Alle inzendingen over verstilling

als stilte overgaat in doelloos zwijgen en dagen zich van licht naar schaduw naar nacht aan elkander rijgen dan sterven bladeren aan de huid bevriest het levenssap rond de ziel stokt de adem in een wezenloos geluid zo beschrijft zich de uitgeholde lach nog slechts verkrampt waar te nemen naast diepe kassen een…

de zonovergoten polder scheen al dagen in diepe verstilling elke boom leek onbewogen het blad in lome zondagsrust langs de dijken stonden schapen peinzend voor zich uit te staren akkers luierden in aardse kleuren vogels hingen roerloos in de lucht in de verte dommelde een vrome toren tussen eenzame boerderijen weerklonk in het stille…

Het roze aderwerk: de lijnen met een dun penseel gezet, en hoe het aan de slapen marmert. Ledematen die in steen verstomden- de vingertoppen broos, in kringen heeft de tijd korstmossen, algen afgezet op schouderblad, een borstbeen dat, nog niet gebarsten, lijkt te spreken- nee, alles is stil nu. Je staat in de post van de deur. Geen negatief…

stofvrij door vele handen tellen gedragen kralen minuten met en zonder hoop op routine met herkenning vrezen en hopen op wat dat wat niet te hopen valt niet vrezen, overzien is in pijn armen compleet machteloos van ver dichtbij willen zijn juist bij hen wat in vredesnaam betekenen gemeende gebeden en armen vol verstilling…

in woorden die ruisloos verbleken in tere gedachten verstilde gebaren in milde ogen kromme lijven in broze mensen die langzaam vergeten wie ze waren ontluiken zacht gerijpte zielen lonkend naar de eeuwigheid…

je reikte me zon aan raakte kant haalde de wal en in hemelsnaam het frustreert me soms zo laat jong vroeg leven overlopend naar dood gemoedereerd iets vertalen net of sloten 't gloren steeds groter overweldigend oeverpracht keer op keer tonen ja, zo jongen ja, zo het frusteerde me soms…

vroeg deurbelgelui laat het trillen verstillen laken doorgelicht…

heldere sterren verstillen kleine uren tot verwondering verwijzen mens en wereld naar grenzeloze vrede…

het angelus klinkt nodigt wie nog horen wil minzaam tot gebed steek de spade in de grond schep ruimte voor verstilling…

tussen lommerrijke bomen liggen bruinwitte vlekken roerloos bijeen verstillen zelfs hun lome staarten lijdzaam wachtend op de koele avond schemering…

waar woorden er niet toe doen eerder willen zwijgen kruip ik liever in warme deelbare zinnen in ‘t zacht verstillen van verhitte lijven ademend onder één huid…

Het bos wordt verandert In de late avondzon vogels verstillen De duisternis lokt krabbeldiertjes van de nacht geritsel in't struweel De maan klimt hoger werpt de schaduw van een uil die troosteloos roept Stil zit ik daar als ongenode gast waar zij regeren.…

Dan weten wij ons ook doorvaren van Geest en licht, van moed en vuur, al zal ook door de last der dagen die glans verstillen uur na uur.…

Zonovergoten plas glitterglans glasgeblazen verstilling stenengooiers testen het draagvermogen in sluiers duiken bomen in de verte Zon op de plas de rietkraag kraakt en ruist feërieke finale van een bewogen jaar De reiger krijst als een feniks op zijn nest roept om nieuw leven ontsteek het vuur en dans…

Ik zal naar je luisteren Wanneer je tot een zwijgen groeit Ik zal naar je vliegen Wanneer je tot een stilstand komt Ik zal aan je denken Wanneer je gedachten verstillen Ik zal uit je ontstaan Wanneer je de eenzaamheid bemint Maar nooit zal ik aarzelen Wanneer jij twijfelt Aan onze kruisende handen Ik zal naast je blijven liggen…

ik zal je niet missen schrijf je draag je van binnen, adem lucht voel die woorden stoor me niet terwijl ik slaap op klaarlichte dag mag ik, ik baar mijn eigen leven dag in dag uit dat voelen in woorden gedicht wonderlijk pijnlijk mooi opscheppen uit schalen vol zonder honger naar leeg altijd half vol voldaan…

Hemel en aarde doe je verstillen, angstige schimmen in doorweekt fluisteren. Jouw ogen zijn strak gericht. Tussen verleden en heden vlucht je weg en blijf je in dat ene woord steken, ‘radeloos’ in verdriet ontwricht.…

