Het was niet verwonderlijk dat ik als jonge vrouw van 19 jaar de zware, langwerpige kano's van glimmend, glanzend, bruin hout niet uit het botenhuis kon slepen en tillen om ze op het kabbelende, onstuimige, zwarte water van het Wilhelminakanaal neer te laten, maar voor mijn medestudent Bartho was dit nauwelijks een probleem....
Ik had mij aangemeld…
‘Wat ga jij studeren’, ‘waar kom jij vandaan’, ‘ga jij ook bij de roeivereniging?’ Zijwegen naar de kernvraag. Een kern die zich bij te rechtstreekse benadering zou terugtrekken, wisten we. We gingen toch nog lang niet dood? Hersenbloeding bij een van ons, als mogelijk eindstation, kwam in die jeugdige hoofden niet op.…