Alle inzendingen van Jeroen+Zwaal

Hoe zwaar is een stoeptegel? Ik weet dat hij 30x30cm meet. Ik weet ook dat een tegel goed te tillen is, maar hoe lang kan iemand een tegel ononderbroken dragen voordat men uitgeput raakt? Een tijdje geleden was ik met grote grindtegels in de weer in mijn voortuintje. (Deze zijn nog heel wat zwaarder dan de gewone stoeptegel.) Toen het begon te schemeren…

Wie door een hel gaat, neemt de hemel mee.…

In de klas zit iedereen gebogen over zijn vel papier. De een denkt na, de ander schrijft snel een antwoord. Weer een ander kijkt naar buiten en ziet hoe de zonnestralen het lokaal in schijnen en verderop de wolken overdrijven. De leraar zit achter zijn bureau en kijkt de groep rond. Hoe vaak heeft hij nagedacht over de vragen die hij voor vandaag…

In een forum over een boek van Marinus Knoope volgde ik onlangs een discussie over geloven en overtuigen. Ik schreef een reactie en er ontstond een mooie beeldspraak. Te waardevol om te laten verdwijnen in een forum dat na verloop van tijd onbereikbaar wordt, dacht ik bij mezelf. Hopelijk krijgt het hier wel een plek en wellicht zelfs wat ‘media exposure…

Ergens in het land staan vakbonden en werkgevers lijnrecht tegenover elkaar. De ene partij stapt uit het praatgroepje en wil niet meer verder in het proces. Inzet is de verhoging van de AOW-leeftijd van 65 naar 67 jaar. Ergens op een vroege avond, in een rommelige huiskamer, is iets vergelijkbaars gaande. Inzet: het kind wil niet meer eten, maar wel…

Vandaag bezocht ik voor mijn werk een plek voor dagbesteding. Samen met een cliënt gingen we kijken of deze plek iets voor hem is. Het is een verzameling van werkplaatsen waar vrijwilligers aan het werk zijn, die al hun kennis willen delen aan iedereen die er maar aan de slag wil. Nou ja ... iedereen… bijna iedereen. Deze werkplek is alleen voor…

In een huisje met kleine kamertjes staan her en der zoveel spulletjes. In een van de kamertjes zit ik te typen: “Hoe zal het verder gaan?” Over een maand of wat komt er een lief kleintje bij. Alles staat in het teken van deze verwachting. We wonen klein, maar ach, we zijn zo blij met elkaar. Zij met haar dikke buik en ik met een buik-je. Happy…

Laatst was het weer zover. Ik was bezig aan een gedichtje en ineens haperde ik. Ik wist niet meer wat ik moest schrijven. Het werd stil om me heen en langzaam nam de stilte bezit van de kamer. Waar daarvoor het tikkende geluid van het toetsenbord de studeerkamer had gevuld, was er nu alleen mijn ademhaling en in de verte het geluid van een brommer die…

Vorige week kwam ik erachter. Ik ging iets ophalen dat in het ouderlijk huis jaren en jaren op zolder lag. We gebruikten het altijd voor discofeestjes en daar zou ik hem nu ook weer voor gebruiken. Het visnet. Wat is een jaren-tachtig-feestje zonder visnet? Op een oude foto zie je me onder dit visnet in een hoekje zitten en steek ik met twee handjes…

Als je héél ziek bent, kan het zijn dat je hallucinaties krijgt. Stiekem hoop ik daar vandaag een beetje op. Helaas blijft mijn temperatuurwaarde ergens hangen waarbij hallucinaties zich niet zullen aandienen. Wanen en hallucinaties. Als ik deze twee woorden uitspreek dan zijn hallucinaties meteen veel interessanter. Als je ze zou kunnen kopen, dan…

