Alle inzendingen over paddestoelen

op de bast van de beuk groeit de vrucht van de vlok een web van schimmeldraden ik zie een tros van schelpen met een ingerolde rand van blauwgrijs tot grijsgeel ze rusten op een witte steel op een viltig behaarde voet gele lamellen dragen lila sporen als het vlies scheurt glippen ze weg wind draagt hen naar een toevallige plek naar…

Kikkers rusten uit Op meubels van de natuur Gezwam van vliegen…

Een paddestoel vlakbij Stavoren Kan mij echt geweldig bekoren 'k Weet niet hoe die zwam Daar ooit terecht kwam Maar 't ding verdient zeker zijn sporen…

Onder het loof van lage eiken, de bodem golvend als een duin vond ik je, je hoedje trots opgericht, als een lichtbruine tepel, glanzend in half licht, vochtig nog van morgendauw. Je lichaam daaronder, romig, met bruine sproetjes, gevoelig voor beroering, en het verborgen kleine knopje waar je lijfje ophoudt; dat trilt, als mijn vingers…

Zoek daarom paddestoelen met verstand of laat ze anders staan. Want zonder kennis van dit goed gegeten, wacht u als paddestoelproleet de hemel der boleten.…

Daar kweekt men hemelhoge paddestoelen.…

Het is met de liefde als met het eten van paddestoelen. Je weet nooit of ze eetbaar zijn voor het te laat is.…

Als paddestoelen verbonden door een lichaam van onzichtbare draden blaffen honden in de nacht het obsceen kwijlende, schurftige monster van het eigen huis veranderend in een onaantastbaar plechtig lid van een grotere gemeenschap - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Tirade 200…

Toen wist ik dat ik over mijn bevindingen een roman zou schrijven: ‘De Laatste Paddestoel’. De roman speelt zich af in de tijd van de koude oorlog. President Obama wil nu een kernwapenloze wereld. Het is te hopen dat we op een goede vrijdag kunnen zeggen: hé, de wereld is kernwapenvrij.…

soms geniet hij nog van kleine momenten van een kleurige paddestoel langs verwaaide paden zijn tere hand gedachteloos in de mijne het verschraalde leven stilaan moe…

Hij woonde eerst in een paddestoel maar die was door kabouter Spillebeen kapotgemaakt omdat die zonodig op de paddestoel moest wippen. Dus was hij verhuisd naar een holletje onder de wortels van een grote eik. Hij had al zijn meubeltjes en andere spulletjes zelf zorgvuldig gemaakt omdat hij alles van de kabouterkringloop veel te duur vond.…

Een uitstralende kracht in de wijkende lucht eens alle rassen zal brengen tot een markante edelsteen; edelmoedig sprookje, een paddestoel en veranderende zucht, de hypothesehelft van een vloek verdwijnt daarin hoog heen.…

Donkere dagen naderen met rasse schreden Gemengde kleuren vleien zich neer Gevoelens spelen op, ieder jaar weer Paddestoelen, zij sieren het heden De Herfst aanvaarden met heel zijn pracht vergt van velen ontzettend veel kracht.…

Zo bleef de paddestoel twee dagen groeien en het blaadje, door zijn kelkvorm, verzamelde het ochtendlijk dauw. De derde dag scharrelde een roodborstje rond in het mos, op zoek naar twijgjes. Het was al vroeg uit de veren en kreeg dorst. Plots ontdekte het vogeltje de paddestoel, zeker twee keer zo hoog als hijzelf.…

Zomer, roep ik, overnacht bij mij: want het appelbloesembed staat klaar en jonge paddestoelen zingen Vivaldi, overjaarse violen knikken portato een nieuwe geur van jasmijn bevrucht de nacht mijn kat is dood.…

Paddestoelen steken hun kopjes uit de grond dwars door die bonte deken. Al dat rood, bruin en geel ik houd ervan zoveel!…

