Alle inzendingen over onbevangen

je hebt van die warme omahanden peulvrucht lichtjes in je kooltjes er stuift overal mosterdmeel natuurlijk in water opgelost blank van pit in spijzen vol plezier zo zet jij steeds ogen op steeltjes manen en manden vol seizoenen buiten schildert ongedwongen wangen vol havermout een kinderstoel zelfs het hout schuddebuikt van geluk…

Een zacht ruisende wind over niet afloopbare velden vlaktes van vergeten helden kraambed van tulp en hyacint aan de kim het gekrulde duin een overzeese achtertuin Ze schouderen in het bed het frisse groen op de flank de zware toppen fier en rank gekleurde hoedjes opgezet bloemenpracht van hart tot rand buigend voor passant en klant Zo…

(voor Guillaume Corneille Beverloo (1922 - 2010)) Je bent geboren in het gezellige Luik, waar de geur van warme wafels je neus prikkelde en waar je Nederlandse ouders je een vrije kindertijd bezorgden. Op je twaalfde ging je met hen naar Amsterdam, waar je na schooltijd graag wat op een stil plekje zat te tekenen. Op je achttiende nam je twee jaar…

Ieder uur van de dag ben je welkom bij mij, jij schept overal vreugde, maakt iedereen blij Onbevangen vol verlangen…

lief klein toverkindje je tovert mij 't verdriet voorbij je onbevangenheid verbind je zo met mij…

het hele jonge kind zo onbevangen dan huilend dan weer met een blijde lach weet ieders tederheid heel warm te vangen grootouders trots maar ook ach ach hun kleinkind heeft met lach en traan uiterste emoties helder vorm gegeven maar groei en leven zullen verder gaan ervaren van verdere emoties ach nog even eten drinken schone luier slapen…

Het is nooit meer zaterdag, nooit meer zondag nooit meer: gewoon ik geef je onbevangen een hand onbevangen, ja wel een zoen ik heb, had leven lief, liever dan. Ik denk: waarom zijn merels gelijk mussen adelaars zijn er nog bomen met loof, ergens kastanjes, huttentutten kinderen leven en lust witte schorten.…

Wegen die zich scheiden In de loop van tijd Bewandel ze onbevangen en heb vooral geen spijt Van keuzes uit het verleden Ze behoren niet tot het heden…

Klein knuffelbeest zacht en onbevangen, blijf je in mijn armen hangen. Ik koester je als geen een alsjeblieft blijf bij mij voor eeuwig, dan voel ik mij nooit alleen.…

soms heb ik in mijn vingertoppen een uitermate fijn gevoel voor beeltenissen de schaduw van mijn handen betast de zonkant van je huid tot ik onbevangen op je glimlach stuit.…

Zo mooi, zo onbevangen werkelijkheid of fictie waarheid in het midden plots ik word wakker ik kijk om me heen de realiteit passeert maar toch de glimlach de glimlach van die droom…

Jazeker die is er natuurlijk wel en de grootste daarvan is, dat je de onbevangenheid een beetje kwijtraakt, je ontwijkt mensen, duikt weg als ze in je buurt komen en als je zo niet bent, dan is dat een heuse horde die je nemen moet.…

Stil verlangen onbevangen Nog 'n kind wordt bemind Puur en oprecht eerlijk en echt Hopeloos verloren ogen die bekoren Blikken die verrassen is zij nu volwassen ?…

loopt hier een dunne kleurrijke dichter in Parijs een dunne kleurrijke dichter in Parijs kinderlijk onbevangen zonder sluitingstijd de wereld in en uit ik zie een obelisk een mens die leven schrijft blagen en blosjes bloesjes zomerdracht schildert volstrekt voorwaar barbaars kleur smeet smijt kwetsbaar kleurrijk verwondering…

Wachtend, uitziend, nu verlangend Onbevangen willen zijn Maar door geimpliceerde leugens Veroorzaakt door halve waarheden Afwachtend, terughoudend, nu afwerend In ongeschreven 'discrediet' gebracht Door eigen doen van zaken…

het overtollige langs de vloedlijn losgelaten tast mijn lijf bij elke stap in golvend zand weer onbevangen naar de einder in het luchtig spel van wolken en wind bevrijd…

Droomwolken van bestaan oneindig getij wanneer wij gaan op waterwieken voorbij Het schip in de nacht laat ons onbevangen zweven als een magische toverkracht door het eeuwige leven…

't Kind onwetend zuiver spontaan 't Meisje hopen en geloven nog onbevangen De vrouw bereid tot geven en ontvangen 't Leven eenmaal gegeven geen weg terug ...…

Ik vraag u om daar onbevangen tegenover te staan. De natuur is nu eenmaal bizar en zonderling. Ik praat graag over deze absurditeit; wie weet deelt u straks mijn enthousiasme.…

enkel wat zachte kruimels en strelende zinnen gemorst op geurend mos getuigen nog van schijnbaar dromen waar onder nevelige bomen een oude minnezang weerklonk iets van liefde voelbaar werd zo onbevangen weer hervonden…

leven wordt gegeven als een onbegrensd begin van dit onbevangen woord maakt de mensheid een gecompliceerde zin een zin vol regels en tekens die je er haast toe dwingt het leven al te kennen voordat je eraan begint.…

Zing ogen; Je verlicht Wat onbevangen Wordt gegeven. De Liefde Bezingt ’t licht, Wat overspringt tot mijn boezem. Nu zomaar Simpel wicht.. Bij de beeltenis van jouw ogen. Dient de glans Als bericht, Voor de dwarreling voor elkander.…

Was ik nog maar kind bemind door het oudere geslacht hoeders van de onbevangen, pure, ongecompliceerde slag der mensheid Was ik nog maar kind bemind door de generaties zo groot en toch zo klein in individu Was ik nog maar kind bemind door bemind in waar is het dat ik verloor het kind zijn, van binnenin…

gewoon onbevangen... Wat je geeft, krijg je terug en werkt als een boomerang geloof daar maar in... het is van levensbelang!!!…

Ongetemd verlangen dat diep in mij brandt geeft vrij en onbevangen zich over aan jouw hand jij streelt mij zacht met vingertoppen om geheel onverwacht ermee te stoppen verlangen ontbrand niet meer te blussen dan door jouw hand en zachte kussen.…

zand door mijn vingers onweerlegbaar onomkeerbaar ongrijpbaar als de lucht luisterend naar zijn eigen wetten slepend als stroop vluchtig als vuur onbekommerd over de gevolgen gaat hij alsmaar voort zonder immer om te kijken of even in te houden onverminderd onbevangen gaat hij door maar naar waar?…

Onbewust geraffineerd, surrealistisch onbevangen... De lijn des levens, onbeschrijflijk koel.. deze realiteit staat tevens, synoniem voor angstgevoel...…

haar handen bevangen door stilte zij wijst geen weg richt zich op aarde waar voetsporen ontstaan, zacht en onzichtbaar haar ogen bevangen door kilte zij ziet transparant verkijkt zich op zijn gelaat nabij haar mond onbevangen blaast schelphuis van verlangen voorzichtig opzij…

Gij die mijn verzen kent en onbevangen los van elk verlangen mijn woordenschat verwend. Dronken van letters lonken letterzetters, en zoeken naar de zinnen in mijn hart daarbinnen. Delg mij uit uw dagboek veeg mijn verzen weg, in de verste vergeethoek waar ik mijn letters leg.…

Ja, wie de wereld op onbevangen wijze beziet, die weet: het is met bepaalde richtingen en standpunten nu eenmaal zo, dat het slechts standpunten zijn.…