reist in dichtheid bijna stolt zich om massa stulpt gewicht heeft als regen in zwarte gaten valt…

een deur voorbij desolate plaatsen van geboren en vergaan verlaten om nietgevangen vis en van alleengebleven zielen voorbij het sterven van onbekend en jong hoe schuld en onschuld samengingen zij hebben daar een thuis nu zonder kinderen voorbij ik immer had kunnen vinden die hazelip jou niet zo mooi gestaan en ik van kwetsbaar…

stoïcijnser heb ik je ogen niet gezien kwetsbaarder liet jij eerder nimmer intuïtief weten waarheid zijn het woordloos schermen laat mij triest spelen herdenken en ik ik ken en rust…