Zomaar was ik bezig met het opruimen van potten. Het was midden in februari en midden op de dag. Het regende dat het geen lieve lust was en mede daarom had ik minder lol met waar ik mee bezig was. Ik trok een plantenbak tevoorschijn en zag het mos weelderig op de aarde groeien. Met een los handgebaar gooide ik het in de tuin. Onder het mos kwam…

Zij lag nog te slapen in het bed waar hij een uur eerder uit gekropen was. Hij zat op de bank met haar kat op schoot en met koffie en een asbak binnen handbereik. Ineens zag hij weer voor zich hoe ze gisteren voor hem stond. Een ogenblik verder waren er een aantal woorden gekoppeld aan dit beeld en besloot hij de warme bank in te ruilen voor de lege…

In mijn zitzak keek ik zomaar wat TV Ineens keek Verlangen met mij mee En ergens vroeg ik: wie ben je? Aan het ontbijt zat ik te mijmeren Verlangen schoof zachtjes aan En ik wilde toen spontaan eens vragen: wat ben je? Telkens was er ergens iets, waardoor het er weer was Zoals in de winkel (die keer toen op de fiets) Zat het onzichtbaar…

Hoe vaak was ik verloren? Zo vaak als ik moest verweren Hoe vaak dacht ik ‘ach laat maar dan’? Steeds ging ik maar weer door Hoe vaak heb ik gezocht? Vaker dan ik iets kon leren Hoe vaak was het ‘maar niet heus’? En vroegen gedachten: ‘Waar ben je dan?’ Ineens zie ik ‘hier ben je!’ Ineens is vorm verkregen Ineens is er intens gekust…

Kan jij de lucht Dan kan ik een arend Wil jij de zon Dan zal ik schaduw Ik zal de grond Dan zal jij een boom Ik zal de stam Dan zal jij de takken Ik zal geworteld Er zullen vruchten Vallend kunnen we samen Tussen zonnenstralen Zon en schaduw zullen elkander Een arend zal dalend Een nest zal het onze Zijn…

Samen keken we in de spiegel. Hoe lang stonden we daar arm in arm in de badkamer? Hooguit een minuut schat ik. Maar binnen die zestig seconden had ze haar statement wel gemaakt: “Kijk nou eens naar jezelf en zeg me wat je ziet!” En inderdaad, ik zag het niet. “Je hebt nog wel iets onder ogen te komen”, riep ze me vrolijk toe. En weer had ze gelijk;…

Zo stil lig ik in mijn hangmat Het minimale wiegen Schrijf ik toe aan mijn hartslag Of dat klopt maakt niet uit Alleen mijn hart is in beweging Heel zachtjes diep ver weg Haakt het slagen aaneen Tot elke vorm van tijd Mijn adem is er niet Mijn ogen drijven af Gedachten zeggen zachtjes Wieg mijzelf tot mezelf…

Je raakte me met woorden tot wel bijna in mijn ziel ik voelde dat je vallen zou maar greep je nét op tijd. Je handen voelden warm en zo intens vertrouwd Een verbond van levenslijnen vloeiden als het ware samen. De band die we bezáten wilde ik niet kwijt ik liet mijn ogen dwalen en zocht naar je gezicht Daarin zag ik wat ik zó graag…

Bij het open raam Tuur ik in het niets van mijn handen Voorzichtig heb ik ze opengevouwen Dan fladdert de nacht uit mijn palmen op Vrolijk dansend verdwijnt ze uit mijn zicht En terwijl ze opgaat in zichzelf Bedenk ik vast dat ik ooit De dag ook in mijn vingers krijg…

