Alle inzendingen over oorlogsleed

de waan van oorlog spreekt hier nog in rakende beelden verdichten duistere barakken zich tot tastbare werkelijkheid huilen vergrijsde mensen om verstilde jaren verloren in schijnbaar vergeten tussen kiezels en prikkeldraad nimmer gewist…

Natuurlijk: velen betalen een hoge prijs als gevolg van Netanyahu's acties in binnen- en buitenland: tienduizenden doden zijn te betreuren, de zwaargewonden zijn niet meer te tellen. Maar - zo verklaarde de Israëlische leider: “We betalen allemaal in deze oorlogstijden een persoonlijke prijs, mijn zoon Avner moest zijn huwelijk al voor tweede…

Rotterdam, dappere havenstad, en Rotterdamse burgers, vandaag staan we stil bij jullie oorlogsleed. Nee, wij vergeten niet.…

Nog steeds kan ik het begrip excuus niet goed combineren met bij voorbeeld ingrijpend oorlogsleed, ongewenst gedrag in de sportwereld of vreselijk gedrag als overheerser in een vroegere kolonie. Excuus, dat bied je aan bij een ruzietje of het breken van een kristallen vaas.…

Je wordt de Poolse Anne Frank genoemd, maar we kunnen Anne Frank ook de Nederlandse Rutka Laskier noemen, want er bestaat geen hiërarchie in jullie oorlogsleed. Je vader heeft de Holocaust overleefd, je moeder en je broer niet. Je vader ging naar Israël, waar hij in 1947 hertrouwde en er kwam een dochter, Zahava Scherz, jouw halfzus.…

Mevrouw 1 kon gloedvol benoemen wat oorlogsleed met iemand doet. Maar in de praktijk bleek ze er zelf niet mee om te kunnen gaan. Zo moeder zo dochter. De ergens anders wonende man en vader was  zoiets als een strontvliegenplaag. Lastig! De kans om er iets aan te doen kwam door een medisch fenomeen.…

Zij zijn zo vals als een loden deur, hebben helemaal niets met oorlogsleed, maar vinden het sociaal belangrijk om zich in de kijker te plaatsen. Elk jaar sjokken ze weer met een vroom gezicht langs het monument. Het is het duo Teut en Toos, gisse moeder (70) en niet zo gisse dochter (30). Ja, ik weet dat ze in andere verhalen anders heten.…

Er lag daaronder nog de verwoestende werking van jouw oorlogsleed, sterk verweven met jouw pianowereld, wat resulteerde in een suïcidale depressie. Marjoleine schrijft: 'Wellicht was ze voor de oorlog al geneigd tot somberheid, erna lijdt ze aan depressiviteit. Ze voelt zich niet meer thuis in Nederland, ze voelt zich er niet meer bij horen.…