Alle inzendingen over ondrage

De stilte wordt ondraaglijk. Ik kijk om de hoek van morgen, mijn handen vol verlangen.…

Zeker, hij had er voor gekozen alleen te wonen, maar niet ondraaglijk alleen. Het ergste van ondraaglijk alleen zijn was dat je het moest verdragen - zo niet, dan was je verloren.…

De stilte die ik bij me zal dragen, is ondragelijk, is ondragelijk groot. Hier zit ik dan: Alleen, verloren, opgesloten in een wereld van pijn: met nog zoveel onbeantwoorde vragen. Maar mijn broer, hij blijft dood.…

Ik zucht en jij lacht we spelen plagend met zinnen voelen ons verbonden in de nacht weten schroom te overwinnen We tasten steeds lichter over wat genegenheid kan zijn voelen ons steeds dichter bij onze goddelijke lijn Tederheid doet woorden vloeien wil graag zacht datgene leren wat voorheen slechts was te begeren Er is nabijheid in…

In het raam een meisje, jong nog en vrijwillig machteloos, overtollige zwaarte heeft ze vrolijk naast zich neergelegd: want zij is licht en vluchtig, in essentie een uitgehold raadsel dat moeiteloos de kunst verstaat van het verdwijnen in de alledaagsheid: zij is de fluisterstem, de vogelvlucht, het trillen van het spinnenweb, het licht dat uitdooft…

Onaanvaardbaar en onmenselijk en ondraaglijk is de eenzaamheid voor de senioren die zijn bijeengekomen op een zondagmiddag in het langwerpige, sfeerloze kantoorgebouw dat ik van eerdere gelegenheden ken. De eenzaamheid vormt een toch wel merkwaardige nieuwe "trend".…

Ik mis je zo, ik mis je zo, ondraaglijk is het haast, reeds 3 keer gooide ik een bijl en steeds zat ik ernaast.…

Is het ondraagbare denkbaar en het ondenkbare draagbaar ? Springvloed in mijn hoofd onvermoed veel geroofd In de verte huilt een kind en een wolf en de wind.…

Is het ondraagbare denkbaar en het ondenkbare draagbaar ? springvloed in mijn hoofd onvermoed veel geroofd in de verte huilt mijn kind en een wolf en de wind…

nacht der tranen aanvaardt het lot verlies haar dromen de verbetenheid die zachte omklemming in armen van troost ondraaglijk voor even haar vraag gehoord…

Zwart is de kleur Mensen in rouw Het verlies ondraagbaar Het middel nabij Een beeld vervormt De herinnering begint Wat er is... Is wat er was Leegte in mijn hart Overspoeld met pijn Ik mis jou...…

Verweerde gezichten handen getaand eeuwen beschaving maken mij stil deze afstand ondraaglijk het maakt niet uit welke weg je neemt als je maar gaat tot je aanspoelt op de oevers van mijn hart…

Op de televisie zie ik een hut in Suriname, afgedekt met golfplaten en ik zie AIDS-lijders in Zuid-Afrika, door hun partners verlaten en het woord "ondraaglijk" neemt onmiddellijk een andere betekenis aan, die overeenkomt met de werkelijkheid. Toch ben ik blij als de hemel aan mijn venster donkerder tinten aanneemt.…

Op de televisie zie ik een hut in Suriname, afgedekt met golfplaten en ik sla AIDS-lijders in Zuid-Afrika gade, door hun partners verlaten en het woord ¨ondraaglijk¨ neemt onmiddellijk een andere betekenis aan die overeenkomt met de werkelijkheid. Toch ben ik blij als de hemel aan mijn venster donkerder tinten aanneemt.…

In mijn hoofd ga ik razendsnel Langs alle spullen uit het verleden Straks moet alles worden verdeeld Het lijkt nog zo kort geleden Dat wij met heel veel plezier Al deze spullen vergaarden De pijn in mijn hart is ondraaglijk Maar ik moet het toch aanvaarden Want jij gaat nu opeens Je eigen leven leiden Keuzes maken voor jezelf En mij misschien…

