Alle inzendingen over ontneemt

Verleden week kwam ik weer eens tot de onthutsende ontdekking, dat er van vaardigheden, die ik tot enkele jaren geleden nog bezat, nagenoeg niets meer over bleek te zijn. Daarom is het ook niet de eerste keer dat ik tot de conclusie kom dat dit proces een onomkeerbaar gegeven is dat zich op meerdere gebieden tijdens het ouder worden zal blijven manifesteren…

Een leugen maakt de woorden stom, ontneemt ze hun ziel.…

Dit is wat ik verwacht, een dans die mij mijn adem ontneemt ik val en denk dat dat ik vlieg, maar ik val ben niet kleiner of groot doder dan dood…

Racisme en discriminatie is jezelf tekort doen, je ontneemt jezelf de kans om prachtige en bijzondere mensen te ontmoeten en lief te hebben.…

Door de huidige gewoonte een voorstelling standaard te besluiten met een staande ovatie ontneemt het theaterpubliek zich de mogelijkheid om haar bijzondere waardering voor een theaterprestatie tot uitdrukking te brengen.…

waar de dood berust in gesloten ogen deze nacht heel zacht tranen ontneemt haar laatste zucht in verborgen dromen die ene liefde voor eeuwig verhult raakt haar hand liefdestranen verlangt zij zacht naar hem die nacht…

mag ik huilen wanneer een woestijnroos haar traan heeft laten vallen mag ik voor haar knielen wanneer zij een blad verliest mag ik voor haar bidden wanneer zij de koude van de nacht moet overleven en mag ik voor haar sterven wanneer de zon haar traan ontneemt…

zij verliest haar lach in het dal der tranen waar de adem des doods wentelt, om haar heen en elke zucht overheerst in haar dromen telkens ontneemt dit leven een wens tot zij lachen hervindt in die liefde gekregen de wenteling breekt haar tranendal…

Bram Moszkovich gaat te ver omdat die hem de kans op verbetering ontneemt. Maar een jarenlange schorsing is wel degelijk op zijn plaats, omdat hij opzettelijk in een zeer lange reeks van jaren de brancheregels met voeten getreden heeft.…

Je ontneemt me mijn zicht door mijn hand te nemen voor als de golven komen... en de sterren vallen neer... Je sluit mijn ogen door mijn gedachten te weten nu de golven komen... en de sterren vallen neer...…

berust, luister en beef wees volgzaam maar niet vrij stil geen vragen in het antwoord van doorbroken heerschappij waar de zwijgzame velen in alle nederigheid zich hullen in de sluiers hun ontevredenheid en gebroken tegenspraak hen ontneemt te dromen dat wat ooit is geschreven in vraag mag worden gesteld…

Geen weg ontneemt deze vrijheid en pracht.…

door die ogen in de spiegel staart zij in haar jeugd op zoek naar toekomstdromen haar verdriet nog te gaan waar herinneringen vervagen in verdwenen helderheid een keuze ooit gemaakt haar wil ontneemt te leven en zij bevrijd van alle tranen zichzelf verliest in het staren breekt het geluid van spelende kinderen haar hart een laatste…

Haar hoed ontneemt ons 't volle zicht de schaduw valt, ontneemt het licht ook in haar eigen leven. Achter het masker van haar lach daar woont de vrouw die verder zag dan grenzen, tastend, grenzeloos die biddend vaak het juiste koos.…

Een wolkje aan de verder heldere hemel ontneemt de hemel de status van helder. Het wolkje gedraagt zich als een eigenwijze achterblijver die niet van opgeven weet.…

zilver is de nacht waar sterren verscholen in verlangen dansen door eeuwig licht nevelige flarden van verdwaalde dromen maanlicht omsluiert haar gloed ontneemt waar wensen in jouw ogen op zoek naar verlossing ontwaken in de morgen als verlangen in mijn hart en dansende sterren in het lied van mijn dromen voor eeuwig beloven…

Oh Broertje van mij Ook al ben je de oudste van ons vier Je bent een gevaar Voor jezelf en voor mij Je ontneemt mij mijn plezier Wees toch eens klaar Wordt toch eens vrij In plaats van schoppen naar iedereen Kijk toch je been Vol blauwe plekken Je vloer vol vlekken Je kranen die lekken Je naasten die verrekken Jouw kar nog te trekken…

