Alle inzendingen over schil

Alles is fijn als een schil van iets.-…

Een broze schil van steen, aarde, en wateren rond vuur gegoten.…

In plaats van de vruchten te smaken, Gooien ze elkaar met de schil, Ze praten om maar leven te maken - En de wereld is zelf toch zo stil!…

Wanneer zij de schil had mogen verwijderen van zijn in nevelen verborgen lichaam ooit nieuwe pitten had mogen planten in de vroege morgen uren pas dan krijgt nieuwe aarde vaste grond in werkelijkheid geplant waar verrotting haar eigen weg snijdt, gekarteld en wel terwijl het masker de grijns verbergt die gisteren met nu verbindt…

ik pel behoedzaam elke schil van je lijf jas na jas ontneem ik je tot aan je naakte kern het doet je zichtbaar pijn en daarom zeker huil je mij…

oranje is jou kleur zoet en sappig wat een heerlijke geur je schil eraf ik leg je bloot haal je uit elkaar geniet klein heerlijk gebaar C Waterlelie…

Ik schil patat denk onderwijl zou zij nu ook aan 't schillen zijn? Zou zij net als toen denken: wat sta ik hier te doen? Mag ik even wat raad geven. Zelfs het jatten van patatten doet anderen leven.…

ik had nog niet gekeken langs je koude wind omhoog de draden bleven kleven die de ochtend naar me boog was verrast door de kastanje nog gaaf in open schil jij dwong me om te kijken naar de herfst die ik niet wil…

Getekend door het verleden -kwetsbaar- met een hele dunne schil. Je hebt zoveel te geven -voelbaar- je weet ook dat ik dat wil De bescherming van het pantser -schijnbaar- is niet goed genoeg tegen mij. Ik doorbreek het met mijn gevoelens -merkbaar- en dat maakt jou weer blij.…

een slecht mens is een goed mens wees de draaideur tussen binnen en buiten koop ogen van mededogen lijst ze in ik pak de draad en het leven pakt mij op schil een appel hij smaakt veel beter als je zit…

Een bekende vleug vol in de neus je bent het je bent het heus Een druppel in je oog een voorbode je ogen worden glazig als een dode De messcherpe stalen maansikkel snijdt flarden in de regenboog Huilend schil ik de ui tot de laatste snik…

een lek in de melkweg zuigt sprankels en stof nevels duiken in een kolk die naar binnen toe versnelt naar een gebald middelpunt kleiner dan de zandkorrel een ineengeplofte ster verpakt in een schil houdt alles gevangen traag verdampt het onzichtbare tot niets…

ik weet niet wat het is de bloes die je draagt de kleuren die je koos is het wit of roodbruin misschien zelfs kopergroen zijn het je ogen of de kastanjes in je haar of is het eenvoudigweg de appel waarin je stevig bijt goudgeel van schil of het steeltje dat je niet eet maar waar je heel sappig naar kijkt…

Mijn woede om je vertrek is uitgebarsten als een rijpe vrucht die door haar schil niet meer belemmerd werd.... Jouw armen hebben me losgelaten vóór ze me ooit omhelsden....…

aan jouw borst wil ik weer even liggen je bent in mijn gedachte als ik een appel schil het mes snijdt, glijdt langzaam in het vruchtvlees het leven heeft zijn loop genomen de wereld eet niet uit mijn hand ik ben uit koers geraakt hoe jij alleen mij zogen zal voeden met elan…

Ik schil mijn huid op zoek naar mijn gevoel ik graaf en graaf tot aan mijn ware emotie. soms schreeuw ik het uit en weet ik niet meer wat ik bedoel. ik discussieer en ben met mezelf in conclaaf ben ik voer voor wetenschappers en psychologie?…