Aanvaarden, keer op keer Zo vaak bedrogen Verstillen, meer en meer Liefde te lang gelogen Koude lippen worden vermeden Geen gesprekken, maar kreten Niet meer verbonden Alleen maar onzichtbare wonden Geen stilte meer te mijden Deuren vallen dicht Geen bloed meer in mijn gezicht Woorden die me uiteen rijten Ik kom tot een zwijgen Door…

Teder spreidt zij haar vleugeltjes omarmt spontaan het gezichtje leest de droefheid in de ogen en voelt de wanhopige pijn haar kleurenpracht laat de wereld plots verstillen maar zij, zij ziet het niet denkt alleen aan wat was wast haar ziel met tranen van de afgelopen nacht in het warm doch donkere duister danst het toeval over haar…

Somberte en rododendrons langs pad en oprijlaan van het geheugen bloeien steeds, maar door de vensters van de oude huizen zie ik onherkenbare gedaanten gekend, ondefinieerbare voorwerpen herkenbaar op zoek naar een plek om ongestoord de komende vijftig jaar te verstillen.…

Serene vrouwe weesgegroet laat mij uw lyrisch schoonheid kwelen ik wil u heimelijk mede delen ik voel mij pas ons treffen goed In oogopslag noch steels verkeken fier waren zij, tersluiks verlid is`t waar daar nogmaals schoonte zit verscholen aan`t gebed ontweken gij deed mijn hart terstond verstillen waar nacht aan haar contour teloor…

Voorzichtigheid gebiedt de vreemdeling wanneer hij geruisloos nader treedt in het spoor van een nieuwe schildering dat zich thans aftekent hemelsbreed gedachten gaan over het spiegelend water zorgen zijn vertrouwd aan later In een avondkrans, een sterrenuitbundigheid gloort vol overtuiging het sprankelend licht dat doet verstommen, verstillen…

Wollige wolken trekken voorzichtig door de blauwe lucht, als gedachten die langzaam ontwaken in een geest die nog half in stilte verkeert. En terwijl ze voortglijden, lijkt de wereld zelf even te aarzelen: het licht wordt niet meteen fel, maar spreidt zich als een zachte hand over de ochtend uit. In die traagheid ontstaat een ruimte waarin alles nog…

zelfs de conifeer draagt hemelwater fluistert ik ben hier om te leven mee te dragen en te schragen ik weet en kan soms verstillen dan mag je even zwijgen om naast me te spreken uit liefde maar lief ik draag nooit haat het is me te veel in gewicht til liever op borsthoogte beide zijden moederlijk de liefde een ieder en jou weder…

Afscheid scheurt het vel dat dan over ons ligt, de buidel die we samen sparen, waarin we de tijd verstillen in het geheim van elkaars geboorte, mijn bloed in jouw hart.…

Er is niets dat dit lijden kan verstillen of verzachten Moet knopen gaan doorsnijden anders ga ik m'n ziel verkrachten.…

En mocht de velocypide onverhoopt niet meer willen na een frigide gillen beroerd gelaten -op de zanderige paden- werd de stuurvrouw een rustig praten met Sjoerd aangeraden want na het koffiebaden zou die -het krijsen wel verstillen- Zo bleek de samenwerking al snel een goedlopend behagen in bandenlucht gezwets, tijdens gesmeerde bliksem reparatie…

Ik zie de lucht hoog boven me verstillen en dan trillen van de zomerzotheid. -------------------------------- Uit: Literair tijdschrift Noach's Kat, 2006…

raken het geluk nog net te zwanger om al in paniek te baren Wangen blijven bollen maar het kan niet echt meer smaken bitt`re sijpelsappen rollen ontkrullen lokken oker haren snappen bos bewust van naaktheid en d`r vele volle gevaren desondanks in het bloedstollen nog niet willig te ontwaken Gespitst trillende puntjes horen vogelzang verstillen…

gebrandschilderde ramen Of aan klokken van een zonnige witte kerktoren Ontstaan gevoelens en emoties slechts in relaties Of kunnen ze ook alleen in mij zich laten horen Spreekt een geur een kleur en een emotie Kun je ze werkelijk zij het slechts van binnen horen Of kan slechts voelen en beleven je bekoren Of moet ik volop zwijgen in verstillende…