Alle inzendingen over obstakel

Ik zou weer eens wat moeten dichten over het stil verlaten perron de duizend oranje gezichten een weggeblazen kinderballon over de onbeheersbare kunst van stil leven en een loslaten het genieten van verstrekte gunst nog te dichten kieren en gaten over een opnieuw vergeten God lichtjaren en roestige nachten zacht zoete honing en boterpot…

Succes dient niet alleen gemeten te worden aan de hoogten die zijn bereikt, maar ook aan de obstakels die zijn overwonnen.…

Ik leidt hem langs obstakels, mijn ogen leent hij nog, maar als hij straks alleen moet lopen en de obstakels zijn er toch? Ik wens dat ieder mens een keer een blinde leidt. Zou het straatbeeld dan verand’ren? Is men daartoe bereid?…

Als je gelooft dat het niet zal lukken, dan zal je de obstakels zien.…

met het gezicht vooruit rechtopstaand met de wind in de rug flits ik terug weg van obstakels en puin naar zachte moederarmen waar ik gedachteloos dein als een pasgeboren kind…

Kanaliseer me niet, ik zal me woest verweren tegen kille grenzen van beton en buiten oevers treden obstakels zullen meegesleurd langs dode vastelanden, want ik ben een boreling van grillige levenszeeën…

laat mij toch staan ik ben geen hindernis, geen obstakel voor de stroom stoere krijger wrijf met je stok laat de mieren kriebelen van plezier geef me vreugde doop je staf in de rivier zij omhelst en ontvangt je met vloeibare lippen…

Onder al zijn gepraat loopt hij achter zijn ossen, die met hun vegetarisch gegroeide botten hem en zijn hotsende ploeg voortrukken over elk obstakel.…

De weg geplaveid, de obstakels omzeild. De regels vermeden, de reis door zinloosheid... Machteloos bewustzijn, de éénheid veréénvoudigd... Schreeuwend klinken kleuren, een eindeloos refrein. De reis door zinloosheid, medepassagiers zijn afgehaakt, de strijd is reeds gestreden. Eenzaamheid blijkt feit...…

Het bijna vlakke land ligt er verlaten bij zo zonder obstakels is de weg vrij.…

Schoonheid van satijn uit zijden rag geboren in fladderende vlucht door wind bewogen Levend in het veld waar obstakels je raken kom je dwarrelend ten val stort neer ter aarde Je geknakte vleugels zijn sterker dan je denkt ze komen weer tot leven en dragen je omhoog…

Loslaten is misschien voor jou de beste weg En daar kan ik waarschijnlijk ook wel mee leven Geloof je me wanneer ik je dan zeg Dat vriendschap is waarnaar we kunnen streven Er is maar een obstakel en dat weet jij heel goed Het is hij die voor al die twijfel zorgt En die maakt dat ik mijn God niet weet Wat ik met deze gevoelens moet…

Het wordt de hoogste tijd voor haar debuutbundel, want dat zal in haar geval toch niet al teveel obstakels moeten opleveren!…

Ook al komen er obstakels tussen.. Ook al zien we elkaar niet vaak.. Ook al komt er misschien een ruzie tussen ons.. Die heb je altijd wel.. En die periode komen we wel door.. Als je maar weet.. dat ik van je hou..…

Of neem ik die doornen dan voor lief want, wat hoe je pad ook is je krijgt het nooit volmaakt het is altijd inclusief obstakels en wat ongerief...…

Dat hij ook van een ánder houdt, moét toch een obstakel zijn!?…

onvermoeibaar zwoeg ik voort de weg is lang en zwaar obstakels vliegen rond mijn oren mijn hiel prikt in een blaar elke rots en kei versperren delen van mij spreken me aan ga heen, vandaan ik verman me, stap door volg verbeten het spoor geef als het ware mijn leven voor ’t hare zij is onweerstaanbaar en weet van geen wijken maar…