- En ook om beter in m'n schil te passen.' 'Je bent als Bakbanaan een groot komiek,' beweerde Kers. Ze lachte zich een kriek.…

is wat zwak, biedt nog buien een dak laat de zon in haar schil wanneer jíj dat zo wil, wél wolken ten spijt sluit je hun sneeuwwit habijt spreidt een grasgroen tapijt voor nieuw leven maar niet éven breng jij de merel van de wijs ontneem je wei de ereprijs, want tussen paas- en pinksterbloem botert het al steelsgewijs…

Het ei tussen mijn oren Vol toekomst maar nog niet gebroken Broedend vol van woorden Die groeien naar zachte zinnen Steeds wil ik je lezen Maar eerst moet je breken Voor het leven je kan aanschouwen Toen zag ik jou En het is gebeurd De schil viel in snel tempo op mijn hart De liefde is geboren Nu de zinnen zijn te lezen Zing ik ze…

Met tranen in de ogen schil je mij, rok na rok snijd je grove stukken Je huilt er zachtjes bij In de kern schuilt het geheim je brengt het dichterbij Ontdekt een vage schittering verdwenen na de eerste blik Je kijkt een tweede keer Oogleden gaan op en neer Een dikke traan zout mij conserveert, jij bent weer vrij…

Alles wat ik eventueel over mezelf vertel, ketst af op een harde, onbuigzame schil, alles buigt zij onmiddellijk terug, wijst zij terug naar haar allesoverheersende ego.…

Zaterdag 20 augustus heb ik voor het eerst na een jaar of acht weer eens een bezoek gebracht aan het Musée d’Orsay in Parijs. Dit museum heeft een grote collectie impressionistische schilderijen en daarom had ik echt naar dit bezoek uitgekeken. Rond mijn twintigste was ik helemaal weg van schilders als Renoir en zijn collega’s. Ik kon uren in een museum…

Ik ben geen stronkje en geen schil, mag naast hem zitten op de bok. Het duurt uren, dagen, maanden, straks is de herfst alweer voorbij, de winter komt en ook het groen.…

't is zomer 't is warm 'k ben moe en loom zit in de schaduw onder een boom samen met James zo rijp als maar kan zijn huid voelt wat vet en ik krijg wat drang ik bijt in z'n schil en hap hem vooruit lekker zachtzuur wat sap op mijn huid ik bijt en bijt hem tot zijn kern is gekraakt en zeg:'lieve James je hebt héérlijk gesmaakt…

pleintje het was nog vroeg en de bomen fluisterden jouw ogen droomden een verscheurd gevoel de zon kwam gestaag door het wolkendek De wereld leek te draaien op een paar vierkante meters en je hart klopte verleden weg maar de pijn die bleef Ik lag in bed roofde de laatste geuren die jij achter liet Mijn tranen braken gestaag de harde schil…

Met lege handen en een leeg hart gevoelloze vingers haar blik verstart koude streelt haar huid voelen doet zij niet meer woorden zo bast het doet haar geen zeer terug is de façade het masker van alsof haar metgezel van jaren weer vanonder het stof één schil was gepeld een glimp van haar hart was getoond voor even nu rest nog…

klokhuis maakt appelvlees daaromheen spant de schil rond, noemt “Elstar” laat zich eten hapsgewijs slurpt, geurt rijk verwachtingsvol want bomen groeien door in de buik, laten zich dragen van heinde ver en terug een naam verandert in avondfruit de kern is een huis door pitten bewoond op de zuidelijke helling van de hoge berg Jinjan…

Rechters zouden een beschermende schil moeten vormen tegen regelgeving die onmenselijk uitwerkt, zoals ook in de Toeslagenaffaire is gebleken.…

Telkens komen nieuwe walmen bij ons binnen: papaya, kokosnoot en massala, een wilde vrucht in harde schil met de geur van rotte banaan.…

Ik was zeventien en de liefde zou ook in mijn leven zo uitbarsten, als een rijpe vrucht die niet weerhouden wordt door de schil, en wel met desastreuze gevolgen...…