Een nacht waarin een nachtvlinder op mijn arm land En dan weer ritmisch tegen het plafond stoot Totdat ik het licht uit doe Een dag waarin ik geen voldoening voel Al spoel ik al mijn glazen af Totdat ze blinkend schoon zijn Een nacht waarin ik vast zal slapen En mijn REM-slaap zich onverstoorbaar herhaalt Totdat ik langzaam wakker…

zoals ik mijn ogen open zonder dat ik naar binnen kijk zo voel ik dat ik anders lijk en zacht zie ik wat jij voelt buitenkant zie je het is er wel het is er niet zoals ik uit mijn ogen kijk zonder te verliezen zo wil ik naar je kijken en zacht voelen wat jij ziet…

vergeten verhalen vertellend verbeten vertalen versnellend verdorven vertering verbeeld verworven verkering verveeld gebonden gedichten geschreven gevonden gezichten gegeven gedeelde getoonde gevaren gespeelde gekloonde gebaren bedachte bedoeling bedreven betrachte bevoeling beleven bedrogen bebaarden bedwongen bevlogen bejaarden…

Mijn tranen - ze hebben plezier in het vallen - Ik ben De zon die op mijn tranen schijnt Ik ben De atmosfeer die warmte krijgt van de zon Ik ben De aarde die in leven blijft door de atmosfeer Ik ben De ruimte die aarde omgeeft Ik ben De zwaartekracht die ruimte bij elkaar houdt Ik ben En zoals ze vallen, ze laat vallen Mijn tranen…

Met een volle boodschappentas loop ik door het Spijkerkwartier richting huis. Altijd komt er een moment dat ik me afvraag of dit nu de snelste route zal zijn. Precies tijdens deze overpeinzing passeert links van mij een zin, uitgesproken door een vrouwenstem. Op het moment dat de zin tot mij doordringt zie ik wie de woorden zojuist uitsprak. Ik kijk…

Vandaag heb ik in een impulsieve bui een parfum gekocht: het favoriete geurtje van mijn moeder. Eerst belde ik mijn vader om te vragen welke dat ook al weer was. Dat wist hij wel; het was zelfs vóór hun trouwen dat hij het voor haar op schiphol kocht. “Toch bijzonder hè dat het nu nog bestaat”, zei hij enthousiast. Hij noemde het merk en de naam en…

Lente zit in de lucht Wolken lijken blijer De wind waait met een zachte zucht Lente zit in de dieren De dagen worden langer Vogels vliegen samen hun vlucht Lente zit in de bomen De zon wil vaker schijnen Knoppen springen open in de laatste koude nacht Lente zit in de grond Wortels gaan weer groeien Voelen het water dat weer stromen…

Hij liet me zelfs zijn paspoort zien om maar te bewijzen dat hij echt eenenvijftig jaar oud was. Adrianus zag ik staan en zijn achternaam was bijna de voornaam van mijn vader. En inderdaad, hij was geboren in 1954. Het was hem niet aan te zien, veertig had ook gekund. Zo snel als hij zijn identiteitsbewijs tevoorschijn had gehaald, zo snel trok hij…

Ergens wil ik nog wel Ik kan nog wel iets verder Maar het gaat niet meer En ik krab wat aan mijn arm Ergens gaat het nog wel En ik maak wat vooruitgang Maar ik kan niet meer Ik laat mijn armen hangen Laat mijn handen rusten Mijn vingers spelen wel, maar Tot in mijn vingertoppen doet het zeer Ergens hoop ik nog wel Ruimte lag er voor…

In de tuin lag een schoorsteenonderdeel Het stuk aluminium heet nu lamp Het heeft een deukje van het landen En omgekeerd deden zijn handen ‘Werk licht maken handen veel’ In de kamer hangt een lamp Het lijkt wat op mijn leven Het geeft mooi licht aan het geheel Nu ben ik meer zoals die lamp, maar even Was ik echt dat schoorsteenonderdeel…

Woorden heb ik er begraven Met blote handen, een heel verhaal Lange zinnen er heengebracht Vol sprankelende taal Hersenspinsels voorgedragen Aan de maan verlichte nacht Gedichten er naar toe gedragen En dromen daar bedacht Ook deze woorden gaan er heen Ik beitel stukjes datum alvast in een koude steen Op dit kerkhof van losse letters Komen…