Woorden van troost zijn niet te bedenken Ieder afscheid komt onverwacht Je wilt het tegenhouden en afwenden Maar het is niet in onze macht Geen woord kan het gevoel van verdriet omvatten Alle cliché’s ten spijt Een mens verliest uiteindelijk al zijn schatten Wat rest is een eeuwig obstakel wat ons scheidt Het verdriet, de pijn voelt onwerkelijk…

wat als de rolstoel niet meer draait in een kamer vol obstakels als de koorts weer naar je graait met zijn vlammende tentakels wat als de pijn steeds twijfels zaait over het nut om zo te leven dan huil je in je bed slechts toegedekt met wensen en verlangens en worstelt iedere dag om de molenstenen om je nek als bordjes te verhangen…

dans je mijn scherven nog fijn kristallen tonen verwonden je voeten pijn is een maat vereist concentratie losheid gevangen in haar achterban de dans is voor twee strak langs de vloer door ontmoeting onrustig in het knarsen van zand de strepen het vuil kwamen later ruimte voor twee werd gevuld met obstakels al dansend verworven…

Hij zag 't obstakel niet en crashte toen subiet. Vervolgens bleek z'n hoofd weg. De hoofdweg was een testbaan, maar kennelijk had hij z'n hoofd er niet goed bij. Hij kreeg er flink de pest aan. Hij stapte uit. De kop, waarnaar hij naarstig zocht, lag verder, in een bocht. Hij zette hem weer op.…

Vrije voeten Obstakels passe- rend. Heuvels Over en Weer. Bis Bergen moeten* * Vervolg en slot in 'Liefde voor jou'…

Ik durf wel te beweren dat als je te veel kuilen (obstakels) voor anderen graaft (opwerpt), je de kans loopt het geheel niet meer te overzien en zelf in eentje valt of over een obstakel struikelt. En dat gaat zeer doen.…

ze woonde in het dal van pais en vree zo ogenschijnlijk innerlijk tevreden obstakels werden, levenswijs, gemeden en ’s middag dronk ze kalm een kopje thee de kater op haar schoot had geen idee van onrust uit een sluimerend verleden de bange blikken, schijnbaar zonder reden hij onderging haar strelingen gedwee ze vond haar weg, manmoedig,…

Uitgekristalliseerde gedachten vinden ruimte en gebakken stenen dromen in woorden papieren krachten verharden nadat ze zijn verdwenen de vergeten uitwerking een keten onder dikke lagen ijdel massa overstroomt de oevers van het weten zoekt meer dan wolken, het licht en manna ik schop tegen muren ik wil breken door blinde obstakels te bevrijden…

al een tijd lang hoor ik kinderkoren breken takken in verbaal geweld van bomen die maar niet tot lente willen komen ik kan geen rots verpulveren zoals ijs, mijn waterstromen worden steeds gespleten door obstakels op hun lange reis ooit gaan ze weer samen vloeien in de delta bij de zee water zal zichzelf herkennen want het kabbelen…

opgetogen wiegtuig wiegtuig roept ik lach om haar en staar weer stil naar op de rug gekruiste schortebanden stralend wit op het groen van een woelige zee de zuster leest ons voor met de dictie van een dorp waar het altijd zondag is de dag wordt heet haar stem een ver geruis helder klinkt opeens het ingewikkelde dat in mijn mond obstakel…

Obstakels te over. God's creatie moet terug naar de fabriek, er klopt niets van want de mens is ziek. Ben helaas het bonnetje kwijt.…

ik trok de steen weg waar je op leunde reikte je mijn hand maar woordeloos verpulverde de wand zij steunde rotsen in hun breekbaarheid jouw rug kende geen achterkant de eerste steen lawiende kleine keien ze rolden mee stof verborg het zicht massa deed zijn plicht bestormde de obstakels verwoestte dat wat niet stevig aan de…

Het weet menig obstakel te vermijden brengt de lucht slechts even in beroering verspreid zich door het ganse land en laat de mensen beven in extatische vervoering.…