Mijn gevoel zo kristalhelder Zeldzaam als ruwe diamant Liefde zo diep en zuiver Ontneemt me al mijn verstand Dromen zo prachtig van kleur Maken de mooiste beelden waar Wakker worden in eenzaamheid Geen tederheid geen lief gebaar Gemis maakt alles zo somber De zon is niet meer de zon van toen Ik mis de stralen die mij omarmden Je lippen…

Wulps gehuld in het maanlicht flaneert de moeder aller kwaad Ontneemt de zon haar alzicht waar zij opnieuw ten onder gaat De voeten van Elgar schuifelen terloops in zandbakken leeg Hij dacht gisteren nog: "amkoe meer later" Nu speelt hij weer.…

ik ben beperkt door omringend grauw een blauw dat zich niet meet dat zich de tijd die mij omhult ontneemt mijn schaduwen verdrongen voor ijle wezens uit haar buik langzaamaan slokt zij me op mijn honger ongestild knaagt zich een weg door oog en denken men vreest voor mij ik vrees voor hen een vluchten…

als het verdriet te groot is voor jouw hart en de tranen niet echt meer willen stromen als het verdriet je meer en meer verwart en je verkiest niet naar mij toe te komen als het verdriet je adem steeds ontneemt en je de woorden niet meer uit kunt spreken als het verdriet ons van elkaar vervreemdt en mijn liefde onvoldoende…

ik denk aan die deur telkens dezelfde deur en aan jouw hand die koele stilte over drempels draagt in elk nalatend sterfgebaar ik kijk naar je oordeel en de tien geboden je ontneemt mijn blik en bewaart de wind beseft niet dat de tocht, ook doorheen het venster, mijn borst omklemt en dat die deur door vloed bezwijkt…

wanneer je lach verdwijnt de avond naar de nacht gaat lonken de maan zich schuilt achter onmacht dat stilletjes in het duister staat te pronken en wijl mijn hand je schouder raakt mijn ogen de jouwe vinden weet dan dat ik vannacht weer over jou heb gewaakt een simpel rijmpje op de vroege morgen vertelt mij meer dan de ochtendkrant ontneemt…

als het kruiselings overschrijden alleen mijn persoonlijk niet meer begrenzen een ander ontneemt het eigen met een strikje verpakt in: voor je veiligheid ik gaf jou toen was genoeg gaf me een rustig zeker jouw weten van mij en steeds volgt de kruiselings dreigende redding met hetzelfde ontbreken van dat is van mij!…

Ik ga op in dit vreselijke getij het vreet aan al mijn energie, en het ontneemt me mijn 'zijn', mijn hel op aarde 'fibromyalgie'.…

In dromen kan ze nog enkel zweven maar dichterbij begint het leven in sterren schijnt een nieuw verhaal zo zingt de maan een volheid van muziek ontneemt het beeld van zijn tragiek onthult haar ware nachtegaal.…

‘k heb je lief, jij die mij niet kwetst, niet met mij breekt, nooit om mij smeekt, me niets ontneemt. ‘k heb je lief, jij, die vrijspreekt, zelfs als ik, gebonden en gebroken, zit opgesloten in mijzelf. ‘k heb je lief, jij, m'n onbegrensde vrijheid, laat ons vagebonden zijn tijdloos verbonden nooit gebonden.…

Zijn gezicht schittert in het licht van de ondergaande zon, totdat je hem passeert en even nieuwsgierig blijft staan zodat je schaduw over zijn gezicht valt en je hem zo even het zicht van buiten ontneemt.…

Soms dan moet ik huilen Vocht hoopt zich op over mijn ogen Niets kan ik dan meer zien Alleen een wereld van wazige weerzin Een klein meisje Houdt zichzelf voor de gek Ontneemt zich haar eigen zicht Geeft haar naasten een andere plek Even wachten op troost Even wachten op het onmogelijke Even wachten, want wie kan komen?…

mij nieuwe start Maar de keuze beperkt wordt wreed bedwongen ontzien haar angsten niet ontvouwen opgedrongen Gespreid ondergaat zij sidderend nat verwarmt ervaart haar broze vleugels verheft zich door zon omarmt Uit hemels blauw zij neder kijkt geeft leven aan geurende bloem ziet zij niet de jonge blonde nimf die speels ontneemt…