Alle inzendingen over sterf

Ik slaap niet meer, mijn ziel is leeg, stiekem sluipt de nacht weg, ik keer niet meer weer. Naakt in mijn lichaam zet ik het raam open, de wind roept me vreemd, het laatste licht wil mij doden. Ik leef niet meer in de schaduw van mijn zelfkant, vermorzeld vertraag ik, ‘k heb mezelf niet meer in de hand. Door de waanzin van verzet…

Bij elke herinnering aan jou, Sterf ik een beetje. Bij elke traan, Sterf ik een beetje. Bij elke gedachte dat ik je kwijt ben, Sterf ik een beetje. En als ik al die beetjes samen tel, Voel ik dat ik samen met jou gestorven ben...…

eenrichtingsverkeer was maar als ik niet kon voelen kon jij me niet aanraken en zou ik kunnen glimlachen zonder uit ’n roes te ontwaken dus als ik liefde kon opgeven waren keuzes geen opties meer en was pijn verloren gegaan zou dat ‘t zijn waar ik op teer en als ik zou leven in dit heden zou ik genoegen kunnen hebben en vrede met ons verleden nu sterf…

Jij rechtvaardigt mijn bestaan: als ik jou niet ken, heb ik niet geleefd; als ik sterf zonder jou te kennen, sterf ik niet, want heb ik niet geleefd.…

Ik sterf niet echt zelf nee, als Eline Vere elke avond. In het begin wel. Maar ik heb nu de conditie. Ja om te sterven en ik sterf nu niet meer. Echt.…

Misschien sterf ik wel morgen in mijn ziel en is er niemand die het wil zien.…

en heel, heel af en toe kruip ik in mijn holletje als een paracetamolletje, sterf een beetje, sterf allemaal…

ik sterf aan je wanneer je me voor het laatst door korenvelden draagt langs verlangen van oneindigheid waar iets van achter blijft in het werkelijke land je praat met me doordringt mijn lichaam en in zoveel om lief te hebben vertaal jij voor mij de ochtendstilte waardoor ik geruisloos als een vlinder ben meegegaan ik sterf aan…

Ik ben als een vlinder in de ogen van een kind, als een bloemblad van een roos sterf ik in de wenende wind.…

Ik sterf liever vandaag, dan een eeuwigheid te moeten leven zonder jou.…

Als je verliest, sterf je een beetje.…

Heer, als ik sterf op een december-dag; in het ziek laken dat ruikt, en mijn gezicht: geel als een raap, mijn baard verwoest door het zweet, terwijl mijn hand vol angst in het kussen plukt, Heer, houd dan voor mij, arm schaap, houd uw barmhartigheid gereed.…

van mijn onderkin Tot ik sterf mijn liefste, tot ik was mijn schat zullen mijn kreten naar jouw hemel lonken onderwijl van aards noch werelds wijken Elk woord zal te veel zijn of zo lijken want hoe mooi ook letters kunnen pronken jouw schoonheid schuilt in het blanco blad.…

Tot men mij wakker schudt, waarbij ik ontwaak en langzaam sterf.…

ik struikel over mijn eigen voorzichtigheid bang als ik ben om te sterven sterf ik van angst om te leven doodgaan? dat is wel het laatste wat mij overkomen zal…

Ik hoop dat op een keer, ik slapenga en nooit meer wakker wordt, sterf in alle stilte, zonder pijn, rustig doodga en verdwijn...…

Als ik sterf in een brandend huis, zullen er gloeiende stukken hout neervallen op mijn lijk. En buiten het huis zal een groot geroep zijn van mensen, die water werpen om het vuur te doden. Ik zal 't niet horen. Ik weet niet waar ik sterven zal.…

Ik leef mijn leven met humor en pijn Ik zal als het kan er voor een ander zijn Ik droom in dromen Laat gedachten vrij Ik sterf in mijn dood Maar die “laatste zucht” die blijft alleen van mij!…

maar vanbinnen, vanbinnen sterf ik van verdriet.…

Men mag (zei hij) als ik sterf, dit op mijn graf zetten.…

Waar mijn geest door duivels aangetast zich losmaakt van duistere illusies zwerft zij langs zonverliefde paden, waar schaduwen levensvatbaarheid verliezen sterf ik in pure helderheid…

draai maar aan me en vlucht in rook alcohol of snuif speel met gevoel sterf langzaam af laat mij vrij geef me ruimte dit trek ik niet mijn hersens vragen zuurstof…

Doodwens nummer 2: "Sterf"! Is eigenlijk geen wens maar eerder een constatering. Gebeurt toch wel.…

Verloren zijn de woorden die niet willen schrijen gekrast en in stukjes gescheurd duizend tegelijk ze vliegen mee op de koude winterwind steeds verder weg en iedere dag sterf ik een beetje meer…

sterf ik tijd die ik niet kan grijpen gedachte steeds levendiger bewegingen die ik niet kan volgen liefde die niet waar is maar soms zo simpel een mens tranen in het evenwichtige vuur van goed en kwaad…

ooit wist ik paden te betreden wegen te bewandelen, de wereld in mijn handen en nu, waar straten zijn verlaten weet ik mijn hoofd te buigen valt "Jan Huigen in de ton" in duigen ik sterf in schoonheid…

De ontzetting soms, ver, uit de diepste schacht Van de erfenis, als de avondschemering Naar dageraad van tijd de herinnering Terug doet flikk'ren van mijn voorgeslacht: Ik ruik de bloed'ge wet van 't: Sterf of slacht, Wanneer mijn ogen, wijd, de tinteling Van 't laatste licht opzuigend, ieder ding Zien als een dreiging van vijand'ge nacht…

In deze nacht meedogenloos diep en zwart en zonder troost in deze leegte waarin noch vraag noch antwoord maar kilte heerst en dood in deze ondergang moederloos en krachtenloos zonder iemand zonder iets daar stolt mijn bloed en sterf ik eindeloos naar geen bestaan... naar niets…

binnengeknald misschien, voor een moment een leven vergald misschien ben ik dement ik heb een liedje in mijn hoofd tralala, hersens gestoofd het gaat er maar niet uit klok het leven in geluid en, voordat ik sterf zet ik morgen mijn dag in de grondverf…

lege kamers scheefgezakt tegen de ogen van de nacht stilte en een geschuif van voeten over haar graf sterf met de stervenden draai de doden tot ze opspringen en dat kale pad waarheen het ook leidt met raven zullen begroeten je doorkraste de ramen…