(voor Attila József (1905 - 1937)) Je bent geboren op 11 april 1905 in een arbeiderswijk te Boedapest. Je vader Áron József, deels Roemeens, werkte in een zeepfabriek. Je moeder Borbála Pöcze, van boerenafkomst, was een wasvrouw. Je was de jongste van zes kinderen, waarvan er drie waren overleden. Je bent Grieks-orthodox opgegroeid, een minderheid…

leven ondraaglijk verleden onvergetelijk en toekomst, Onzeker. Wat schiet er dan nog over? Een leven met problemen en zorgen; Zonder toekomst. Niet leefbaar. oplossing: simpel maar efficiënt: niet leven.…

Ik wou je vertellen Hoe jij het deed Nu heb jij nooit geweten Hoe pijn dat deed Ik zou het echt doen Als ik de tijd had Dan zou ik je bij me nemen Zodat jij de wereld vergat Maar het afscheid is niet gekomen Ik heb je niet bij me genomen Nu weet jij niet Dat missen ondragelijk is……

Vandaag wil ik niet om je huilen maar ik weet nog niet of me dat lukt wanneer de nacht met haar minuten mijn hart weer uit m'n lichaam rukt Niet de tranen zijn ondraaglijk maar de nacht die in mij is en haar bedrukkende angst bang voor het komende niets waarin zwart leegte en mijn verdriet ondeelbaar is…

gedans in mijn dromen hoopvol is de nacht stilte gaat verloren is het einde zacht bitter zijn mijn tranen ondraaglijk de pijn zal een engel waken waar licht verdwijnt en het land van duister mijn dromendans heel zachtjes leidt door stilte heen…

Indien het hart niet klopt Ontbreekt het ritme Waar het leven Zacht op dansen zal Als men vasthoudt Ligt de dood verscholen Onder levensmelodieën Van ons Zijn Met donkere angsten In ondragelijke pijn Laat je Liefde walsen Op het ritme van je wezen In harmonieuze klanken Met de kleuren van de Ziel…

ik kan hier alleen maar zitten met mijn rug tegen een boom en handen in het mos ik wil schreeuwen en verliezen vergeten hoe licht het was het einde van de zomer breekt het uitzicht door ramen van het vlakke glas de dood overleeft op doordeweekse dagen in de onomkeerbaarheid van aanvaarden ik zou moeten schreeuwen ondraaglijk…

zie haar stappen in het wit maagdelijk vlies van moeder aarde zal zij snappen hoe het zit ondraaglijk verlies van grote waarde streel haar voeten koud als ijs bevroren door gebrek aan aandacht ik zal boeten verdiende prijs volg haar spoor tot waar de maan wacht…

Pijn kan ondragelijk zijn. Daarom vraag ik: Mag ik even alleen zijn?…

als het zoeken naar een lach ontaard in tranen het verlangen naar woorden in de stilte verstomd de hunkering naar liefde ondraaglijk wordt uitgesproken wensen niet worden gehoord sterft een verlangen in eenzaamheid zoek ik mijn tranen in een lach hoor ik woorden de stilte verstoren vind ik mijzelf in verloren dromen…

onuitgesproken woorden dreigen in de lucht rood omrande ogen liefde op de vlucht eenzaamheid verlaten zijn je wilt er echt niet aan niet meer samen maar alleen hoe kon het toch zo gaan de stilte is ondraaglijk elke avond duurt te lang donkere nachten vol onzekerheid jij en ik zo bang…

Het is ook dat ondragelijk gevoel wanneer ik je mis, dat me doet beseffen: Het is pas nu dat ik weet wat liefde is!…

Nooit zal ik deze pijn weer voelen Nooit zal ik er weer aan toegeven Niet omdat ik niet mag maar Omdat het gewoon niet kan Deze pijn zal niet wennen Deze pijn zal ondragelijk zijn Niet omdat niemand anders het voelt maar Omdat ik het voel Nooit zal ik deze tranen weer zien Nooi zal ik ze meer voelen Niet omdat ik niet wil maar Omdat…

Wat ga ik snel, zonder slag of stoot, sloeg ik om en nam aan wat die ander me bood geen seks, glijende lichamen of fysiek ondraaglijk verlangen maar streling, warme handen en voor geen gat te vangen.…

De pijn is ondragelijk Het zijn je laatste uren Een strijd van ongelijk Kan niet lang meer duren Zacht praat je in raadselen Over het vale licht op het pad Je ogen laten zich sluieren Moe gestreden en afgemat De dood nevelt om je heen Je leven brokkelt nu weg Voelend koud als steen Langzaam glij je zachtjes weg...…