Alle inzendingen over verstoppen

Wind dreigt storm traant ogen overvol bomen worden oud de natuur lijkt dol Zand stuift in ‘t rond vult knarsend monden verduistert het licht schuurt verse wonden Daar staat hij pal rug tegen de muur neus in het zand struisvogelnatuur…

je hebt soms van die dagen dan gaat er van alles mis je voelt je zo ontzettend klein en weet zelf niet wat er is het liefste wat je dan zou willen is weg weg van iedereen verstoppen voor de buitenwereld en even niemand om je heen…

Is elk woord teveel ? Of gewoon een scherf die jij alleen kunt voelen ? Is het verdriet gewoon een puzzel die nergens op lijkt ? Ben jij het lachen dat mijn dromen dapper maakt ? De stilte is elke gedachte en jij bent wat ik verlies. Want ik verberg me en zie dat je schaduw niet meer wacht en ik verstop wat ik je…

Op mijn eigen verjaardag me verstoppen achter in de schuur. Op een feestje me verstoppen tussen de jassen in de garderobe. Wie doet zoiets?…

Je hoeft het niet te verstoppen en als je het vergeet bewaar je het juist goed.…

Dichters zijn als honden die knoken in de grond verstoppen. Zij begraven dingen die anderen moeten ontgraven.…

Als daders verstoppen ze hun gedachten in de stilte die ze stelen omdat ze het leven niets meer vragen en alleen een bombastische dood ze nog dapper maakt…

De nacht zal ons verstoppen en beloven wat we fluisteren met de woorden die elk licht laten verdwijnen met de blijdschap dat we zonder dromen nog steeds verdwaald zijn.…

Elsevier betaalt aan Wolkers zo weinig dat Jan, blijkens een kleurige naaktfoto buiten op zijn laatste boek, niet eens een broek heeft om zijn communistische plasser in te verstoppen.…

Tranen verzuipen in gesproken woorden verstoppen zich achter verdronken zinnen laat nacht geen dag meer worden laat mij slapen in verloren lente…

de gevolgen van goed inhaleren kunnen op den duur files veroorzaken, soms zelfs verstoppingen. dit laatst genoemde is tevens het begin van de laatste tocht.…

wanneer onze schaduwen zich verstoppen in elkaar en jouw tranen vloeien samen in de mijne, geven we dan geen mooi gebaar aan liefde voor elkaar.…

Vogels verstoppen hun vleugels. Mensen spreken alleen nog met hun voeten. En ik ben van steen. Want ik geloof in steen en zie dat elk leven de tijd vreest maar nooit verandert in iets wat altijd zal blijven bestaan en niets meer wenst.…

Het leek zo simpel maar de weg was stijl zelfs voor een waaghals een diep ravijn je kan je verstoppen en de pijn laten maar het gaat zoals het gaat was er een kans voor deze koortsachtige dans de muur te breken die ons gevangen houdt dus ga nu maar liefste ga…

Nee, verstoppen heeft geen zin woordend dansen in je ziel vraagtekens staan in je ogen Wat is dat voor geluid? Weet je nog van toen? ik kan me niets herinneren ach kind hou mij eens vast donder toch op, je bent me slechts tot last…

Vraag me niet mijn ogen te sluiten voor alle ellende en verdriet vraag me niet mijn gevoelens te verstoppen want negeren, dat kan ik niet Vraag me niet mijn mond te houden over de harde werkelijkheid Vraag me niet te doen alsof Alles goed is in deze tijd Ik moet hier even doorheen deze appel is erg zuur laat me maar even alleen…

ik deze ene keer de wind niet mee gehad Haar heerlijke geur kon ik helaas net niet meer bijhouden daardoor Voor mij uit werd ook meegevoerd wat haar laatste woorden waren Ach was ik zelf de wind zodat er niets verloren ging Ik vormde wolken van haar woorden verpakt in sensuele goddelijke geuren Verstoppen…

Je kan je niet verstoppen voor mij, dat is een feit, Ookal zou je dat willen, nadien is er altijd spijt. Spijt dat je me hebt laten gaan als vriendin, Ik weet dat je me op een andere manier wil, maar hou je in. En om nu te antwoorden op jou vraag.. Na de 5de keer lukte het tussen ons nog niet, Daarom dat ik je verliet...…

meisje van onzichtbaarheid door de tijd verborgen inmiddels vrouw geworden het kleine meisje kwijt heel af en toe komt ze even naar voren schreeuwt huilt heeft groot verdriet om al het onrecht wat haar is geschiedt vervolgens gaat ze zichzelf weer verstoppen maar ze zal nooit verdwijnen want zij heeft zichzelf diep in mij verborgen…

Eén en onzichtbaar worden met haar, me verbergen, verstoppen voor alles waar ik soms bang voor ben.…

Gedachten stromen zonder rem wie ik ben wat ik wil stil Woorden zonder reden noch doel geluidloos gaan zij hun gang ik wil het stoppen en verstoppen het benauwd en maakt mij bang Ik wil krijsen gillen het razende bloed in mijn donder stillen Ik wil zoveel maar ben gebonden met handen en voeten aan gedachten het verwachten…

Laat me mij stil verstoppen in de warmte van jouw zijn en zeg me dat jouw vertrouwen mij zal blijven vinden. Laat me verdwalen in de diepe stilte van jouw hart en zorg dat mijn voetstappen weerklinken in de speelsheid van jouw stem.…

Overstelpt door gedachten vliegen woorden langs het duister op zoek naar licht en warmte naar jou, mijn seizoen niet de jas verwarmt zinnen in de tijd, noch handen in de zakken verstoppen het jou in mij, geknepen vuisten verkrampen niet meer de ooit gesloten handen geopend naar het voorjaar vliegen wij voorbij uren vinden…

De aarde sleepte zich tot aan de afvoer, om daar zijn verstoppend werk uit te voeren. De regen vond genoegen, in al de kuilen en voegen. Zonder te verpinken, werd alles overspoelt en verminkt. Hou toch op, het is al mei, ik werk niet graag met modder, geef mij maar liever hobbyklei.…

terwijl mijn handen zich verstoppen in de zakken van mijn jas en mijn voeten zich ontpoppen tot ware renners, stamboomras keer ik ongeschonden terug naar waar mijn auto staat en poets beschaamd en vliegensvlug deze veel te hete plaat…

Gemakkelijker dan laten slijten Is verstoppen wat je voelt. Diep van binnen is het veilig Zit er geen pijn En zijn geheimen onbedoeld. Vastklampen aan het heden Om niet te denken aan voorheen... Tranen bij de gedachte “Ik was toen maar alleen...” Nu ben jij er voor mij Als een zon in slecht weer. Ga alsjeblieft niet bij mij weg!…

De vraag of er buitenaards leven is moet vervangen worden door de vraag waar het zich verstopt heeft.…

Ik wil me verstoppen achter de letters...…

Ineens zie ik je, onbereikbaar, mijn vingers tekenen je lach in het niets zacht raak ik de lijntjes om jouw mond geloken ogen verstoppen verdriet, stil kijk ik de zon in je gezicht, waar zachte stralen warmte geven aan nooit verwacht later, terwijl ik de wijzers vooruit kijk, open jij je ogen en kijkt me recht aan, nooit was je dichter…

De olijfboom gespleten door ervaringen zware stormen en meedogenloze zon en kinderachtig zou je denken daar kan ik voor het onweer schuilen maar in die ene wonde niet zichzelf voor zichzelf verstoppen, mijn vader.…