Alle inzendingen over sluimer

jij bent dichter bij mijn dromen koestert sluimerend verdriet zachter stilte voor mijn tranen dan flanel bestaat toch niet…

Weerkaatsing in helder glas schrijft lijnen in trage glimlach van zorgvuldig weten, met brekende tanden en hersenloze beten, die knarsen in scherpe kwatrijnen Slaap die niet wil komen maar verdwijnt in het licht van de gordijnen, die dichten zodat mijn zien onverblind kan zwichten als zijn beeld voor me verschijnt Tijdens de resterende dagen…

de nacht in rust harten bedaren verstrengeld al één verlangen zo zacht tot het ochtendgloren maanlicht omhelst sterren verdwijnen een liefde ontwaakt die nooit wou slapen sluimerde zacht om ooit te ontwaken als de mooiste dag…

Sluimerend nog 's ochtendsvroeg kom jij zachtjes mijn gedachten binnenwandelen heel teder kus je me wakker en zegt nog even niets Mijn ogen houd ik nog even gesloten in de tijd tussen slapen en ontwaken droom ik van jou naast me en zeg nog even niets Tot het ontwaken dan echt begint weet ik jou in mijn gedachten denk ik aan jou en kruip…

een vrije val tijdens de sluimering de adrenaline is enorm geen zintuig gesluierd en in een flits ben ik tenmidden van het schouwspel van alle dag.…

Jouw bovenaardse zinnen die zwijgend roepen om witte rozen die je prikken moeten bloeden soms want hun rook sluiert dwingend je blauwe ogen die niet meer zingen kunnen in die zoete slaap van dood sluimeren en koudziek huiveren bij 't ontwaken dan roep je weer om witte rozen die je prikken moeten schreeuwen soms…

Het moet in zijn sluimer rusten.....…

O, sluimer zacht! 't Is al zo kalm: Geen vooglengalm Verstoort de nacht... O, sluimer zacht!…

Ochtend dromen ga maar komen want ik wil nog niet uit bed maar sluimerend wat na genieten van de gisteravond pret.…

Sluimerend is de dag op zoek, de wende wil telkens weer een etmaal en ik heb de sleutel op zak. Ik zie het donker in.…

Winterwind, lei my deur bittere nagte tot uit die duister ek saggies kan staar hoedat hy sluimer, en sluimerend my smarte eindelik diep in my hart laat bedaar!…

Toen zag de kok ook Sluimer de slak zitten! Zij bibberde over heel haar glibberige lijfje en kroop in haar schelp. De kok plukte nu ook Sluimer’ s schelp uit de boom! Reggie’ s hersens draaiden overuren! Hij moest een list verzinnen, om Sluimer uit de buurt van de kok zijn kookpannen te houden! Wist jij, dat langharige rupsen erg giftig zijn?…

luisterend naar jouw hartslag wiegend op jouw adem zoekend naar een antwoord dat ik ken sluimerend deze zondag veilig in jouw armen wetend als geen ander dat ik ben…

stil sluimerend slapend de nacht druppels vallen helder uit schaduw spiegelen in plassen licht weerkaatst tranen vullen en breken al wat er is gedacht…

Geen enkel blaadje roert noch leeft, terwijl aan het touw der tempelklok sluimerend een vlinder kleeft.…

verlangen huilt in verhoopte dromen zoek naar jouw liefde diep in mijn hart zachtjes geborgen nooit verloren in de sluimering wacht een nieuwe droom…

Ik droomde van wapens die van gruwelen vreemd uit bloemen opgetrokken in mijn landschap dromden nu lig ik hier met vezels van verval in een diffuse stroom van sluimering en ontwaken gebutst doch zichtbaar aan jouw levensboom…

We lachen tegen sluimerend verdriet. Tranen in onze ogen. Zie haar zitten. Ik voel weer even dat allereerste gevoel.…

Als je zeker wilt zijn dat men beseft hoe moeilijk iets is, kun je het maar beter niet in één keer goed doen.…

haar ogen bedriegen zijn liefde broeierig kijkt zij opzij sluimerend verwacht ik een teken maar wat verwacht zij van mij? haar mond, haar tong, haar tanden het spel beheerst zij goed mijn zakken vul ik met smoesjes maar verlies daarbij de moed…

voorname bruine pracht je vleugels bevrijden je moeiteloos van de aarde je hoort wentelend wiegend en wendend in de blauwzilveren voorjaarsluchten vol beloftes stijgend en rijzend boven de sluimerende zachtgroene lentebossen tot je bent opgelost in de hemelkoepel…

wij doden geen tijd sluimeren of slapen niet dromen geen paarden maar tellen seconden en drijven de wijzers van minuten naar uren verhalen van spinsels en pennen de letters in krullen aanéén de woorden naar zinnen verre van waarheid van levensbelang…

Doordat ze aan de buitenkant zo voorkomend zijn, leiden hun charme, charisma en onberispelijke psychologische camouflage ons af van hun ‘ware aard’: de sluimerende afwijking pal voor onze ogen. Met hun bedwelmende, hypnotiserende aanwezigheid trekken ze ons onverbiddelijk naar zich toe.…

Leven wordt van papier scheurend in duizend stukjes de zin voorbij armen gevouwen rond haar lichaam zichzelf wiegend troostend streelt zij zichzelf als er niemand is slikt bitter zout dagen sluimeren de zwarte pijn voorbij…

het eerste zonlicht laat zich zien maar de sluimering overvalt mij waardoor ik slapende ben tussen de levenden.…

Omhels me, eer de sluimer ons omhelst. Kus me, want de winter heeft gezegevierd over alles, behalve jouw kus.…

half mei sluimerend denk ik aan de petunia's fuchsia's begonia's kwetsbaar net gepot vijf uur in de morgen ga slapen kind ga slapen…

de dag staat aan het raam een grijze vrouw met vermoeide ogen de dromen liggen bijna afgedraaid tussen de lakens een laatste restje zoete sluimer uit de diepte komt langzaam het weten boven drukt op mijn borst de grijze vrouw van weer een dag…

zo stil ben jij niet toch heb je diepe gronden je fladdert als een vlinder als door niets gebonden maar in de woorden door jou stil bedacht proef ik donkere diepten een ontoegankelijke kracht een sluimerende wereld die schijnbaar niemand kent zit eens stil m'n vlinder vertel me wie je bent…

Vol verwachting klopte lente sluimerende camelia, prunus, ook magnolia tot volle bloei. Plots blies opgestoken stormwind hun kroon tot rozerode fragmenten verspreid over grastapijt en vijveroppervlak. Veeg ik, gevangen in heimwee dit pseudo sneeuwdek weg. Ook mei wordt snel verleden.…