Blaadjes vallen als tranen, bomen nakend tot op de tak Een bed van bladeren verstomt mijn voetstappen Zonnestralen gevangen tussen 't kalende warm gekleurde bos De geur van de herfst doet mij naar adem snakken Grote sponszwammen schieten als "paddestoelen" uit de grond Herfst ontluikt ...…

pulver paddestoelen in mijn haar als ik naar verre oorden reis dompel mij onder in een boekettenzee mocht ik gaan zwerven aan de linkerkant laat mij zwarte aarde eten indien ik ten hemel stijg voer mij met de zwijnen als het lopen mij slecht vergaat leer mij al dat te doen zodat ik weet te balanceren op touwen die…

de lente ademt de winden drijfveer van haar vruchtbaarheid over mij en haar vogelen stembanden zingen blij in onze grijpende oren neer en de zon lacht een opening in zijn wenende en grommende gordijnen ook de paddestoelen verdwijnen in de humuslaag van hun begin de geldgeile mensenklauwen grijpen alles van zand tot kraaien nog…

Meestal is de lucht hier gevuld met zinderend stof behalve wanneer er een westelijke zeewind waait dan kan de verte pijnlijk helder zijn de zon schijnt hier van kleur te veranderen met het wisselen van de jaargetijden en de toevallige regen ruikt naar mos en paddestoelen ik wandel veel door het rotsachtige bergland me verbazend over…

een oude aardappel, wees op het kaboutertje in de pinda Moeder was een gapende wonde die schreeuwde om verzorging De oudste dochter, Soen, een slapend spoor in droge aarde verzamelde afval, at en genas verborg heel kunstig haar kracht verbond via sluipende wegen Bij verandering van klimaat groeide zij uit tot een boom van een paddestoel…

Gelijk als kabouters in paddestoelen, elfjes op boterbloemen, boomwortels zo groot dat ik dacht dat er ook trollen zouden huizen. En natuurlijk ook de open plek waar een kring van paddestoelen stond. De beruchte heksenkring met prachtige zwammen mooi rood vol witte stippen.…

nog geniet ik van de zon die de rijke oogst van zomer kleurt de wind al ritselend naar herfst geurt paddestoelen dansen opgeschoten in een nieuwe heksenkring het bos lost langzaam zijn bebladering de ochtendkou vernevelt gauw in warmte van de aarde onttrekt het zicht op winters helderheid nog is dat bedje niet gespreid maar…

Ik ruik de paddestoelen, want het is mijn aarde. Ik laat geen water achter in de lente.…

Tussen de oude eiken ruist het middenin een draaikolk van blaadjes zwijgt opeens het Herfstkind en luistert Kom, het is weer tijd voor verandering is wat deze herfstwind haar fluistert ik blaas muziek dus dans en zing Voorzichtig danst ze de bomen kaal haar zang brengt paddestoelen tot leven en de herfstwind blaast, hij blaast zich schraal…

Een verdwaalde paddestoel in het zachte mos gaat spontaan blozen. Jouw zachte uitstraling en open blik maken het plaatje compleet Bij het scheppen van de kleuren heeft God jou rijkelijk bedeeld...…

keek je vurig spanden bogen zich langdurig einden afleggend, verdwalend door heemtuinen duinen rosaria leek een belofte van niets dan geluk een zwevende donzen veranda gedragen door blauwe paddestoelen doorspekt met jouw lichtpuntjes de stilte te betrekken in ons gezamenlijk uitzicht de velden voltrokken zich de natuur werd overal…

Reuk van rottend hout, van schimmel en van paddestoelen, de klamme dampen van het woud, en stilte vóór de najaarswind. Regen, botverkillend koud, dringt door in humuslagen, van een woud, dat rusten gaat, en kondigt aan het einde. Vermoeid en oud, de eik geveld, zoals de afgestorven kleuren.…

(voor Arno Breekveld) Hard ineengekreukeld zacht wonder! Weerloze zieken, hoor naar de tartende wervelstormen in zijn verdoofde hoofd, de abrupte zijwegen, de oorverdovende waanbeelden van een eenzaam en uniek medium! Als je velen bent, maar nooit jezelf, dan ga je vroeg of laat naar de verbrande vlakte, je moet een harde bek hebben om dat te…

bladeren vallen uit als haar verven zich rood de herfst in doen aan bungee jumping aan een elastiek dat terugspringt in de lente er loopt een muts sjaal handschoen door het bos prikt zich aan kastanjes maar raapt bouwt beesten en mensen zet ze met lucifers in leven en vlam paddestoelen trekken als nomaden komen gaan komen gaan laten…