Alle inzendingen over samenle

De maatschappij is een ton met stront en juwelen.…

Een felle vloek en het bord valt uit zijn hand druppels bloed op duizend stukken hij foetert iets van; ’scherpe rand’ en; ’doe het lekker zelf voortaan!’ zij troost, maar kan haar lach niet onderdrukken ’Ik help nóóit meer!’ en zijn ogen spugen vuur strafschop voor haar leedvermaak zo gaat het bijna ieder uur zolang al als ze samenzijn…

Is er iemand die weet wat te doen als z’n hele wereld uiteenvalt? Is er één persoon die ongeraakt zou blijven? Is er een ziel die sterk genoeg is om dat te dragen, is er een hart dat niet zal breken? De mens is sterk, hij overleefde natuurrampen, waarvan niemand anders de schuldige is dan hijzelf. Maar het belangrijkste is dat hij blijft bestaan…

Mijn achterwaartse pad, bezaaid met tegenslagen, kapot gebeukt door Lot en stormen menselijk falen, baant zich wegen langs blokkades, die vast mijn toekomst ook bepalen, denk ik bij de Koffie Verkeerd.…